29Σεπτεμβρίου2020

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016 09:36 Γράφτηκε από: 

Συνέντευξη: Οι NARCOSIS στο DEFCON FEST 8

Το “Road to Infinity” είναι το δισκογραφικό ντεμπούτο των Αθηναίων heavy / grunge rockers Narcosis και έρχεται να επιστεγάσει μια γεμάτη δυσκολίες περίοδο 18 ετών, με πολλά σκαμπανεβάσματα, αλλαγές μελών και δυστυχώς δισκογραφική απραξία.

Κείμενο: Δημήτρης Κότσης

Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη

Το πρώτο τους αυτό πόνημα ωστόσο, δεν άργησε να τους φέρει στο προσκήνιο της πολυπαθούς, αλλά και ιδιαίτερα κινητικής ελληνικής σκηνής, δίνοντάς τους θέσεις σε διάφορα σημαντικά εγχώρια festivals, σε λίστες με τα καλύτερα albums της χρονιάς αλλά και σε σκηνές όλης της επικράτειας, γνωρίζοντας μάλιστα ιδιαίτερη απήχηση και αποδεικνύοντας πως… το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Ποιοτικοί και μετρημένοι οι Narcosis αποδείχτηκαν μια ευχάριστη παρέα με πολλή όρεξη για κουβέντα.

Όσο κι αν ξέρω πως δεν είναι της παρούσης, δεν μπορώ να μην τους ρωτήσω τον λόγο για τον οποίον το ντεμπούτο τους καθυστέρησε τόσο. Ο Μάριος-Κώστας (φωνή – κιθάρα) δείχνει να μην θέλει να σκαλίσει το παρελθόν. “Πολλά συνέβησαν” μου λέει και παρά την επιμονή μου η συζήτηση μένει εκεί. Θέλω όμως να μάθω περισσότερα. Άλλωστε όλοι λένε πως η ελληνική σκηνή δεν στερούταν ταλέντου και ποιότητας στα 90’s. Άλλες φαίνεται ήταν οι δυσκολίες. Ο ΜΚΠ (όπως τον αποκαλούν) ρίχνει λίγο περισσότερο φως στην υπόθεση:

“Δεν υπήρχαν τόσα μαγαζιά τότε για να παίξεις live, αλλά όταν τελικά αυτό γινόταν, βάζοντας μερικές αφίσες εδώ κι εκεί, σε συνδυασμό με το πως η πληροφορία κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα, οι χώροι γέμιζαν. Διψούσε ο κόσμος. Θυμάμαι στο Rich στα Άνω Πατήσια γινόταν πανικός. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή γινόταν live και δεν έπεφτε καρφίτσα! Είχα δει εκεί τους Τσοπάνα Rave, Dicken’s Zoo και πολλούς άλλους. Δυστυχώς δεν έμεινε καμία μπάντα από αυτή τη φουρνιά… ή σχεδόν καμία.

Δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό. Μάλλον απογοητεύτηκαν πιστεύω, βαρέθηκαν να κυνηγούν κάτι που δεν ερχόταν. Γι’ αυτό πολλές φορές λέω πως πρέπει να έχεις τα πόδια σου στο έδαφος, να ξέρεις ποιες είναι οι δυνατότητές σου και οι δυνατότητες του περιβάλλοντος και πού μπορείς να φτάσεις. Όλοι θέλουμε το κάτι παραπάνω –αλίμονο- αλλά κάποιες φορές αυτό από μόνο του δεν αρκεί.”

Ο μπασίστας Γιάννης είναι και ο γραφίστας της μπάντας και από τα πρώτα του λόγια φαίνεται… το γενεαλογικό χάσμα με τον mainman Μάριο-Κώστα: “Πλέον μπορεί να μην μπορείς να έχεις τον κόσμο που θες στο venue, αλλά χάρη στα social media και το internet μπορείς να ακουστείς πολύ περισσότερο με πολύ λιγότερη προσπάθεια. Βεβαια αυτό στην δική μας περίπτωση δεν είναι αρκετό μιας που είμαστε πιο πολύ μπάντα του live παρά του studio.”

Ο Μάριος με χαμόγελο μνημονεύει την διαφορετικότητα της τότε εποχής: “Τότε ο κόσμος για να ακούσει μουσική έπρεπε να βγει έξω και να ψαχτεί, και πόσο ωραίο ήταν αυτό, αλήθεια! Τώρα την ακούει σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα στο internet. Προσωπικά αν και νοσταλγώ λίγο την παλιά κατάσταση, δεν μου φαίνεται κακό κι αυτό που συμβαίνει τώρα. Κάποιοι λένε πως ρίχνει και τις πωλήσεις των δίσκων, αλλά δεν ξέρω αν στη δική μας περίπτωση είναι κάτι που θα έπρεπε να μας απασχολεί. Για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ να έρθει κάποιος σε ένα live και να μας δει παρά να αγοράσει το CD μας. Ας μας ακούει αποκλειστικά στο YouTube όταν είναι σπίτι του, δεν με πολυνοίαζει.

Είναι ωστόσο γεγονός πως το internet έκανε τα πάντα υπερβολικά εύκολα, ίσως περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Πλέον όλοι έχουν άποψη για όλα και φταίει και ο καθημερινός βομβαρδισμός με πληροφορίες για αυτό που συμβαίνει. Παλιά έπρεπε να πας στο Μοναστηράκι –ή οπουδήποτε αλλού- για να αγοράσεις ένα καινούριο βινύλιο, να ακούσεις τη μουσική και σιγά-σιγά και να μάθεις και τις πληροφορίες γύρω από αυτήν. Αναγκαστικά έμπαινες στη διαδικασία να ψαχτείς. Πλέον ο κόσμος απορρίπτει πράγματα πολύ εύκολα, ίσως υπέρμετρα αυστηρά, γιατί μπορεί να το κάνει. Τότε δεν είχες τόσο πολλές επιλογές.”

Ο κιθαρίστας Μάνος με ιδιαίτερη ευφράδεια μπαίνει στη συζήτηση και μοιάζει να είναι αυτός με τις πιο αμφιλεγόμενες απόψεις στη μπάντα: “Επίσης στο internet οργιάζει η παραπληροφόρηση. Κι αυτό με τις ταμπέλες έχει παραγίνει! Πλέον αν συνδυάζεις πολλά μουσικά είδη στον ήχο σου, είναι πιο δύσκολο για τον άλλον να σε ακούσει. Ζούμε στην εποχή της “φάσης”. Ο μοναδικός τρόπος να περάσεις στον κόσμο εύκολα είναι να ανήκεις σε κάποια generic φάση και να πηγαίνεις με το ρεύμα.

Ειλικρινά δεν μου φαίνεται και πολύ υγιές όλο αυτό. Ούτως ή άλλως οι μόδες έρχονται και φεύγουν όπως και στην περίπτωση του punk ή του grunge. Το να μένεις προσκολλημένος σε κάτι δεν είναι δημιουργικό κατά τη γνώμη μου. Πρέπει να εξελίσσεσαι και να πειραματίζεσαι. Αυτή είναι η μαγεία της μουσικής.” μας λέει, δίνοντας τελείως άλλη τροπή στην κουβέντα.

Ο Μάριος εσχατολογεί: “Η γνώμη μου είναι απλή σχετικά με όλο αυτό. Παίξε αυτό που γουστάρεις και ότι είναι να γίνει θα γίνει.”

“Εσείς δεν είστε επηρεασμένοι από την punk και τη grunge σκηνή;” τους ρωτάω, αφενός γιατί είναι εύκολο να αντιληφθείς κάτι τέτοιο από τον ήχο των Narcosis, αφετέρου γιατί… μου αρέσει η ίντριγκα!

Λακωνικός ο Μάριος μου δίνει την απάντηση που περίμενα: “Προφανώς και έχουμε έντονες επιρροές από τα 90’s, αυτό είναι εύκολο να το καταλάβεις, αλλά πάντα προσπαθούμε να τις εμπλουτίζουμε με κάτι διαφορετικό, να μην κάνουμε το τετριμμένο και το τελείως τυποποιημένο. Δεν μας αρέσει ο εύκολος δρόμος!”

Το ποιοτικό “Road to Infinity” έχει αρκετές απλές rock δομές, όμως δεν στερείται και ελαφρώς πιο ψυχεδελικών σημείων. Είναι κι αυτό ένα από τα στοιχεία που καθιστά αυτή τη μπάντα ενδιαφέρουσα και διαφορετική.

“Πολλά τραγούδια προέκυψαν μέσα από το τζαμάρισμα στο studio, ήταν πηγαίο.” μας εξηγεί ο Μάριος. “Είμαστε fans του τζαμαρίσματος γενικά. Υπάρχουν βέβαια και φορές που κάποιος θα φέρει ένα έτοιμο κομμάτι, αλλά πάντα τζαμάρουμε όταν υπάρχει η ευκαιρία. Μας βοηθάει και λίγο στο να χαλαρώσουμε αυτό. Δεν αποκλείουμε κανένα ενδεχόμενο για την μελλοντική μουσική κατεύθυνση της μπάντας. Δεν είναι απίθανο να μας ακούσεις να έχουμε και πιο απλωμένες δομές στο μέλλον, παρά το τυπικό “couple-refrain” motivo που ακολουθούμε κατά κόρον στο “Road to Infinity”. Αν λοιπόν ποτέ αυτό συμβεί, θα είναι εξ’ αιτίας του τζαμαρίσματος.”

“Αρκεί να μην παίξουμε ψυχεδελικό rock! Δεν γουστάρω μία!” λέει έντονα ο Γιάννης δίνοντας τη θέση του λόγου του σε μια αμήχανη σιωπή λίγων δευτερολέπτων.

Εφ’ όσον οι Narcosis ισχυρίζονται πως είναι μπάντα του live, τους ζητάω να μου μιλήσουν για την κατάσταση των συναυλιών στην Ελλάδα. Είναι ικανοποιημένοι από τις συνθήκες εδώ;

O Μάριος παίρνει πάλι τον λόγο: “Ενώ υπάρχει θέληση, δεν υπάρχουν μαγαζιά που να μπορούν να υποστηρίξουν όλο αυτό που γίνεται στο underground, κυρίως ηχητικά. Από τα περισσότερα μέρη φεύγεις με πονοκέφαλο. Αυτό κρατάει την όλη κατάσταση πολύ πίσω. Κάποιος που θα πάει πρώτη φορά σε μία συναυλία και θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο, δεν θα θέλει να ξαναπάει. Πόσο λάθος είναι όλο αυτό;”

Ο Μάνος φαίνεται να πιστεύει πως ο ίδιος ο κόσμος δεν είναι προετοιμασμένος να δεχτεί την συναυλιακή υπερπροσφορά. Όπως και κάθε φορά που παίρνει τον λόγο στη συζήτηση, έτσι και τώρα δίνει μια άλλη κατεύθυνση: “Ο κόσμος δογματίζεται εδώ. Του αρέσει να ακούει δύο-τρία σχήματα και αυτό είναι όλο. Κανείς ποτέ δεν ψάχνεται παραπέρα και κακώς γιατί υπάρχει πολλή ποιότητα αλλά και ποσότητα στην εγχώρια μουσική σκηνή. Νομίζω πως και αυτός είναι ένας από τους παράγοντες που λειτουργεί ανασταλτικά στην όλη κατάσταση. Παίζει πολύ ρόλο και το image σε αυτό, το πλασάρισμα και η διαφήμιση.

Δεν μας είναι αδιάφορες αυτές οι μέθοδοι φυσικά, θα θέλαμε να ακουστούμε κι εμείς σε ένα ευρύτερο κοινό, αλλά προτιμάμε σε πρώτη φάση να ασχοληθούμε περισσότερο με τη μουσική και τον ήχο μας και φυσικά να περάσουμε όμορφα και να διασκεδάσουμε. Νομίζω πως το promotion δεν είναι δουλειά της μπάντας ούτως ή άλλως. Δουλειά της είναι να είναι στο studio και να προβάρει ώστε να παίζει καλά στο live. Είναι καλύτερο να έχεις κάποιον άνθρωπο για αυτή τη δουλειά, ώστε να δώσεις περισσότερη βάση στη μουσική, αν με ρωτάς.”

“Γίνεται να έχεις μια μπάντα χωρίς αυτά;” ρωτάω.

“Μόνο αν θες να ακούς τη μουσική σου μόνος σου. Αν θες να την μοιραστείς με περισσότερο κόσμο είναι μάλλον μονόδρομος!” επισημαίνει ο Γιάννης.

Παρατηρώ πως τα μέλη της μπάντας φέρουν τελείως διαφορετικές απόψεις για τα ίδια ζητήματα και πραγματικά αναρωτιέμαι πως μπορεί να δουλεύει αυτό, κάθε φορά που χάριν της μπάντας βρίσκονται σε μία κοινή προσπάθεια που –εκτός των άλλων- απαιτεί και μια υγιή συνεννόηση.

“O καθένας μας ακούει τελείως διαφορετικά είδη μουσικής αλλά και σαν άνθρωποι είμαστε αρκετά διαφορετικοί μεταξύ μας. Προσπαθούμε ωστόσο να συνυπάρξουμε! Όλο αυτό δημιουργεί και συγκρούσεις κάποιες φορές βέβαια, είναι λογικό. Όταν παίζουμε μουσική όλο αυτό κάνει φτερά φυσικά! Θα μπορούσα εύκολα να πω πως στην περίπτωσή μας η μουσική λειτουργεί σαν καταπραϋντικός παράγοντας για τους τσακωμούς μας.”

“Εκ των πραγμάτων η μουσική είναι ψυχοθεραπεία.” συμπληρώνει ο Μάριος. “Ο πρώτος λόγος που ξεκινάς να ασχολείσαι με τη μουσική είναι για να ξεφύγεις από την καθημερινότητα, από την πραγματικότητα, από τη μιζέρια που υπάρχει γύρω μας! Το καλύτερο πράγμα είναι η μουσική. Βγάζεις την έντασή σου μέσα από αυτήν, ξεσπάς! Είναι… γυμναστική για την ψυχή!”

Σε μια καθημερινότητα με υποχρεώσεις, σε έναν κόσμο γεμάτο κοινωνικές συνθήκες, ικανές να σε αποτραβήξουν από τη δημιουργία, πολλές φορές δεν είναι εύκολο για μία μπάντα με ενήλικες ανθρώπους να κάνει τη μουσική της. Ο Μάριος μας εξηγεί πως οι Narcosis χωράνε στην καθημερινότητα των… Narcosis!

“Πρέπει συνέχεια να κάνουμε υποχωρήσεις σχετικές με τα προγράμματα και τις δουλειές μας, αλλά πάντα θα βρούμε χρόνο και ενέργεια να συνεχίσουμε. Αυτό μας φέρνει φυσικά σε πολύ πιο μειονεκτική θέση σε σχέση με μπάντες που το έχουν σαν full time ασχολία, κυρίως στο να μπορούμε να είμαστε συνεπείς απέναντι στον κόσμο, αλλά δεν μας νοιάζει. Θα συνεχίσουμε να το παλεύουμε όσο μπορούμε.”

“Αυτό ευτυχώς δεν επηρεάζει την ποιότητα της μουσικής μας… Τουλάχιστον προς το παρόν! Δεν ξέρω τι θα γινόταν σε κάθε άλλη περίπτωση. Ίσως τελικά οι δυσκολίες σε βοηθούν να δημιουργήσεις και καλύτερη μουσική. Μπορεί πρακτικά να σε κρατάνε πίσω, αλλά πολλές φορές σε φέρνουν στο σημείο να ψάχνεις τρόπο για να ξεσπάσεις. Ε, κάπου εδώ έρχεται η μουσική!” συμπληρώνει ο Γιάννης, δίνοντας πάσα στον Μάνο να επισφραγίσει την άποψη των Narcosis πάνω στο θέμα:

“Αν πραγματικά αγαπάς τη μουσική, όποιες και να είναι οι δυσκολίες βρίσκεις τον τρόπο να τις ξεπεράσεις. Ωστόσο η δημιουργία η ίδια πηγάζει από τις δυσκολίες. Δεν νομίζω πως κάποιος που έχει τα προβλήματά του λυμένα μπορεί να είναι πολύ δημιουργικός. Συνήθως αυτό συμβαίνει στις πιο σκοτεινές περιόδους στη ζωή ενός ανθρώπου.”

Ρωτάω τον τραγουδιστή Μάριο να μας πει δυο λόγια για τους στίχους.

“Το concept του “Road to Infinity” αναφέρεται στις διαπροσωπικές σχέσεις και την εσωτερική αναζήτησης που προκύπτει μέσω αυτών. Μιλάει για το πόσο παρτάκηδες έχουμε γίνει όλοι και για το πόσο ο καθένας κοιτάει μόνο τον εαυτούλη του, όπως και για το πως τελικά καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας χάρη σε αυτή την κατάσταση. Ασχολούμαστε πολύ με το «εγώ» και τείνουμε να ξεχάσουμε το «εμείς».”

Μιλώντας για τη ζωή στον δρόμο και για το πόσο πολύ αρέσει στους Narcosis να ταξιδεύουν σε άλλες πόλεις για να πραγματοποιήσουν συναυλίες, ο drummer του σχήματος Παύλος, παίρνοντας τον λόγο για πρώτη φορά στην κουβέντα, μοιράζεται μαζί μας μια αστεία ιστορία που όμως καταδεικνύει την μαγεία της μουσικής:

“Στο mini tour που κάναμε στην Πελοπόννησο, πιο συγκεκριμένα όταν παίζαμε στη Σπάρτη, στο peak ενός κομματιού, εκεί που έπρεπε να τα σπάσουμε, έπεσε κάποια γραμμή ηλεκτροδότησης και ως αποτέλεσμα κατέληξαν να ακούγονται μόνο τα drums και η φωνή. Μην θέλοντας να σταματήσουμε συνεχίσαμε το κομμάτι μέχρι το κλείσιμο εγώ και ο Μάριος μόνοι μας και παραδόξως ακούστηκε πολύ ωραία! Μέχρι και ο κόσμος γούσταρε! Αυτό πρέπει να γίνεται στα live και ήταν ένα σπουδαίο μάθημα για εμάς. Δεν σταματάς ότι και να γίνει. Αυτή εν τω μεταξύ ήταν μια ωραία εξαίρεση στην οποία το πράγμα δούλεψε καλύτερα από το προσδοκώμενο.”

Πολλές μπάντες που ταξιδεύουν, παραπονιούνται συχνά για το τεχνικό κομμάτι. Και είναι όντως πονοκέφαλος να φτάσεις σε μια μεριά μακριά από το σπίτι σου για να αντιληφθείς τελικά πως τα πράγματα δεν είναι όπως θα έπρεπε καταλήγοντας σε μια σειρά συμβιβασμών, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η συναυλία.

“Υπάρχει κομπογιαννιλίκι και αυτό δεν έχει να κάνει με την πόλη. Μου δίνει ωστόσο την αίσθηση –χωρίς να έχουμε παίξει εκτός Ελλάδας- πως είναι ένα ελληνικό χαρακτηριστικό κι αυτό. Συναντούμε άλλωστε την προχειρότητα και την έλλειψη πρόνοιας σε αρκετές πτυχές της καθημερινότητάς μας εδώ πέρα. Όλοι τείνουν να λειτουργούν διεκπεραιωτικά και όχι με μια λογική στραμμένη προς την ποιότητα του πράγματος.

Soundcheck τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει στα μέρη που παίζουμε και ο εξοπλισμός στα περισσότερα από αυτά είναι απαράδεκτος. Καμένοι ενισχυτές, χαλασμένα καλώδια, κατεστραμμένα μόνιτορ... Αν μπορούσαμε να αλλάξουμε κάτι στην σύγχρονη μουσική και συναυλιακή πραγματικότητα, αυτό θα ήταν το πρώτο που θα κάναμε: Αξιοπρεπής εξοπλισμός σε όλα τα venues.

“Έχετε κάποια ένοχη μουσική απόλαυση;” τους ρωτάω για να ξεφύγουμε λίγο από τα παγερά τεχνικά ζητήματα. Ο Γιάννης παίρνει τον λόγο χωρίς ενοχές:

“Η ελληνική μουσική των 90’s με διασκεδάζει πολύ. Κάτι άλλο που... δεν ξέρω να στο πω ή όχι... στα πανηγύρια ακούω και νησιώτικα! Δεν χορεύω ποτέ βέβαια!”

“Η μουσική των Narcosis είναι χορευτική;”

- Μάριος: “Ναι! Ξεκάθαρα!”

- Παύλος: “Αισθησιακή θα έλεγα”

- Μάνος: Ναι σίγουρα! Αντί να ακούσει Barry White για να κάνει sex ο κόσμος ακούει Narcosis πλέον!

Με γέλια να σκεπάζουν τις σκέψεις μας, αποφασίζω πως η συζήτηση μάλλον έφτασε στο τέλος της. “Τι θα ακούσουμε στο Defcon Fest; ζητώ να μάθω, με αφορμή την επικείμενη εμφάνιση του συγκροτήματος στο εν λόγω festival την Κυριακή 2 Οκτωβρίου, στο An Club.

“Θα ακούσετε φυσικά υλικό από το “Road to Infinity” και κάποια νέα κομμάτια ίσως.” μου απαντά ο Μάριος.

Ζητώ να κλείσουμε τη συζήτηση, αλλά η σοβαρότητα έχει χαθεί δυο μπύρες νωρίτερα.

“Peace! Η μουσική ενώνει!” λέει ο Μάνος και ο Γιάννης με παρακαλάει να μην το συμπεριλάβω στη συνέντευξη. Αμ δε.

Ο Μάνος παίρνει μια βαθιά ανάσα και αποφασίζει να μιλήσει μέσα από την καρδιά του λίγες στιγμές πριν πατήσω το “stop” στο μαγνητοφωνάκι: “Θα ήθελα όσο μπορώ να κάνω μια έκκληση στον κόσμο να δείξει λίγη υπομονή με την κατάσταση. Η αλληλεγγύη είναι πολύ σημαντική στις εποχές που ζούμε, να μην κοιτάει ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου και να φροντίσουμε λίγο να γίνουμε άνθρωποι σε αυτή τη χώρα. Να έρθουμε λίγο πιο κοντά, να μην υπάρχει αυτή η αποξένωση. Φτάνει πια!”

*Οι Narcosis εμφανίζονται στην 3η ημέρα του Defcon Fest 8, την Κυριακή 2 Οκτωβρίου στο An Club, μαζί με τους :Skull & Dawn:, Yellow Devil Sauce, 45Rats και Contra Limit (6€ & 8€ / Metal Era, The Lab T-shirts, Syd Records).



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter