17Νοεμβρίου2019

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012 13:42 Γράφτηκε από: 

B.D. Foxmoor: «Ο εχθρός είναι φοβητσιάρης και καλοπερασάκιας…»

Στους καιρούς της σύγχρονης ραψωδίας, είναι η πιο δυνατή «Φωνή». Γνώριμη, καθάρεια, ζωντανή, ανεπιτήδευτη εδώ και 20 χρόνια, που αρθρώνεται σκαρώνοντας μουσικές και ρίμες ανήσυχες για να γίνουν με τη σειρά τους προέκταση της ψυχής, του μυαλού και του λόγου όσων πιστών της Low Bap σκηνής.

Επιμέλεια: Κατερίνα Σωτηρίου

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, ο ηγέτης των Active Member, B.D. Foxmoor – κατά κόσμον, Μιχάλης Μυτακίδης – μίλησε στο i-jukebox, σε μια εκ βαθέων συνέντευξη – «εξομολόγηση»…

Τον περασμένο Ιούνιο κυκλοφόρησε το 15ο στούντιο άλμπουμ των Active Member, με τίτλο Στων Βουβών την Εσχατιά, ενώ πρόσφατα τέθηκε προς διάθεση το νέο  προσωπικό άλμπουμ του B.D. Foxmoor, με τίτλο Gaba.

Όσο περνάει ο καιρός, διαφαίνεται μια «λυρικότητα» στους στίχους των τραγουδιών, ενώ ο ήχος τους εμπλουτίζεται διαρκώς.

Τα «χρόνια στην πλάτη του» ευθύνονται, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, για αυτό που συμβαίνει:

«Υπάρχει μια φυσιολογική ροή στα πράγματα. Άλλοι μπορεί να το έλεγαν εξέλιξη, άλλοι μια παγιωμένη κατάσταση. Δεν μπορώ ακριβώς να καταλάβω τι συμβαίνει. Εκφραζόμαστε ανάλογα με τη διάθεση και την ανάγκη μας κάθε φορά που κάνουμε έναν δίσκο. Μπορεί να ωριμάζουν οι δουλειές, επειδή κι εμείς ωριμάζουμε. Μάλλον παίρνουμε χρόνια στην πλάτη μας, άρα, μάλλον και τα τραγούδια παίρνουν χρόνο στην δική τους πλάτη».

Είχαν πάντα τον «τρόπο τους» ώστε να εστιάζουν στα σημεία των καιρών με αριστουργηματική ακρίβεια και περίσσια οξυδέρκεια. Οι τελευταίες δισκογραφικές δουλειές στον χώρο του Low Bap, κυκλοφορούν εν μέσω αναταραχών στην χώρα.

Έχοντας ως φόντο μια Ελλάδα που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με «Νεκρή Μάγισσα» - La Bruja Muerta – ο Μιχάλης χρεώνει στη βουβαμάρα μας:

«… Πάρα πολλά και συνάμα πολύ λίγα. Όταν συμμετέχεις έστω και λίγο μες το παιχνίδι, γιατί και άθελά μας καμιά φορά συμμετέχουμε σε όλη αυτή την ιστορία, δεν δικαιούσαι ούτε εκδίκηση να πάρεις, τουλάχιστον όπως θα ‘θελες. Έχεις βοηθήσει κι εσύ στο να πάνε τα πράγματα έτσι.

Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Αυτό που έχω να χρεώσω και το χρεώνω σε εμένα, είναι ότι αναλώθηκα πάρα πολύ στο πώς να εξηγώ τις εποχές. Δεν έτρεξα λιγάκι πιο μπροστά ώστε να τις ονειρευτώ και να το μοιραστώ με τον κόσμο, μήπως και σώσουμε τίποτα.

Το να κάνεις χρονογράφημα θεωρώ ότι είναι πιο εύκολο από το να φαντάζεσαι τι θα συμβεί αύριο. Κάποια πράγματα που εσύ τα περιγράφεις τώρα, αν έχεις γνώση των καιρών, βγαίνουν μετά από χρόνια. Αυτό μου το χρεώνουνε πολλοί.

Όμως το πρόβλημα δεν είναι ότι εγώ ήμουν μπροστά. Αυτοί ήταν πίσω και τα ανταμώσανε αργότερα. Εγώ ήμουν απλά στον καιρό μου. Θα ήθελα να μην είμαι στον καιρό μου αλλά λίγο πιο μπροστά για να μπορώ να διηγηθώ το αύριο σε κάποιους, μιας και υπάρχει κόσμος που με εμπιστεύεται».

«Παγιδευμένοι στη μαλακία που έχουν φτιάξει»

Πάνω από μια δεκαετία πριν ο B.D. Foxmoor περιέγραφε το κοινό των Active Member με Φύλακα Άγγελο, ζητώντας «ενεργά μέλη», «μάτια και αυτιά» ανοιχτά οριοθετώντας επί της ουσίας τον δρόμο αντιμετώπισης των πραγμάτων:

«Δεν πιστεύω σε θεωρίες συνωμοσίας. Και αυτοί (σ.σ. πολιτικοί) παγιδευμένοι στην μαλακία που έχουν φτιάξει είναι. Δεν νομίζω ότι η κατάσταση καθοδηγείται βάσει τόσο τέλειου πλάνου. Απλά έχουν πολλά plan b, plan c, plan e… και εναλλακτικές που εμείς δεν έχουμε.

Όλοι αυτοί νομίζω ότι έχουν την πολυτέλεια να έχουν πιο καθαρό μυαλό και να βλέπουν πολλά χρόνια μπροστά, από εμάς που αποδείχτηκε ότι κοιτάγαμε μόνο το σήμερα και την πάρτη μας.

Η εξουσία και τα λαμόγια δρουν πια πιο ομαδικά, άρα έχουν γίνει πιο δύσκολα στην αντιμετώπιση. Δεν έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο. Ο εχθρός είναι δύσκολος, πιο σπουδαίος από πριν, πιο σύνθετος. Δικαίως τα θύματα είμαστε εμείς και όχι αυτοί γιατί δεν κοιτάξαμε να οργανωθούμε και να συνεργαστούμε ώστε να απαντήσουμε.

Τώρα φυσικά θα αναγκαστούμε να το κάνουμε και εδώ μπορεί να σπάσει λίγο η βουβαμάρα που έχει γίνει ακόμα πιο έντονη αυτόν τον καιρό. Είναι μεγάλη αντίφαση αυτή. Δεν νομίζω ότι θα κρατήσει πολύ αυτή η ιστορία. Δεν είναι μόνο η βουβαμάρα όμως.

Ακόμα και να αρχίσουμε να ουρλιάζουμε όλοι, ακόμα κι αν μιλάμε όπως έχει αρχίσει να συμβαίνει. Όλοι! Ακόμα και αυτοί που φταίνε, χρεώνουν πράγματα στους άλλους. Δεν νομίζω ότι είναι η λύση μόνο αυτό. Στον τρόμο πρέπει να απαντήσεις με κάποιου είδους τρόμο, για να κερδίσεις ουσιαστικά χρόνο.

Εντάξει παιδιά, μας έχετε τρομοκρατήσει, ότι θα μείνουμε απένταροι, δεν θα ‘χουμε να ζήσουμε τα παιδιά μας, δεν θα κυκλοφοράει ρευστό. Ωραία. Κι εμείς σας υποσχόμαστε ότι δεν θα προλάβετε να “φάτε” αυτά που έχετε κλέψει. Αυτό θα ήταν μια λύση, γιατί ο εχθρός είναι φοβητσιάρης και καλοπερασάκιας. Έτσι θα κέρδιζες λίγο χρόνο μέχρι να σκεφτείς τι θα κάνεις με την προϋπόθεση αυτό το πράγμα να φαινόταν στα μάτια όλων.

Τώρα αυτοί κοιμούνται ήσυχοι γιατί σου λέει, ακόμα και μέσα στην καταστροφή ο Έλληνας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του. Άρα είναι μικρός ο εχθρός για αυτούς.

Πρέπει να κάνουμε κάτι ώστε να φανούμε στα μάτια τους σαν μεγάλος εχθρός. Και δυστυχώς τα έφερε η ζωή, αυτά που σιχαινόμουνα μεγαλώνοντας με κατάλοιπα από τον εμφύλιο, να τα βρίσκω μπροστά μου. Το να μην υπάρχει εναλλακτική και ουσιαστικά οδεύουμε προς τα “Δυο μέτωπα”. Αυτών που είναι θύματα της κατάστασης και των άλλων που είναι μέσα στο κόλπο. Αυτό το σιχαίνομαι.

Χρειάζεται καθαρή σκέψη. Η φωνή δεν ξέρω αν είναι χρήσιμη τώρα. Θέλουμε λίγο χρόνο για εμάς και η φωνή θα έρθει αργότερα. Καθαρή σκέψη και κατάλληλο timing. Αυτά θα είναι νομίζω καλά εργαλεία».

Κάποτε βρέθηκε να κάνει εκπομπή σε αθλητικό ραδιόφωνο της Αθήνας (Sport FM), ενώ δεν έχει κρύψει ότι υποστηρίζει τον Άρη, κυρίως ως λάτρης του μπάσκετ και των εποχών του Παπαστράτειου και του Τάφου του Ινδού…

Παρακολουθώντας όσα εκτυλίσσονται στον χώρο του αθλητισμού, με αναφορά τις «παράγκες», τα «στησίματα», και τους εκβιασμούς, ο Μιχάλης Μυτακίδης τα χαρακτηρίζει ως απόσταγμα της γενικότερης «ελληνικής» κατάστασης, τονίζοντας:

«Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ πάντα ήταν ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Το μπάσκετ ήταν ίσως μια λίγο πιο ευγενική περίπτωση. Το ποδόσφαιρο ήταν πάντα πιο “γκαγκά”. Ήταν όμως ο καθρέφτης του κόσμου μας και του εσωτερικού μας κόσμου.

Δεν είναι πιο βρώμικοι αυτοί του ποδοσφαίρου από τους πολιτικούς. Ίσα ίσα που σε αυτούς συναντάς πιο λαϊκά και ανθρώπινα στοιχεία, ακόμα και σε αυτούς που έχουν κλέψει. Υπάρχει ένας κώδικας που αν τον γνωρίζεις κρατιέσαι μακριά ενώ αν γουστάρεις μπλέκεις με τα σκατά. Είναι πιο ξεκάθαροι σαν άνθρωποι αυτοί από τους άλλους. Ήταν πάντα προκλητικοί και αμέσως ήξερες με ποιον έχεις να κάνεις.

Δεν νομίζω ότι ο μεγάλος κίνδυνος για τη χώρα είναι αυτοί. Εξάλλου από ό,τι μαθαίνουμε αυτοί έκλεβαν λεφτά από αλλού. Δεν έκαναν τόσο μεγάλο κακό στον τόπο. Τα λεφτά που θα μας έκλεβαν οι εταιρίες των στοιχημάτων, τα έκλεβαν αυτοί. Δεν έχει σημασία δηλαδή ποιος έχεις τα φρουτάκια, αν είναι κρατικά ή ιδιωτικά, αν τα στοιχήματα είναι παράνομα ή επίσημα.

Καλό θα ήταν να μην στοιχημάτιζε ο κόσμος σε αυτές τις μαλακίες αλλά εφόσον συμβαίνει, συμβαίνει. Φυσικά όλη αυτή η ιστορία δεν θα έπρεπε να έχει σχέση με τον αθλητισμό. Εκεί νομίζω έχουν “τραβηχτεί από τα μαλλιά” όλες οι καταστάσεις, και ήδη αρχίζει και γειώνει το πράγμα. Ήδη όλη αυτή η πολυτέλεια που υπήρχε αρχίζει και μαζεύει. Στεναχωριέμαι που θα υπάρχουν παιδιά που δεν θα βρουν επαγγελματική αποκατάσταση από τον αθλητισμό όπως γινόταν πριν, αλλά μπορεί να μην αξίζει να έχεις από τον αθλητισμό, μπορεί και από την μουσική να μην αξίζει».

«Δίχως καβάτζα καμιά»

Το κίνημα του No Sponsors είναι συνώνυμο του Low Bap. Αυτοδημιούργητοι στην ουσία γύρισαν από νωρίς την πλάτη τους σε χορηγούς και σπόνσορες. Το μανιφέστο των Active Member «φώναζε» από την αρχή την αλήθεια:

«Αυτό συνέβαινε και συνεχίζει να συμβαίνει. Απλά τα τελευταία χρόνια αναγκαστήκαμε να το φωνάξουμε με τη λογική ότι κάποιοι δεν καταλαβαίνουν το αυτονόητο. Πως φοράνε ας πούμε κουκούλα οι Ζαπατίστας για να τους δει όλος ο κόσμος; Γιατί τόσο μαλάκας είναι ο κόσμος. Για να βρει τη σπουδαιότητα σε κάτι πρέπει να κρύβει δυνατή φωνή. Εμείς απλά φωνάζουμε για να τους θυμίζουμε ότι υπάρχει και άλλος τρόπος.

Όχι ο καλός ο τρόπος. Δεν εκπροσωπούμε το καλό. Εμείς εκπροσωπούμε τον τρόπο μας. Διεκδικούμε το να μπορεί ο καθένας να κάνει τα πράγματα με τον τρόπο του. Ο δικός μας τρόπος είναι να μην υπάρχουν μεσάζοντες και χορηγοί. Θέλουμε μια σχέση απευθείας με τον κόσμο. Τους εμπλεκόμενους δηλαδή. Το θεωρώ παρωχημένο μάρκετινγκ το θέμα των χορηγών.

Ακόμα και οικονομικά αν το εξετάσεις, έχουν αποτύχει οι διαφημιστές. Όλη αυτή η ιστορία κατέστρεψε τα πάντα», λέει και συνεχίζει σημειώνοντας το τίμημα μιας τέτοιας απόφασης-στάσης:

«Υπήρχε πολύ μεγάλο τίμημα για εμάς. Μείναμε έξω από μεγάλα φεστιβάλ, επειδή δεν δεχόμασταν χορηγούς ακόμα και στην αφίσα μας. Ήμασταν εκτός έτσι αναγκαστήκαμε να κάνουμε μεγάλες παραγωγές και να οργανωθούμε καλύτερα. Ναι μεν μας στέρησε αλλά μας ωφέλησε συνάμα. Απλά κουραστήκαμε πιο πολύ».

«Οι ζωντανές εμφανίσεις είναι η μόνη σχέση»

Η διαδικτυακή «καταιγίδα» των καιρών μας που εκ των πραγμάτων αναγκάζει τους μουσικούς να μοιράζονται τη δουλειά τους, με τον όχι και τόσο «παραδοσιακό» τρόπο (βινύλιο, CD κλπ), αλλά μέσω του Internet, είναι για τον B.D. Foxmoor μια μεγάλη ψευδαίσθηση γιατί αυτό που πραγματικά μετράει είναι όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, η ανθρώπινη επαφή:

«Δεν ξέρω καν αν βοηθάει το διαδίκτυο. Ακόμα και το CD, ακόμα και το βινύλιο τα θεωρώ ψευδαισθήσεις. Το μόνο πράγμα που θεωρώ σαν σχέση είναι τα live. Τη ζωντανή επαφή με τον κόσμο. Δεν θεωρώ ότι είναι τέχνη το να κάνεις κάτι από το σπίτι σου και να μην το μοιράζεσαι με κανέναν. Δεν κατέχεις την τέχνη της ζωής τότε. Είναι ψευδαίσθηση όλα αυτά τα παιδιά που βγάζουν τις δουλειές τους από το Internet κι έχουν πολλά like όπως τα λένε ή πολλούς “φίλους”.

Θα είναι πολύ παράξενη η απογοήτευσή τους όταν πάνε σε ένα μέρος και θα δουν ξαφνικά 30-40 άτομα ενώ οι “φίλοι” τους είναι χιλιάδες. Γιατί εκ των πραγμάτων όλοι αυτοί δεν μπορούν να μαζευτούν να σε στηρίξουν όταν πρέπει. Εγώ δεν έδωσα το βάρος εκεί γιατί δεν μου ταίριαζε ο τρόπος. Δεν έχω όμως τίποτα δογματικό με το Internet.

Δεν έχω Facebook, δεν έχω τέτοια πράγματα. Υπάρχει μόνο μια σελίδα που είναι κόμβος επικοινωνίας καθαρά σαν εργαλείο για ενημέρωση σε κάποιους ανθρώπους που ενδιαφέρονται. Όχι βομβαρδισμός. Από εκεί και πέρα το Internet είναι και αυτό ένα μέσο. Κατάντησε όπως η τηλεόραση, έτσι νομίζω. Τα προϊόντα είναι ψευδαισθήσεις.

Η ανθρώπινη επαφή είναι το βασικό, ειδικά στη μουσική. Εμένα προσωπικά δεν μου λέει τίποτα το να κάνεις το πιο ωραίο τραγούδι και να μην μπορείς να το στηρίξεις επάνω στην σκηνή».

Οι επισκέψεις τους στη Θεσσαλονίκη είναι συχνές. Active Member, «σόλο» B.D. Foxmoor, Sadahzinia, Χνάρια και άλλα ονόματα της Low Bap μουσικής, διαθέτουν πιστό κοινό που συγκινεί, τόσο στην συμπρωτεύουσα όσο και σε κάθε γωνιά αυτού του τόπου.

Με αφορμή την εμφάνισή του στην σκηνή του Μύλου (17/2), ο Μιχάλης Μυτακίδης είχε να αναφέρει:

«Έχουμε πάρα πολλούς φίλους εδώ, χρόνια τώρα. Έχει αρκετό κόσμο που στηρίζει το Low Bap και συνηθίζεται πια από εμάς οτιδήποτε βγαίνει να το μοιραζόμαστε, μετά την Αθήνα τουλάχιστον, απευθείας με τη Θεσσαλονίκη. Καμιά φορά πρώτα και στη Θεσσαλονίκη.

Είναι μια σχέση που έχει φτιαχτεί όλα αυτά τα χρόνια και δεν έχει να κάνει ακριβώς με τη Θεσσαλονίκη ή με την Αθήνα σας πόλεις και σαν καταστάσεις, αλλά με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί. Δηλαδή τα δυο αστικά μας κέντρα είναι αναπόφευκτα δυο μεγάλοι πυρήνες των ανθρώπων που στηρίζουν το Low Bap. Δεν θα ήταν έκπληξη για μένα να έχει κόσμο στην Θεσσαλονίκη.

Όμορφες εκπλήξεις έχουν συμβεί σε απόμακρα μέρη, σε μικρά χωριά. Κάτι πανέμορφο που συνέβη στο Ρέθυμνο πριν κάνα δυο βδομάδες περίπου, όταν κάναμε μια συναυλία που δεν είχε εισιτήριο, με σκοπό να συγκεντρώσουμε τρόφιμα, φάρμακα και ρουχισμό για ανθρώπους στο Πέραμα που τα έχουν ανάγκη.

Εκεί λοιπόν έζησα την πιο συγκινητική περίπτωση που έχω όλα αυτά τα χρόνια να διηγηθώ. Χιλιάδες κόσμου που δεν χώραγε στον χώρο για τη συναυλία, περνούσαν με  τσάντες γεμάτες πράγματα, τα αφήναν, έλεγαν καλή τύχη και έφευγαν. Ήταν πολύ καλό σημάδι αλληλεγγύης αυτό. Μια συγκλονιστική περίπτωση. Έχω πανέμορφες ιστορίες για να διηγηθώ. Κάποτε μπορεί να τις μαζέψω και να φτιάξω κάτι».

La Bruja Muerta & συμφωνική του Auckland

Η «επισημοποίηση» του Άκη Θεοτοκάτου και της κιθάρας του στον χώρο του Low Bap έρχεται με την δημιουργία τoυ project La Bruja Muerta, ενώ μια εμπειρική συνεργασία όπως την αποκαλεί χαρακτηριστικά ο B.D. Foxmoor θα είναι αυτή που θα παντρέψει τους ήχους της συμφωνική ορχήστρας του Auckland της Νέας Ζηλανδίας με τις ρίμες των Active Member τον προσεχή Σεπτέμβριο:

«Το La Bruja Muerta είναι μάλλον η οργάνωση του Άκη και μια προσπάθεια να οργανώσει το μυαλό του που είναι λίγο κούφιο. Αυτός ο άνθρωπος έχει ένα ταλέντο ιδιαίτερο. Χωρίς να είναι παιχταράς μπορεί να μετατρέψει ένα πράγμα με λίγες νότες σε μαγικό. Αυτός ο άνθρωπος έχει γεννηθεί για αυτό. Έχει μεγαλώσει στα χέρια μου, έχουμε μεγαλώσει μαζί. Τον ξέρω πάρα πολύ καλά. Συνεννοούμαστε με τα μάτια.

Τώρα ολοκληρώνουμε και το τρίτο La Bruja Muerta που είναι η συμπλήρωση της τριλογίας. Όλη αυτή η ιστορία θα γίνει τον Σεπτέμβρη με τη συμφωνική ορχήστρα του Auckland της Νέας Ζηλανδίας. Ύστερα θα το φέρουμε κι εδώ.

Φτιάξαμε γρήγορα το τρίτο La Bruja Muerta για να συμπληρώσουμε την αίσθηση που θέλαμε να έχουν ώστε να διαλέξουν οι άνθρωποι εκεί. Υπάρχει ένας απίστευτος μαέστρος εκεί, Τζον Ψαθάς ονομάζεται. Θα είναι ωραία εμπειρία.

Θέλαμε από την αρχή να γίνει με συμφωνική ορχήστρα απλά επειδή στην Ελλάδα αυτά τα πράγματα δεν τσουλάνε γρήγορα και οι κλασσικοί μας είναι λίγο πιο “αποστειρωμένοι”, δεν συνέβη. Εκεί είναι λίγο “φεύγα” οι άνθρωποι. Το φθινόπωρο θα το παίξουμε εδώ».

«Ακόμα ονειρεύομαι για μένα»

Δίνει μάχη και έχει κόντρα με τον χρόνο για να μπορέσει να συναντήσει όσο περισσότερα μπορεί από τον εαυτό του ενώ μέρος των ονείρων του Μιχάλη Μυτακίδη αποτελούν και τα αγαπημένα του παιδιά:

«Τα παιδιά μου είναι ένα μέρος από τα όνειρά μου. Δεν είναι η βάση από τα όνειρά μου όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό. Τα όνειρά μου είναι να συναντήσω όσο περισσότερα πράγματα μπορώ από εμένα σε όσο καιρό μου απομένει. Αυτό είναι η μάχη μου, αυτή είναι και η κόντρα μου με τον χρόνο. Έχω καταλάβει ότι αν συνεχίσω να ταλαιπωρούμαι με θέματα υγείας θα χάσω πολύτιμο χρόνο.

Σε αυτό το στάδιο προσπαθώ να με ξαναβρώ γιατί μου ‘λειψα πολύ τα τελευταία χρόνια. Έχω παρέα τη σύντροφό μου και τα παιδιά μου και δεν θα κάνω ποτέ το σφάλμα να ονειρευτώ για αυτά όπως έκανα με άλλους ανθρώπους και απογοητεύτηκα.

Δυστυχήσανε γιατί δεν τους ταίριαζε. Δεν θα το κάνω με τα παιδιά μου αυτό. Όταν θα έχω αποκάμει, δεν θα μπορώ να κάνω πια πράγματα και ασχολούμαι με το τι σκαρώνουν τα παιδιά μου, τότε θα ονειρεύομαι για αυτά. Ακόμα ονειρεύομαι για μένα», τονίζει, για να συμπληρώσει:

«Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά στις μέρες μας. Εγώ είμαι ανεκπαίδευτος γονιός. Ευτυχώς έχω πέσει σε μια συγκλονιστική σύντροφο, με εξειδίκευση και γνώση πάνω στο αντικείμενο και έτσι γίνεται η ζωή μου πιο εύκολη.

Εγώ δεν μπορώ να προσφέρω σχεδόν τίποτα εκτός από τα βασικά και την παρουσία μου. Όχι επειδή δεν θέλω, αλλά επειδή δεν μπορώ. Θα τα έκανα όλα λάθος. Ευτυχώς υπάρχει η Γιολάντα (σ.σ. Sadahzinia). Για αυτόν τον λόγο μαζί της θα έκανα όσα παιδιά μπορούσαμε ακριβώς γιατί δεν ανησυχώ. Έχω βολευτεί».

«Δεν γίνεται με κάτι που παλεύεις να ταιριάξεις»

Από το 1993 και τη Διαμαρτυρία μέχρι σήμερα οι Active Member μετρούν είκοσι χρόνια γεμάτης και πλούσιας πορείας. Μια διαδρομή που έχει καταγεγραμμένη με μαθηματική ακρίβεια στο μυαλό του ο Μιχάλης Μυτακίδης, που δηλώνει ωστόσο πως:

«Δεν έχω χαρεί τίποτα αλλά δεν είναι το ζητούμενο αυτό. Δεν έχω καταλάβει τι έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια. Τ α έχω φυσικά με μαθηματική ακρίβεια και με ροή μέσα στο κεφάλι μου. Μπορώ να σου κάνω μια αναδρομή λεπτό προς λεπτό. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα ‘χω ευχαριστηθεί κιόλας. Απλά τα έχω ζήσει.

Έχω χαρεί όμως άλλα πράγματα από όλα αυτά που έχω φτιάξει όπως η επαφή με τον κόσμο ή το ότι δεν χρειάζεται να κάνω άλλη δουλειά για να ζήσω, παρόλο που ξέρω να κάνω πάρα πολλά πράγματα. Κάτι θα έβρισκα να κάνω.

Ουσιαστικά έρχεται η ζωή να μου δείξει ότι εάν παλεύεις με τον χρόνο το τίμημα θα είναι να μην μπορείς ποτέ να τον ταιριάξεις σε εσένα. Δεν γίνεται με κάτι που παλεύεις να ταιριάξεις. 

Ό,τι σκαρώνω θα έχουν να ασχολούνται οι άλλοι όταν εγώ φύγω ή σταματήσω. Μπορεί και τώρα να έχουν παρέα κάποιοι άνθρωποι αυτά που εγώ σκαρώνω. Θα ήθελα πάρα πολύ στη ζωή μου να είχα κι εγώ μια τέτοια παρέα».

Ο επίλογος της συνέντευξης με τον B.D. Foxmoor ήταν «παιχνιδιάρικος» αφού επιλέξαμε τους τίτλους από τα άλμπουμ των Active Member και ο Μιχάλης σχολίαζε γύρω από αυτά:

Διαμαρτυρία

«Ξεκίνημα»

Στην Ώρα των Σκιών

«Το 2ο βήμα»

Το Μεγάλο Κόλπο

«Βουτιά στα απόμακρα»

Από τον Τόπο της Φυγής

«Επιστροφή στις ρίζες»

Μύθοι του Βάλτου

Η σκοτιά μου»

Μέρες Παράξενες, Θαυμάσιες Μέρες

«Η πρώτη διαπίστωση ότι γερνάω»

Στον Καιρό του Αλλόκοτου Φόβου

«Η πρώτη διαπίστωση ότι φοβάμαι»

Πέρασμα στ’ Ακρόνειρο

«Ελπίδα ότι κάποτε θα ονειρευτώ για μένα»

Fiera

«Η περηφάνια μας»

Blah Blasphemy

«Ο τρόπος που κρύβει μέσα του δρόμο»

Blah Blasphemy 2

«Η συνέχεια»

Βαθύσκιωτα

«Μια ανοιχτόκαρδη εικόνα»

Άπνοια

«Τα βάθια μου»

Απ’ της Φτιάξης μας τα Λάθια

«Η πρώτη αποδοχή που έχω κάνει στη ζωή μου»

Στων Βουβών την Εσχατιά:

«Δυστυχώς»…

Αντισυμβατικός και ονειροπόλος, ο B.D. Foxmoor σε μεθάει με παράξενη δύναμη κάθε φορά που τον ακούς να τραγουδά.

Μιχάλη, «Τραγούδα μας να φύγει το σκοτάδι»…



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones


Newsletter