20Σεπτεμβρίου2019

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016 11:23 Γράφτηκε από: 

Μεγάλο αφιέρωμα: Το i-JUKEBOX.gr μίλησε με τους ανθρώπους των συναυλιών

Ένα από τα σημαντικότερα συστατικά στην καθημερινότητα τ@ μουσικόφιλου, είναι οι συναυλίες.

Πώς, όμως, αυτές διοργανώνονται; Τι μεσολαβεί από το booking έως την εμφάνιση επί σκηνής; Ποιες οι αντικειμενικές δυσκολίες που παρουσιάζονται (και) στον τομέα αυτό στην Ελλάδα; Ποιες οι ευχάριστες (ή και δυσάρεστες) αναμνήσεις που έχουν να θυμούνται οι άνθρωποι των συναυλιών; Το i-JUKEBOX.gr μίλησε μαζί τους και σας παραδίδει το πολύ ενδιαφέρον υλικό…

ΣΠΥΡΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου & Επικοινωνίας DiDi Music

* Photo by AIK Photography

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Πέρα από την περίοδο οικονομικής και πολιτιστικής κρίσης που βιώνουμε, κάλο είναι να γνωρίζουμε πως από πέρυσι το καλοκαίρι ο Φ.Π.Α. αυξήθηκε από το 13% στο 23% στην τιμή του εισιτηρίου κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο το έργο των διοργανωτών, καθώς υπάρχει και η συνεισφορά στην ΑΕΠΙ η οποία είναι υποχρεωτική σε κάθε συναυλία. Η γεωγραφική θέση της χώρας μας επίσης επηρεάζει πολύ την πιθανότητα εμφάνισης κάποιου καλλιτέχνη στην Ελλάδα, καθώς πρέπει, εμείς να «προσαρμοστούμε» στις περιοδείες αυτών”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Ότι είναι μια πολύ δύσκολη, επίπονη, κουραστική και πολύωρη διαδικασία. Όταν όλα πηγαίνουν καλά και ο κόσμος γουστάρει, τότε λες χαλάλι”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία στη διοργάνωση της οποίας έχεις συμμετάσχει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Η πιο δύσκολη συναυλία στο δικό μου πόστο, αυτό του γραφείου τύπου/επικοινωνίας, ήταν αυτή του Robbie Williams”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Το πρώτο show στο Piraeus Academy που έδωσαν οι 1000mods, πέρυσι η εμφάνιση των Black Keys στο Rockwave Festival και οι Machine Head στο Βοτανικός Live Stage”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Μακάρι να μπορούσα, ωστόσο δεν έχουμε κάτι που δεν έχουμε ανακοινώσει ή είναι προς ανακοίνωση”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Jimi Hendrix, χωρίς δεύτερη σκέψη”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Προσωπικό συναυλιακό απωθημένο είναι ο Joe Bonamassa. Παρότι έχει ξαναέρθει στην Ελλάδα”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Δεν πίνω καφέ, ωστόσο θα έπινα μπύρες με τον Dave Wyndorf”. 

ΘΩΜΑΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ   

Booking & Promo Manager / Εκ μέρους της ομάδας της Fuzz Productions

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Η πολιτική αστάθεια και όλα όσα αυτή επιφέρει, κυρίως στην ψυχολογία του κόσμου. Παράλληλα, η πολιτιστική παρακμή που έχει σχεδόν επιβληθεί στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως, οι δύσκολες συνθήκες είναι εδώ και καιρό δεδομένες. Αν περιοριστούμε στο να αφήνουμε τον χρόνο να κυλάει παθητικά και μέσα στην κατήφεια, ποιο το όφελος; Καλύτερα να γίνονται πράγματα που να υπενθυμίζουν, εντός κι εκτός της χώρας, πως κάποιες δυνάμεις της παραμένουν ζωντανές”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Οι σημαντικότεροι παράγοντες που επηρεάζουν την προσπάθειά μας να φέρουμε κάποια ονόματα στην Ελλάδα είναι, κατά βάση, δύο: αφενός το ότι σαν αγορά είμαστε πολύ μικρή, άρα και ελάχιστα ελκυστική, αφετέρου το ότι η γεωγραφική μας θέση δεν διευκολύνει λογιστικά το routing μίας περιοδείας να περάσει από εδώ.

Αν σε αυτά προσθέσουμε την προαναφερθείσα αβεβαιότητα που πηγάζει από τη συνεχιζόμενη πολιτική αστάθεια, η οποία – από πλευράς συνθηκών – πολλές φορές μοιάζει να διογκώνεται στο μυαλό των ξένων, πιστεύω πως όλοι κατανοούν πως ενίοτε μεγαλώνει πολύ ο βαθμός δυσκολίας στο να «πείσεις» τον ατζέντη και το management ενός ονόματος να το φέρει στην Ελλάδα.

Όμως, αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι πως, μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, είναι πολλοί εκείνοι οι καλλιτέχνες που τελικά δείχνουν πως το ελληνικό κοινό μετράει για εκείνους. Τουλάχιστον όσον αφορά στο Release Athens, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως αρκετοί από τους εμφανιζόμενους είχαν μεγάλα προβλήματα να ξεπεράσουν και τελικά τα κατάφεραν, δείχνοντας μία ειλικρινή διάθεση να αποτελέσουν μέρος μίας νέας διοργάνωσης, κυρίως διότι ήθελαν να εμφανιστούν μπροστά στο κοινό της Ελλάδας”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Όλες οι συναυλίες, από τις πιο μικρές έως τις μεγαλύτερες, έχουν τις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητές τους. Μπορεί να φαντάζει λίγο «συγκαταβατική» η συγκεκριμένη απάντηση, αλλά είναι πραγματική. Όλες πρέπει να αντιμετωπίζονται με την ίδια σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ώστε το αποτέλεσμά τους να ικανοποιεί τους καλλιτέχνες και το κοινό, είτε μιλάμε για 300 είτε για 30.000 άτομα”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Η πιο ευχάριστη στιγμή σε αυτή τη δουλειά, είναι όταν κατορθώνεις να κλείσεις μία συναυλία που πιστεύεις, εμπορικά και καλλιτεχνικά, και μετά να την ανακοινώνεις στο κοινό. Την ώρα που πλέον ξεκινάει, αν όλα έχουν πάει καλά, παίρνεις λίγη από την ενέργεια της μπάντας και τη χαρά του κοινού και αισθάνεσαι ότι πέτυχες κάτι καλό – μιλώντας πάντα από τη σκοπιά του διοργανωτή.

Συγκεκριμένα παραδείγματα θα μπορούσαμε να παραθέσουμε πολλά. Ενδεικτικά, αναφέρω δύο πρόσφατα που έχουν να κάνουν με μπάντες της εγχώριας σκηνής. Ήταν συγκινητικό να βλέπεις 6.000 κόσμο να τα δίνει όλα στο live των Villagers of Ioannina City στην Τεχνόπολη, τον περασμένο Σεπτέμβριο. Πριν λίγο καιρό, ανάλογα συναισθήματα προκάλεσε η εμφάνιση των βετεράνων garage punk rockers The Sound Explosion σε ένα γεμάτο Fuzz Live Music Club, όπου επί δυόμιση ώρες μπάντα και κοινό είχαν γίνει ένα, τραγουδώντας και χορεύοντας ασταμάτητα!”

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Έχει ήδη ανακοινωθεί πριν λίγες ημέρες, αλλά θέλω να υπενθυμίσω πως, μετά το Release Athens (1, 3, 7, 13/6), στην Πλατεία Νερού θα λάβει χώρα μία μεγάλη συναυλία με τον Γιάννη Αγγελάκα, τους Villagers of Ioannina City, τον Παύλο Παυλίδη και τους B-Movies, τους Thee Holy Strangers, τους Sleepin Pillow και τον Βαγγέλη Μαρκαντώνη, την Πέμπτη 16/6. Η ίδια μεγάλη – σε αριθμό και αξία – παρέα (εκτός των Holy Strangers) θα βρίσκεται στο Fix Factory of Sound Open Air, την Τρίτη 14/6. Είναι μία σπάνια συνάντηση για την εγχώρια rock σκηνή και προβλέπεται χαμός!”

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Δύσκολη ερώτηση, γιατί θα μπορούσα να σκεφτώ πολλά. Johnny Cash, Joy Division, The Gun Club, Ramones, Johnny Thunders, είναι τα πρώτα ονόματα που έρχονται στο μυαλό”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Προσπαθούμε να μην αφήσουμε κανένα «απωθημένο» ανικανοποίητο! Ούτως ή άλλως, οι όποιες συμφωνίες πρέπει να διέπονται από λογική, πριν απ’ όλα. Καλό είναι να μην παρασύρεσαι μόνο από το συναίσθημα σε αυτή τη δουλειά”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Αντικαθιστώντας τον καφέ με μία παγωμένη μπύρα – ή ένα ποτό – θα πω τους Black Angels, μιας και μας ξανάρχονται για το Release Athens. Ωραίοι τύποι, απλοί και χαμηλών τόνων άνθρωποι, με πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα να πουν πάνω στη μουσική. Άλλωστε, διοργανώνουν το σπουδαιότερο φεστιβάλ psych-rock στον κόσμο, το περίφημο Levitation στο Austin”.

Oμάδα PLISSKËN FESTIVAL

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε εργαζόμενος σε οποιοδήποτε τομέα εργασίας. Το να μιλάμε για δυσκολίες και κρίση εν έτει 2016, είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος ανατέλλει από την Ανατολή και δύει στη Δύση. Είναι δεδομένο το εργασιακό/επιχειρηματικό πλαίσιο, άρα δεν μας επιτρέπεται να γκρινιάζουμε για κάτι το οποίο επιλέξαμε να κάνουμε και δεν μας επέλεξε”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Ότι πρόκειται για μία ολοκληρωμένη διαδικασία/δουλειά που δεν σταματάει λεπτό, από τη στιγμή που «κλείνει» το συγκρότημα μέχρι που θα κατέβει από τη σκηνή και θα μπει στο αεροπλάνο”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχετε διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σας κρίση.

“Όσο κλισέ κι αν ακουστεί, κάθε συναυλία είναι δύσκολη μέχρι να τελειώσει και να πάνε όλοι σπίτια τους ασφαλείς. Η ευθύνη της ασφάλειας του κοινού είναι πάντα η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζεις ως διοργανωτής”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σας έχουν μείνει στο μυαλό;

“Ο ΑΜΕ στο Plisskën 2015, όταν όλη η ομάδα παραγωγής για μισή ώρα χόρεψε σαν να μην υπάρχει αύριο για το φεστιβάλ που μόλις είχαμε φέρει εις πέρας, το set του D/R/U/G/S στο κλείσιμο του Plisskën 2014, πάλι για τους ίδιους λόγους, και η συναυλία του King Khan στο Κύτταρο για λόγους που γνωρίζουν όσοι ήταν εκεί”. 

- Κάποια ανακοίνωση που θα θέλατε να δημοσιοποιήσετε, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Δυστυχώς όχι. Αν δεν λάβεις τη λέξη confirmed στο inbox, δεν μπορεί να ανακοινωθεί τίποτα :)”.

- Αν μπορούσατε να “κλείσετε ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσατε;

“JJ Cale”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Η Azealia Banks. Την είχαμε κλείσει λίγο πριν το «212» κυκλοφορήσει. Με το που βγήκε το single, ο ατζέντης γύρισε και μας είπε ότι δυστυχώς δεν μπορεί να έρθει πλέον στην τιμή που συμφωνήσαμε και ζήτησε την ανάλογη κατανόηση”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχετε συνεργαστεί θα θέλατε αυτή τη στιγμή να πίνετε τον καφέ σας;

“Patti Smith δαγκωτό”.

PAVLOS IOANIDIS

Principal Club Theater

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών ξένων καλλιτεχνών, είναι κυρίως οικονομικές, λόγω των μεγάλων επιβαρύνσεων στα εισιτήρια από ΦΠΑ, ΑΕΠΙ, ασφάλειες κλπ… Στα χρόνια της κρίσης, οι περισσότεροι διοργανωτές προσπάθησαν και μείωσαν τις τιμές των εισιτηρίων, αλλά δυστυχώς ο ΦΠΑ αυξήθηκε στα συναυλιακά εισιτήρια από το 13% στο 23% το καλοκαίρι του 2015!

Με capital control και επιβαρύνσεις στα εισιτήρια 30-40% για φόρους, ΑΕΠΙ κλπ, τα συναυλιακά εισιτήρια δεν μπορούν να γίνουν ακόμα πιο προσιτά στο κοινό… Το ότι ο ΦΠΑ στα θεατρικά εισιτήρια μειώθηκε από το 6,5% στο 6% και ο ΦΠΑ στα συναυλιακά εισιτήρια εκτινάχτηκε στο 23%, δείχνει πως το κράτος αντιμετωπίζει όλες τις συναυλίες ως διασκέδαση και ψυχαγωγία και τις τραγικές θεατρικές σαπουνόπερες ως πολιτισμό!

Αν το συγκρότημα είναι σε περιοδεία ή διαθέσιμο για εμφανίσεις, μπορεί να έρθει και Ελλάδα, αν ο ατζέντης συμφωνήσει με την αμοιβή που προσφέρει ο αντίστοιχος promoter…”

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Το κοινό δεν νομίζω να θέλει να γνωρίζει το τι γίνεται από την υπογραφή των συμβολαίων μέχρι να ανέβει το συγκρότημα επί της σκηνής… Συμβόλαια, τυπογραφία, rider, μεταφορές, catering, soundcheck, επικοινωνία κ.ά., όλα γίνονται για τη 1-2 ώρες που θα βρεθεί το συγκρότημα στη σκηνή, ελπίζοντας πάντα για μια αξέχαστη εμπειρία… Για το κοινό μόνο αυτό μετράει…”

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Thievery Corporation το καλοκαίρι του 2014 στη Θεσσαλονίκη! Μια απίστευτη καταιγίδα που δεν προέβλεψε ούτε η ΕΜΥ 10 ώρες πριν, που διέκοψε τη συναυλία και δημιούργησε πολλά προβλήματα για το κοινό και για εμάς… Τελικά, καταφέραμε με την υπομονή και την επιμονή και του συγκροτήματος να την πραγματοποιήσουμε με αρκετή καθυστέρηση… Για την ταλαιπωρία του κοινού, διοργανώσαμε και μια συναυλία αργότερα με τους Red Snapper, όπου οι κάτοχοι εισιτηρίου Thievery Corporation είχαν ελεύθερη είσοδο…”

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Πολλές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές… Η τελευταία συναυλία των Madrugada, η φιλοξενία των Motörhead, ο σαγηνευτικός θόρυβος των Einstürzende Neubauten, οι Massive Attack, οι Rotting Christ, οι αγαπημένοι Tiger Lillies, η παρουσία των Killing Joke, o Everlast, κάθε συναυλία των Nouvelle Vague και πόσες άλλες… αξέχαστες στιγμές για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά…”

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Να πηγαίνετε σε συναυλίες, υποστηρίξτε τα συγκροτήματα που αγαπάτε, μιλήστε με τους μουσικούς, υποστηρίξτε ακόμα περισσότερο τα νέα συγκροτήματα της τοπικής σκηνής, βάλτε τη μουσική στην καθημερινότητά σας, αγοράζετε βινύλια… Υπάρχουν πολλές συναυλίες στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη τουλάχιστον, σχεδόν καθημερινά σε πολλούς χώρους, μην περιμένετε τους U2 και τους Pink Floyd για να χαρείτε μια live εμπειρία, συγκροτήματα πιο κοντά σε μας έχουν περισσότερα να μας προσφέρουν… Η μουσική είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία… Ψυχική λύτρωση…”

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Johnny Cash!”

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Όλες οι συναυλίες που είχαμε προγραμματισμένες, έγιναν χωρίς «στραβώματα»! Μετά από τόσα χρόνια, είχαμε μόνο μια ακύρωση λόγω καιρικών συνθηκών (Roxy Music)…”

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Με τον Martyn Jacques από τους Tiger Lillies… Περάσαμε πολλές βραδιές μαζί και πάντα η συζήτηση μαζί του έχει ενδιαφέρον…”

YOTIS POSPORELI

Θεσσαλονίκη – Self Preservation Society / Διοργανωτής συναυλιών, συνιδιοκτήτης Rover Bar & Principal Club

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Η Ελλάδα εκ προοιμίου ως χώρα διεξαγωγής συναυλιών ξεκινούσε πάντοτε από δυσχερή θέση λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων, μικρό μέγεθος αγοράς, γεωγραφική θέση και ερασιτεχνισμός εμπλεκόμενων. Και εξηγούμαι: Η Ελλάδα ως χώρα δεν είναι μικρή για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα, πώς άλλωστε να θεωρήσεις μικρές πόλεις την Αθήνα των 5 εκατομμυρίων και τη Θεσσαλονίκη του 1.5 εκατομμυρίου.

Αλλά! Ο κόσμος που έχει υποτυπώδη συναυλιακή συνείδηση (και φυσικά δεν θεωρούμε συναυλίες τα μπουζούκια και τις μπουάτ) αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση το 10% του συνολικού πληθυσμού, μιλάμε δηλαδή για 1 εκατομμύριο κόσμου το οποίο περιλαμβάνει όλα τα μουσικά είδη (από ακραίο metal μέχρι trance). Και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τα σχετικά εγχώρια charts, τις ανύπαρκτες πωλήσεις δίσκων και τη συρρίκνωση του μουσικού τύπου.

Ουσιαστικά σε όρους μουσικής βιομηχανίας η Ελλάδα έχει περίπου το μέγεθος της Εσθονίας οπότε μια χαρά τα πάμε γιατί η Ελλάδα έχει μερικούς από τους πιστότερους «συναυλιάκηδες», δηλαδή κόσμο ο οποίος πηγαίνει σε πάνω από 50 συναυλίες ετησίως (πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά παγκοσμίως).

Περνώντας στο ζήτημα γεωγραφικής θέσης, οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης δεν έχουν να αντιμετωπίσουν τα μεταφορικά κόστη των συγκροτημάτων που περιοδεύουν συνήθως οδικώς από συναυλία σε συναυλία, ενώ για να φτάσουν στην Ελλάδα χρησιμοποιούν πτήσεις (τα λεγόμενα fly-ins) λόγω του ότι μεσολαβούν Βαλκανικές χώρες στις οποίες τα οικονομικά μεγέθη είναι τέτοια που δεν επιτρέπουν τη συχνή διοργάνωση συναυλιών.

Πέραν αυτού, η επιλογή πτήσεων και σε συνδυασμό με τις παράλογες χρεώσεις για τη μεταφορά μουσικών οργάνων και εξοπλισμού στις αεροπορικές εταιρίες (πολύ συχνά η χρέωση μουσικού οργάνου ως χειραποσκευή κοστίζει περισσότερο από την ίδια την πτήση), με αποτέλεσμα ο εν Ελλάδι διοργανωτής να έχει να αντιμετωπίσει το εξτρά κόστος ενοικίασης εξοπλισμού, που κι αυτός λόγω της ολιγοπωλιακής κατάστασης του κλάδου αποτελεί ένα σημαντικό επιπρόσθετο έξοδο. Τέλος, φυσικά, ο διοργανωτής αναλαμβάνει και τη μετακίνηση του συγκροτήματος εντός Ελλάδας, ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο τα έξοδα της συναυλίας,

Και ρωτάει κανείς, πως γίνεται η Βουλγαρία πρόσφατα να μας έχει ξεπεράσει; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Η Βουλγαρία δεν μας έχει ξεπεράσει, η πόλη της Σόφιας μας έχει ξεπεράσει λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης διεθνών κεφαλαίων που ποντάρουν στη δίψα του κόσμου για συναυλιακά γεγονότα. Ως επί των πλείστον, οι συναυλίες στη γειτονική χώρα είναι δυσβάσταχτες για τα μικρομεσαία εισοδήματα και γι’ αυτό διοργανώνονται κυρίως μεγάλα καλοκαιρινά φεστιβάλ ενώ στη διάρκεια του έτους επικρατεί σχετική συναυλιακή ξηρασία.

Αυτό, όμως, αντισταθμίζεται σε μεγάλο βαθμό με τις εξαιρετικά ευνοϊκές φορολογικές συνθήκες, με αποτέλεσμα πολλές εταιρίες να επιλέγουν να αναπτύξουν τον συναυλιακό κλάδο. Εξ ου και το αποτέλεσμα που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια.

Για να φτάσουμε και στο μεγαλύτερο αγκάθι που είναι η εξοντωτική και παράλογη φορολογία. Πλέον, η πρόσφατη μετάταξη του ΦΠΑ θεαμάτων στο 23% σε συνδυασμό με τις ούτως ή άλλως αφαιμακτικές λοιπές εισφορές (7% ΑΕΠΙ, 5% ΦΟΡΟΣ ΕΟΠ, 5% ΔΗΜ. ΦΟΡΟΣ, 29% ΦΟΡΟΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ) ουσιαστικά αποτελείωσε επιχειρηματικά τον κλάδο.

Σημαντικότερος λόγος για αυτό είναι το γεγονός ότι οι αμοιβές και τα μεταφορικά έξοδα των καλλιτεχνών (που είναι συνήθως και το μεγαλύτερο κόστος μια συναυλίας), λόγω της νομοθεσίας περί ενδοκοινοτικών συναλλαγών δεν περιλαμβάνουν ΦΠΑ, με αποτέλεσμα το 23% ΦΠΑ που περιλαμβάνεται στα εισιτήρια να αποτελεί στην ουσία ένα καθαρό κόστος που πάει στο κράτος κι ως γνωστόν μετά ως δια μαγείας εξαφανίζεται και δεν επιστρέφει ποτέ στον καταναλωτή.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με το πλέον συρρικνωμένο πορτοφόλι του θεατή, οδήγησαν τις τιμές εισιτηρίων σε πτώση τη στιγμή που τα έξοδα του διοργανωτή και η φορολογία είναι περισσότερα από ποτέ. Θα περίμενε κανείς ότι τα συγκροτήματα θα μείωναν τις απαιτήσεις τους ώστε να παίξουν στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει μόνο με τις μικρές και αυτοδιαχειριζόμενες μπάντες.

Τα δημοφιλή συγκροτήματα σχεδόν ποτέ δεν ακολουθούν αυτή την πολιτική γιατί πολύ απλά δεν είναι διατεθειμένοι να χάσουν 3 μέρες από μια περιοδεία ώστε να ταξιδέψουν και να παίξουν με μικρότερη αμοιβή στην Ελλάδα, τη στιγμή που μπορούν απλά να κάνουν άλλες 3 συναυλίες στη Γερμανία με τις κανονικές αμοιβές τους. Και μην ξεχνάει κανείς ότι σχεδόν ποτέ ο διοργανωτής δεν έχει να διαπραγματευτεί με τις ίδιες τις μπάντες. Απέναντί του έχει ένα στρατό ολόκληρο από ατζέντηδες, μανατζαραίους, λογιστές και δικηγόρους που βλέπουν μόνο νούμερα.

Κάπως έτσι έχουμε οδηγηθεί στην κατάσταση που οι διοργανωτές πλέον στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι απλώς ρομαντικοί μουσικόφιλοι που τζογάρουν την όποια περιουσία τους προκειμένου να φέρουν στη χώρα μας τα αγαπημένα τους συγκροτήματα. Θεωρώ ότι πέρσι και λόγω των capital controls φτάσαμε στον απόλυτο συναυλιακό πάτο και οι εξαγγελίες τόσων ονομάτων για το φετινό καλοκαίρι είναι απλώς η προσπάθεια των μεγάλων παιχτών του κλάδου να αποτελειώσουν τον ανταγωνισμό.

Εκτίμησή μου είναι ότι κάποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής επιχειρηματικά και κάποιος ο μεγάλος χαμένος που λογικά θα εξαφανιστεί και από το συναυλιακό χάρτη. Φυσικά όλα αυτά θα γίνουν προς μεγάλη τέρψη του συναυλιακού κοινού της χώρας που επιτέλους μετά από τόσα χρόνια θα έχει μέσα σε ένα καλοκαίρι τη δυνατότητα να δει μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα που θα περιοδεύσουν φέτος.

Καλό θα ήταν όλα αυτά τα ονόματα να παίξουν σε ένα μεγάλο φεστιβάλ που να βάλει επιτέλους τη χώρα μας πραγματικά στον ευρωπαϊκό φεστιβαλικό χάρτη, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Στην ταινία Wayne’s World ακούγεται η φράση «if you book them, they will come» και σε μεγάλο βαθμό αυτό είναι αλήθεια. Ουσιαστικά, το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η εξασφάλιση μιας αμοιβαίας επωφελούς και βιώσιμης συμφωνίας ανάμεσα στο συγκρότημα, τον διοργανωτή και τον θεατή. Και περιλαμβάνω τον θεατή στην εξίσωση, γιατί πάντα όταν γίνεται ο σχετικός υπολογισμός, όλοι μας κάνουμε την ερώτηση «πόσα λεφτά θα ήμουν διατεθειμένος να δώσω για να δω το τάδε συγκρότημα;» και κάπως έτσι γίνονται οι υπολογισμοί.

Αφού, λοιπόν, κλειστεί η συμφωνία με το συγκρότημα, ο διοργανωτής έχει να κανονίσει τις μεταφορές, τη διαμονή, την ενοικίαση τεχνικού εξοπλισμού και φυσικά την ενοικίαση συναυλιακού χώρου. Το κάθε ένα από αυτά έχει τις δυσκολίες του, τις οποίες φυσικά με εμπειρία μαθαίνεις να ξεπερνάς γρήγορα.

Και φτάνουμε στο κομμάτι του promotion, το οποίο είναι και το πιο δύσκολο όταν μιλάμε για μικρομεσαία συγκροτήματα από άποψη δημοφιλίας. Γιατί, πχ, αν έρθουν οι Metallica, ή η Madonna, προώθηση δε χρειάζεται και πολύ, θα το μάθουν κι οι πέτρες. Αλλά αν διοργανώνεις τη συναυλία μιας εξαιρετικής μπάντας που δεν την ξέρει σχεδόν κανείς, θα πρέπει να πείσεις τον κόσμο ότι αξίζει να δώσει τα ευρώ του για να τους δει ζωντανά. Ή αν φέρνεις ένα συγκρότημα που παίζει μουσική που δεν υπάρχουν τα αντίστοιχα media για να προωθήσουν (πχ μια punk rock μπάντα) θα πρέπει να φροντίσεις ώστε οι όποιοι οπαδοί τους στην Ελλάδα να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες της συναυλίας.

Έχουμε λοιπόν τη γραφιστική επιμέλεια, εκτύπωση και αφισοκόλληση της συναυλιακής αφίσας, την εκτύπωση και διανομή των εισιτηρίων, τη δημιουργία radio, video ίσως και TV spot και την κοινοποίηση αυτών, έχουμε τα social media (FB events κλπ) και μια σειρά άλλων προωθητικών ενεργειών που μπορεί να περιλαμβάνουν μέχρι και να βγεις στους δρόμους με μια ντουντούκα και να φωνάζεις «για περάστε, για περάστε»…

Το σημαντικότερο, όμως, φυσικά είναι να μπορέσεις να βρεις ακριβώς το κομμάτι της συναυλιακής πίτας που αντιστοιχεί, λαμβάνοντας υπόψη τα εναλλακτικά events που μπορεί να ενδιαφέρουν τον εν δυνάμει θεατή της συναυλίας, πχ το αν μια παρόμοια μπάντα παίζει σε κοντινή ημερομηνία, το αν υπάρχει μια άλλη συναυλία την ίδια μέρα που μπορεί να διχάσει τον κόσμο, κλπ κλπ.

Ασχολείσαι, λοιπόν, με όλα αυτά τα πράγματα μέχρι τη στιγμή που φτάνει η μπάντα στην πόλη και πλέον έχεις το ρόλο να τους φιλοξενήσεις και να τους φροντίσεις. Να τους παραλάβεις από το αεροδρόμιο και να τους οδηγήσεις στο ξενοδοχείο για λίγη ξεκούραση και κατόπιν στον συναυλιακό χώρο για να γίνει το soundcheck, κατόπιν κάποιο γεύμα και λίγη ξεκούραση για την μπάντα, ενώ εσύ ήδη ασχολείσαι με τις τελευταίες λεπτομέρειες, όπως το να μαζέψεις την προπώληση, να γίνουν οι ετοιμασίες για να «ανοίξουν οι πόρτες» και πάντα με το άγχος αν στο τέλος της βραδιάς θα μείνουν και κάποια λεφτά για σένα και τον κόπο σου ή θα καταλήξεις να πληρώνεις κι από την τσέπη σου (το οποίο τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και πιο πιθανό!). Και αναρωτιέται κανείς εύλογα: για ποιο λόγο, λοιπόν, να μπεις σε όλη αυτή τη διαδικασία;

Η απάντηση, αν το κάνεις έστω και μια φορά, γίνεται προφανής. Είναι τέτοια η ηθική ικανοποίηση που απολαμβάνεις από όλη αυτή την εμπειρία τη στιγμή που το συγκρότημα ανεβαίνει στη σκηνή και κάνει τους εκατό, πεντακόσιους ή χιλιάδες που βρίσκονται από κάτω να παραληρούν, που αμέσως νιώθεις το κίνητρο να το ξανακάνεις ανεξαρτήτως οικονομικής έκβασης. Συν το ανεκτίμητο προνόμιο (ειδικά για όσους από εμάς λειτουργούν με μια πιο DIY νοοτροπία) να γνωρίζεις από κοντά κάποιους από τους μουσικούς σου ήρωες και να περνάς χρόνο μαζί τους. Και στην πάροδο του χρόνου, προσωπικά είχα την τύχη να συνεργαστώ με μουσικούς που πάνω απ’ όλα ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι. Υπήρχαν βέβαια και οι εξαιρέσεις…

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Μια τέτοια εξαίρεση που ανέφερα πριν, η οποία ξεκάθαρα είχε να κάνει με τον κακό χαρακτήρα του καλλιτέχνη, ήταν και η περίπτωση του Al Di Meola, για τον οποίο όση εκτίμηση είχα μουσικά και παρά το γεγονός ότι κάναμε τεράστιες προσπάθειες να ικανοποιήσουμε κάθε απαίτησή του, λογική ή παράλογη, στο τέλος και παρά τη σχετική επιτυχία της συναυλίας, αυτό που έμεινε, ήταν η απαράδεκτη και σε μεγάλο βαθμό υποτιμητική συμπεριφορά αυτού του ανθρώπου προς εμένα αλλά και όλους τους ανθρώπους (τεχνικούς, οδηγούς, υπαλλήλους ξενοδοχείου, κλπ) με τους οποίους ήρθε σε επαφή. Περιττό να σημειώσω ότι πήγε με ταξί στο αεροδρόμιο τη μέρα της αναχώρησής του και ποτέ δεν ξανασυνεργαστήκαμε.

Σε επίπεδο άγχους, βέβαια, τίποτα δεν συγκρίνεται με τη στιγμή που κατέρρευσε η πελώρια σιδερένια θύρα στο γήπεδο του Μακεδονικού στη συναυλία των Ska-P και τα λίγα λεπτά που μεσολάβησαν μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι ευτυχώς κανείς δεν έπαθε τίποτα”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Είναι πάρα πολλές, γιατί, όπως είπα, είχα την τύχη να συνεργαστώ με εξαιρετικούς ανθρώπους αλλά στη μνήμη μένουν πιο έντονα οι συζητήσεις περί φιλοσοφίας με τους recovering ex-alcoholics Levellers, ο μίνι ποδοσφαιρικός αγώνας (ολίγον τι μεθυσμένοι και ημίγυμνοι) με τους Ska-P αμέσως μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη συναυλία τους, το ξενύχτι μετά από συναυλία μέχρι το πρωί με τον Justin Sullivan των New Model Army και η συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος αυτός ήξερε περισσότερα για την Ελλάδα από τους περισσότερους από εμάς και φυσικά το τεράστιο αυτοσχέδιο πάρτυ που στήθηκε έξω από το Rover Βar στη Θεσσαλονίκη με τους Flogging Molly να ξεκινούν αυθόρμητα ένα ακουστικό live κατά τις 6 τα ξημερώματα στην αυλή. Είναι αναρίθμητες οι ευχάριστες στιγμές κι αν συνεχίσω, θα αδικήσω πολλούς”.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΜΑΡΕΤΣΟΣ

Eightball Live Stage

* Photo by Andreadis Stergios

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Από το ίδιο το κράτος. 23% & 5% φόρος που κανένας δεν ξέρει που πάει… 29% φόρος εισοδήματος… 7% ΑΕΠΙ… Πρόστιμο αφισοκόλλησης από τον ευρωπαίο δήμο μας… Ο mister decibeλόμετρος… Τα πανάκριβα ξενοδοχεία μας”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Σίγουρα όλα τα παραπάνω, γιατί νομίζουν ότι ο διοργανωτής κονομάει, ενώ συμβαίνει 90% το αντίθετο. Γι’ αυτό και έχουν κλείσει σχεδόν όλες οι εταιρείες ή έχουν μαζευτεί πάαααρα πολύ…”

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Χμμμ… Η δυσκολία έχει να κάνει συνήθως με τις στραβές που γίνονται κατά τη διάρκεια της μεταφοράς (δες αγρότες, δες απεργίες τρένα, αεροπλάνα). Ευτυχώς δεν συνεργαζόμαστε με 5άστερους rock stars, ώστε να μας τα κάνουν αερόστατα… Εφόσον πληρώνεις, όλα πάνε καλά”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Αυτή η ερώτηση θέλει ποτάκι και μουχαμπέτι. Είναι πάρα πολλές, ευτυχώς. Από Sodom, Rotting Christ, Nightstalker (ξέρει ο Αργύρης), Μπίγαλη, Πωλίνα. Πολλές, πολλές… Αυτές μας δίνουν δύναμη για να συνεχίζουμε και όχι τα λεφτά…”

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Κάτω τα κωλόχερά σας από τις συναυλίες… Είναι και αυτές πολιτισμός και ΟΧΙ μόνο το θέατρο… 28% - 6%...”

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“LEMMYYYYYYYYYYYYYY”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Lana Del Rey :)”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Θα κατέβω Αθήνα μες τον Ιούνιο και θα τους μαζέψω όλους να πιούμε (αλλά μάλλον όχι καφέ). Είναι πολλοί, κατά βάση Αθηνέζοι (τους δικούς μας τους έχουμε εδώ αφού :)). Με τους πιο πολλούς είμαστε φίλοι”.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΟΓΛΗΣ

Stereomatic Productions

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Οι δυσκολίες έχουν να κάνουν βασικά με τα προσδοκώμενα έσοδα των διοργανωτών από μια συναυλία. Είμαστε υποχρεωμένοι σε πολύ χαμηλότερες τιμές εισιτηρίων από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια, για να μπορέσει να ανταποκριθεί ο κόσμος, ενώ έχουν αυξηθεί οι φόροι και όλα τα περιφερειακά έξοδα. Επίσης, ο εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ των διοργανωτών εκτοξεύει τις αμοιβές των καλλιτεχνών, σε σημείο που καλλιτέχνες να εισπράττουν ακόμα και τα διπλάσια από ό,τι συνήθως…”

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Είναι μια ολόκληρη διαδικασία, που έχει να κάνει από την εύρεση της κατάλληλης ημερομηνίας μέχρι κάθε λεπτομέρεια σχετικά με την οργάνωση της παραγωγής. Αεροπορικά εισιτήρια, διαμονή, διαστάσεις οργάνων, τεχνικές ανάγκες των καλλιτεχνών, προώθηση της συναυλίας στα κατάλληλα μέσα και άλλα πολλά που προκύπτουν την τελευταία στιγμή…”

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Μια ιδιαίτερη συναυλία ήταν του Alice Cooper στο Θέατρο Πέτρας – η δυσκολία ήταν σε μια ρήτρα που υπήρχε στο συμβόλαιο περί αποζημίωσης 1.000.000€ σε περίπτωση που πεταχτεί κάποιο αντικείμενο και τραυματίσει κάποιο μέλος του γκρουπ… Καταλαβαίνεις το άγχος μέχρι να τελειώσει η συναυλία, αλλά όλα πήγαν καλά…”

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Είναι πολλές οι καλές στιγμές… Όλες οι συναυλίες των Chumbawamba, Thievery Corporation, η συναυλία του Marc Almond το 1999 στη Θεσσαλονίκη και φυσικά η συναυλία της Jane Birkin στον Λυκαβηττό…”

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Πάντα ήθελα να κάνω μια συναυλία του Serge Gainsbourg… Είναι πολύ εύκολη η απάντηση για μένα…”

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Είναι πολλές οι συναυλίες που έχουν στραβώσει… Μια πολύ άσχημη στιγμή είναι όταν είχαμε κλείσει ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα όλων των εποχών, τους Go-Betweens, και τις επόμενες μέρες πέθανε ο τραγουδιστής Grant McLennan…”

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Oι Chumbawamba και οι Thievery Corporation είναι από τα καλύτερα παιδιά που  έχω γνωρίσει…”

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ACEBES

Smashing Events

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Θα αναφερθώ στον χώρο που έχω επιλέξει να κινούμαι στον τομέα των συναυλιών, που είναι καλλιτέχνες της World Music.

Προσωπικά έχω αντιμετωπίσει μεγάλη κατανόηση από τους καλλιτέχνες και τα γραφεία που τους εκπροσωπούν και μέχρι στιγμής δεν έχω αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα ως προς τις συμφωνίες μαζί τους, και ευτυχώς προσαρμόζονται στις προτάσεις που τους κάνουμε με βάση τις συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα και στο τραπεζικό σύστημα με τα capital control.

Ως προς τις δυσκολίες στο εσωτερικό είναι τεράστιες και δεν έχει να κάνει μόνο με την κρίση. Το κράτος λειτουργούσε και πριν την κρίση αλλά και στα χρόνια της κρίσης ως εχθρός και όχι ως σύμμαχος. Με όλους αυτούς τους φόρους και με την πλήρη αδιαφορία που δείχνει στις πολιτιστικές προσπάθειες και δεν αναφέρομαι μόνο στις συναυλίες..

Το πιο αδιάφορο υπουργείο για εμάς είναι ίσως το υπουργείο Πολιτισμού γιατί ποτέ δεν έχουμε καμία επαφή μαζί του και δεν κάνουν ούτε καν το στοιχειώδες, έστω για τα μάτια του κόσμου, να μας φωνάξουν σε μία συγκέντρωση να ανταλλάξουμε απόψεις και να γνωριστούμε όσοι ασχολούμαστε με τις παραγωγές συναυλιών στην Ελλάδα αλλά και όσοι ασχολούνται γενικότερα με τον πολιτισμό.

Ως προς τις παραγωγές έχουμε να διαχειριστούμε μεγάλα κοστολόγια λόγω γεωγραφικής θέσης όπου όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει να έρθουν και να φύγουν αεροπορικώς από την Ελλάδα και μιλάμε στην καλύτερη περίπτωση για γκρουπ 8-9 ατόμων με αμοιβές, φιλοξενία, μεταφορές κτλ και το εισιτήριο πλέον πρέπει να είναι πολύ φθηνό σε σχέση με όλα αυτά τα έξοδα που έχουμε να διαχειριστούμε, γιατί ο κόσμος περνά πολύ δύσκολα.

Οι χώροι διεξαγωγής των συναυλιών είναι ελάχιστοι και οι περισσότεροι από αυτούς δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά για μια σοβαρή παραγωγή, όπως σωστά καμαρίνια, ρεύμα, κτλ.

Υπάρχουν και πολλά άλλα προβλήματα που δεν θα μας φτάσει να γράψουμε ένα ολόκληρο βιβλίο για να τα αναφέρουμε, αν και σκέφτομαι πολύ σοβαρά κάποια στιγμή στο μέλλον να καταθέσω τις μικρές δικές μου εμπειρίες σε ένα βιβλίο”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Εξαιρετικά σημαντική ερώτηση.

Το κοινό θεωρώ ότι θα έπρεπε να γνωρίζει όλη την διαδικασία, από την πρώτη επαφή με το γραφείο που εκπροσωπεί έναν καλλιτέχνη μέχρι και το πέρας της κάθε εκδήλωσης που έχει να κάνει με την εκκαθάριση, τα κοστολόγια κτλ.

Αυτό το αναφέρω γιατί υπάρχει το σύνηθες και τραγικό πλέον φαινόμενο να ασκείται πολύ έντονη και κακή κριτική στους παραγωγούς των συναυλιών στην Ελλάδα, που πολλές φορές εκφράζεται και με χυδαίο τρόπο μέσα από τα social media και αυτό μπορεί να συμβεί ως παράδειγμα μόνο και μόνο επειδή μια χρονιά μπορεί να μην αρέσει το πρόγραμμα ενός φεστιβάλ, που μπορεί όλα τα υπόλοιπα χρόνια να έχει παρουσιάσει καλλιτέχνες που δεν θα βλέπαμε ποτέ στην Ελλάδα και απλά μία χρονιά που μπορεί να έκανε έναν πειραματισμό ως προς το πρόγραμμά του, να μην του βγήκε και έπεσαν όλοι να το φάνε.

Νομίζω ότι καταλαβαίνουν πολλοί που αναφέρομαι και θα κάνω μια έκκληση προς τον κόσμο να μην ταυτίζουν τον πολιτισμό με τον οπαδισμό και την συναυλία με το γήπεδο.

Επίσης, θα έπρεπε κατά την γνώμη μου όσοι ασχολούμαστε επαγγελματικά με τον χώρο των συναυλιών στην Ελλάδα να διοργανώναμε σεμινάρια όπου θα μπορούσε το κοινό να μάθει ακριβώς τις λεπτομέρειες αυτής της δουλειάς και τότε πιστεύω ότι θα άλλαζαν κατά πολύ τον τρόπο σκέψης και την διάθεση.

Όχι ότι δεν έχουν γίνει λάθη και από την μεριά μας, τεράστια σε μερικές περιπτώσεις και τα έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά και δεν εννοώ μόνο οικονομικά.

Προσπαθούμε και εμείς, όμως, πολλές φορές να σωθούμε όπως οι ναυαγοί που βρίσκονται σε με μία βάρκα στον ωκεανό και επίσης να σκεφτεί και ο κόσμος ότι εάν δεν υπήρχαν 5-10 τρελοί να ασκούν αυτό το επάγγελμα, δεν θα βλέπαμε συναυλία με τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτή την χώρα”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Το 4ο Cuba Festival το οποίο το διοργανώσαμε πέρυσι την εβδομάδα που ήταν κλειστές οι τράπεζες και είχαμε και το δημοψήφισμα.

Όταν συνέβησαν αυτά τα γεγονότα, έπρεπε να πάρουμε την απόφαση να συνεχίσουμε ή να ακυρώσουμε την εκδήλωση γιατί δεν είχαμε πλέον χρήματα ούτε για να βάλουμε καύσιμα στα φορτηγά που θα έστηναν στο θέατρο Πέτρας.

Μετά από συνεννόηση με τους ξένους καλλιτέχνες και τους εκπρόσωπους τους, οι οποίοι βοήθησαν και στήριξαν το φεστιβάλ αλλά και την Ελλάδα με την στάση τους, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε τελικά την εκδήλωση με μεγάλο ρίσκο ως προς το τελικό αποτέλεσμα.

Η αλήθεια είναι ότι οικονομικά πάθαμε μεγάλη ζημιά, αλλά ηθικά θα ξέρουμε πάντα ότι η απόφαση που πήραμε ήταν η σωστή και δώσαμε χαρά στους θεατές που παρακολούθησαν το φεστιβάλ που τόσο πολύ είχαν ανάγκη εκείνες τις ημέρες”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Όταν πραγματοποίησα το μεγαλύτερο όνειρο που είχα από μικρός, να κάνω μία συναυλία στο αγαπημένο μου θέατρο του Λυκαβηττού και το κατάφερα με τους αγαπημένους μου Buena Vista Social Club, όπου ήταν διπλή η χαρά και η συγκίνηση”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχνη/ιδα που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“David Bowie, χωρίς δεύτερη σκέψη”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Η συναυλία με τον Diego El Cigala, που είναι ο σημαντικότερος εν ζωή Ισπανός ερμηνευτής και όπου παίζει στον υπόλοιπο κόσμο γεμίζει τα μεγαλύτερα θέατρα και τα αντίστοιχα Μέγαρα Μουσικής και εδώ δυστυχώς αναγκαστήκαμε να ακυρώσουμε την συναυλία, λόγω εξαιρετικά χαμηλής προπώλησης με έναν αριθμό στην προπώληση που δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.... 63 εισιτήρια”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Με όλη την μπάντα των Buena Vista Social Club τους οποίους θεωρώ οικογένειά μου και έχουμε κρατήσει ακόμα και σήμερα μια πολύ ζεστή επικοινωνία που έχει ξεπεράσει κατά πολύ την επαγγελματική μας συνεργασία”.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΒΕΡΓΗΣ (Promoter), ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΠΕΤΡΙΔΗΣ (Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου)

Enter Events

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

Πλούταρχος: “Το βασικότερο ζήτημα είναι η φορολογική αστάθεια και η αδυναμία/αδιαφορία του κράτους να συνεργαστεί και να προσφέρει μέσω των δημοτικών αρχών. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν την εμφάνιση ενός καλλιτέχνη στη χώρα μας. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται στην πιο προσιτή γεωγραφική θέση και πως ο ανταγωνισμός δεν βρίσκεται μόνο εντός συνόρων αλλά πρωταρχικά και κύρια, εκτός”.

Άγγελος: “Οι δυσκολίες είναι πολλές λόγω του ότι τα Μ.Μ.Ε. δέχτηκαν πλήγμα ισχυρό με την κρίση. Και σε επίπεδο προσωπικού και σε επίπεδο προτεραιοτήτων. Η κατάσταση είχε ξεκινήσει ήδη να γίνεται περίπλοκη για τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης με την εμφάνιση και κυριαρχία του Internet, αλλά με την έλευση της κρίσης το 2009 και την ταυτόχρονη έκρηξη των Social Media νομίζω τα δεδομένα άλλαξαν άρδην με πάρα πολύ υψηλές ταχύτητες. Ένα κράμα δύσκολα διαχειρίσιμο.

Για ένα μεγάλο διάστημα υπήρχε η έννοια της λεπτής κλωστής. Μπορούσε μια παραγωγή να έχει κάνει τα πάντα τέλεια αλλά και πάλι όλα μέχρι τελευταία στιγμή να μπορούν να κινδυνεύσουν. Πως; Με μια ξαφνική απεργία ανακοινωμένη 2 μέρες πριν την συναυλία, για την ημέρα της συναυλίας… Με τη μεταφορά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, με την προκήρυξη εκλογών, με μια δυνατή βροχή. Κοιτάμε πότε έχει τελικό ποδοσφαίρου και basket και πότε είναι η βραδιά των Oscar… Είναι πια οι λεπτομέρειες πάρα πολλές.

Μερικές φορές είναι αστείο. Άλλες αποκαρδιωτικό. Η προπώληση επίσης έχει πέσει πάρα πολύ, δεν δουλεύει όπως παλιά. Οπωσδήποτε, η κρίση ανέδειξε το μέγα πρόβλημα της συναυλιακής μας πραγματικότητας. Το πλήθος του κόσμου που παρακολουθεί τις συναυλίες που σχεδόν στο σύνολο μας διοργανώνουμε δεν είναι τελικά καθόλου μεγάλο. Πριν την κρίση, ναι μεν έβγαιναν άνετα τα live και πήγαινε περισσότερος κόσμος, και πάλι όμως υπήρξαν πάρα πολλά live που ενώ έπρεπε να είχαν πάρα πολύ κόσμο, αυτόν δε συνέβαινε.

Συναυλίες που οπουδήποτε στην Ευρώπη την εποχή εκείνη θα είχαν πάνω από 30.000, εδώ είχαν με το ζόρι 10.000. Ε, όταν προέκυψε και η κρίση, οι με το ζόρι 10 έγιναν 5, 4, 3 και το ανάλογο για όλα τα events. Όταν η λίμνη του κοινού που θα επιλέξει να τιμήσει με την παρουσία του μια συναυλία, είναι ευθύς εξ’ αρχής περιορισμένου μεγέθους, η έλευση μιας τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης είναι αναμενόμενο να φέρει στην επιφάνεια και να τονίσει το μικρό αυτό μέγεθος”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

Ά.: “Το κοινό πρέπει πάντα να έχει στο μυαλό του πως οι συνθήκες συνολικά δεν είναι ευνοϊκές για τη διοργάνωση μιας συναυλίας. Ποτέ δεν ήταν. Δεν είναι ούτε κατά διάνοια ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Δεν μπορούμε, όμως, να σταματήσουμε να τον χρησιμοποιούμε.

Χρειάζεται, ωστόσο, επειγόντως ένας καινούργιος καταστατικός χάρτης που να αφορά σε όλα τα ζητήματα και τις λεπτομέρειες που οι διοργανωτές γνωρίζουν καλύτερα από μένα. Πρέπει το κοινό να κατανοήσει ότι με σωστές αλλαγές, απόλυτα ωφελημένο θα βγει το ίδιο. Για την ψυχαγωγία μας μιλάμε. Όχι κάτι αδιάφορο ή ανόητο. Έναν από τους σημαντικότερους τομείς στη ζωή μας. Όταν κι εφόσον ξεκινήσει μια τέτοια προσπάθεια, οφείλει το κοινό να τη στηρίξει δυναμικά και έμπρακτα.

Γενικά, πρέπει να γίνει ένας ανοιχτός διάλογος από όλους όσους εμπλέκονται σε αυτή την ιστορία. Να συναντηθούν διοργανωτές, επικοινωνιολόγοι, ηχολήπτες, γραφίστες, χώροι διοργάνωσης κ.ά.. Να τεθούν κάποια όρια. Πού συμβαίνει αυτό στη χώρα, θα μου πείτε. Πουθενά. Αλλά όπως και με τον δύσβατο δρόμο, δεν πρέπει να σταματάμε να το ζητάμε ή να αμελούμε να το θέτουμε συχνά, μέχρι κάτι ν’ αρχίσει να αλλάζει”.

Πλ.: “Πολλά είναι που πρέπει να γνωρίζει το κοινό και σίγουρα δεν μπορούμε να τα αναλύσουμε, αλλά θα ανέφερα τη φοβερή γραφειοκρατία που η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει πιο εύκολη διαδικασία λόγω των ηλεκτρονικών συναλλαγών (μέχρι και πριν 5 χρόνια η διαδικασία θεώρησης των εισιτηρίων ήταν ένας σοβαρός λόγος να μην πραγματοποιηθεί μια συναυλία), τη διαδικασία εύρεσης κατάλληλων πτήσεων και τρόπων μεταφοράς του καλλιτέχνη και του εξοπλισμού του, την ασφάλιση της συναυλίας, την απόδοση πνευματικών Δικαιωμάτων του καλλιτέχνη (μια ιδιαίτερα «περίεργη» απόδοση στην Ελλάδα και μεγάλη συζήτηση, που σίγουρα θα έπρεπε να ευαισθητοποιήσει την Πολιτεία), την φιλοξενία που χρειάζεται ο καλλιτέχνης και οι συνεργάτες του (μουσικοί, ηχολήπτες, tour managers), τα κόστη μιας παραγωγής και τέλος σίγουρα θα ήθελα να γνωρίζει καλά τους φόρους που περιλαμβάνονται στο εισιτήριο του και πού αυτοί αποδίδονται”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχετε διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σας κρίση.

“Πλ.: “Αναμφίβολα, η περιβόητη συναυλία των Wu Tang. Ήταν λίγο καιρό πριν συστήσουμε την Enter Events, μια φοβερά μεγάλη και ακριβή (για τα δικά μας δεδομένα) παραγωγή, με λάθος συνεννοήσεις ενός από τους συμπαραγωγούς μας με τον διαμεσολαβητή ατζέντη, ο οποίος αποδείχτηκε πως δεν έστελνε τις προκαταβολές μας στο Agency Office του συγκροτήματος. Ο Method Man δεν βγήκε ποτέ από το αεροπλάνο και οι υπόλοιποι ζητούσαν extra χρήματα (δεν είχαν πληρωθεί- κι ας είχαμε πληρώσει) ώστε να εμφανιστούν. Σκέτη καταστροφή”.

Ά.: “Συντάσσομαι με τον προλαλήσαντα. Όταν το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτού του είδους και συντελούνται τέτοιου επιπέδου γεγονότα, τα λόγια περιττεύουν”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σας έχουν μείνει στο μυαλό;

Ά.: “Με την Enter Εvents, δεν θα ξεχάσω ποτέ το live των Sleepin Pillow στο An Club το 2011. Σημαδιακό σε όλα του! Μετά με τον Barry Ashworth και τους Dub Pistols. Γενικά ευχάριστες αναμνήσεις έρχονται από Quantic, Lee Scratch Perry, Dub Fx. Σαν συμμετέχων πάντα, γιατί σαν θεατής ο κατάλογος θα ήταν τεράστιος”.

Πλ.: “Από χαρές άλλο τίποτα. Το πιο «σοβαρό» Bob Marley Tribute του 2011, που έγινε Sold Out στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού με τη συμμετοχή του Jahcoustix, του Prince Malachi, του Ras Daniel Ray (ακόμη επικοινωνεί μαζί μου μέσω e-mail και μνημονεύει εκείνη τη βραδιά) και πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες όπως ο Μπαλάφας, ο Μουζουράκης, η Joanna Drigo και ο Σταύρος Νταντούς με τους Los Tigainos, που ευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά για την καλλιτεχνική επιτυχία εκείνης της βραδιάς.

Στα πιο πρόσφατα, νομιζω αξέχαστη θα είναι η πρώτη συναυλία που διοργανώσαμε ως Enter Events με τους Dub Pistols. Μας έτυχε να είναι sold οut, αλλά το πιο ευχάριστο ήταν ότι εργαστήκαμε ως ομάδα, 5-6 φίλοι, πολύ αγαπημένοι μεταξύ μας και σχεδόν κανείς δεν το είδε ως δουλειά, τους 4 μήνες που το τρέξαμε. Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που αποφασίσαμε την ίδια μέρα από το πρωί να τους γυρίσουμε ένα video clip (https://youtu.be/ElgfRvoSBFM), το οποίο κατέληξε να είναι πιο δύσκολη παραγωγή από τη συναυλία. Ουσιαστικά μιλάμε για μια ημέρα που διήρκησε 24 γεμάτες ώρες εργασίας, λεπτό προς λεπτό, για 45 ανθρώπους.

Στα πιο συγκινητικά, η συναυλία των Sleepin Pillow στο An Club στις 8 Οκτωβρίου του 2011. Μυσταγωγία. Εκεί ξεκίνησαν όλα. Γενικώς”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα θέλατε να δημοσιοποιήσετε, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

Πλ.: “Τον Δεκέμβριο, για την επέτειο των 20 χρόνων, φέρνουμε και πάλι την μπάντα που ο καθένας θα ήθελε να παίζει στο πάρτι του. Για την ώρα θα αρκεστούμε στην απόλαυση αυτού του γεμάτου φεστιβαλικού καλοκαιριού με αφετηρία το Release Athens στην Πλατεία Νερού”. 

Ά.: “Get ready Athens for Panda Dub @ 21/5 – Βοτανικός Plus”.

- Αν μπορούσατε να “κλείσετε” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσατε;

Πλ.: “Χωρίς δεύτερη σκέψη, Jeff Buckley”.

Ά.: “Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό νομίζω. Θα αποπειραθώ ωστόσο. Συγκρότημα θα επέλεγα ανάμεσα σε Beatles και Pink Floyd και σε καλλιτέχνες ανάμεσα σε Frank Zappa και David Bowie”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

Πλ. – Ά.: “Δεν έρχεται κάτι στο μυαλό μας”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχετε συνεργαστεί θα θέλατε αυτή τη στιγμή να πίνετε τον καφέ σας;

Πλ.: “Με πολλές ευχάριστες προσωπικότητες. Νομίζω με μεγάλη χαρά θα καλούσα για φαγητό στο σπίτι τον Barry (Dub Pistols) για την εμπειρία του, τον Benjamin (Dub Fx) για την επιμονή και τον κόπο του, τον Worakls για τη συνειδητοποίησή του, τον Ashley Slater (Kitten & The Hip) για το χιούμορ του. Το έχω ζήσει με τον καθένα τους ξεχωριστά, αλλά ένα ομαδικό «σουαρέ» θα είχε απαράμιλλο ενδιαφέρον”.

Ά.: “O Barry Ashworth των Dub Pistols είναι πραγματικά ένας απίθανος τύπος, ιδανικός όχι μόνο για καφέ αλλά και ποτό και τσάι κι αναψυκτικό κι ότι άλλο μπορείτε να βάλετε στο μυαλό σας. Διαισθάνομαι πως κι ο Panda Dub θα προστεθεί στη λίστα!”

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΚΙΝΟΣ

DJ/Promoter

* Photo by Anthony David Photography

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Πρώτα απ’ όλα, να ξεκαθαρίσω/υπενθυμίσω το εξής: Η βασική μου δουλειά, σε εβδομαδιαία βάση, είναι Dj και events/club promoter. Συναυλίες διοργανώνω φυσικά από τα τέλη των 90s, αλλά συνειδητά κάνω λίγες και επιλεκτικές μέσα στον χρόνο. Από πέρυσι τον Ιούλιο, η κυριότερη δυσκολία λέγεται capital controls, και αυτό οφείλεται σε αυτό το freakshow πολιτικών και πολιτικής που ζούμε εδώ και ενάμιση χρόνο σχεδόν. Ήρθε να προστεθεί στην ήδη γνώριμη οικονομική δυσκολία των προηγούμενων χρόνων.

Παρ’ όλα αυτά, ο κόσμος δεν άρχισε ξαφνικά να μη διασκεδάζει και να κάθεται μόνο σπίτι φτιάχνοντας μακαρόνια. Εξακολουθεί να βγαίνει, απλά πολύ πιο επιλεκτικά, ξοδεύοντας λιγότερα. Όταν κάνεις μια συναυλία που ο κόσμος θέλει πραγματικά να δει, όταν το timing δηλαδή είναι σωστό, όταν δεν κάνεις εκπτώσεις στο promo και το εισιτήριο είναι λογικό ή - ακόμα καλύτερα - φτηνό, το live θα πάει καλά.

Οι υπόλοιπες δυσκολίες είναι οι γνωστές: Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας που δυσκολεύει τις πολύ μεγάλες παραγωγές, η αύξηση του ΦΠΑ από 13% σε 23%, οι όποιοι ελάχιστοι χορηγοί, έχουν γίνει και αυτοί πολύ επιφυλακτικοί και αν πάρεις χορηγία θεωρείσαι τυχερός πλέον, και φυσικά o all time classic «πλειστηριασμός» που γίνεται πολύ συχνά μεταξύ των Ελλήνων διοργανωτών για το ποιος θα κλείσει το τάδε group, που ανεβάζει αδικαιολόγητα τις αμοιβές των groups (και στο τέλος την πληρώνουν αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο). Φυσικά, οι ξένοι ατζέντηδες το διασκεδάζουν όλο αυτό.

Επίσης, το γεγονός ότι στην Ελλάδα βιώνουμε αυτή την κρίση δεν σημαίνει πως τη συμμερίζονται οι ατζέντηδες ή οι ίδιες οι μπάντες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, χέστηκαν αν εμείς βιώνουμε ακραίες οικονομικές συνθήκες και δεν κάνουν καμιά υποχώρηση. Αν βέβαια έχεις κάποια πιο προσωπική σχέση με το ίδιο το group ή καλή και αξιόπιστη σχέση με το management ή τον ατζέντη, εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού μπορούν να κατανοήσουν πιο εύκολα την κατάσταση”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Η διαδικασία της διοργάνωσης μιας συναυλίας είναι από τα πιο γοητευτικά και μαγικά πράγματα που υπάρχουν. Υπάρχει προετοιμασία μηνών στο τεχνικό κομμάτι για να γίνει πραγματικότητα αυτό που θα δεις μπροστά στα μάτια σου, αλλά και στο πως θα προωθήσεις τη συναυλία. Οι μπάντες σου στέλνουν τα riders (τις απαιτήσεις δηλαδή του group από το τεχνικό επίπεδο, μέχρι τι ποτά, φιστίκια και τσίχλες θέλουν στα παρασκήνια - τα υπόλοιπα τα ζητάνε από κοντά) και γενικά, ακολουθώ αυτά που γράφουν τα riders. Τροποποιήσεις κάνω μόνο όταν βλέπω παράλογες απαιτήσεις, ειδικά όταν μιλάμε για μικρά venues και τα riders που έχω μπροστά μου είναι γραμμένα για να παίξουν τουλάχιστον στο ΟΑΚΑ.

Εργάζεσαι μήνες πριν δηλαδή για μία και μοναδική νύχτα που θα έρθει μετά από πολύ καιρό και το κυριότερο, δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα σου τύχει. Μπορεί να χιονίζει, μπορεί να καίγεται η Αθήνα, μπορεί να έχουν απεργία οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και να καθυστερήσει η πτήση ή ακόμα χειρότερα να ακυρωθεί η πτήση, μπορούν να συμβούν τα πάντα. Κάποια οφείλεις να τα προβλέψεις, κάποια άλλα απλά τυχαίνουν εκείνη τη στιγμή και με ψυχραιμία και ευελιξία πρέπει να αντιμετωπίσεις την κατάσταση και να δώσεις λύση γρήγορα.

Η στιγμή όμως που όλα έχουν πάει όπως πρέπει, η μπάντα ή ο καλλιτέχνης είναι πάνω στη σκηνή, ο κόσμος έχει γεμίσει το venue και παρατηρείς αυτό το πάρε-δώσε μεταξύ τους γνωρίζοντας πως έπαιξες ένα ρόλο για να συμβεί αυτό, είναι η καλύτερη ανταμοιβή και ο λόγος (μαζί με τον οικονομικό) που συνεχίζω να κάνω ακόμα συναυλίες”. 

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Γενικά, έχω ένα θέμα με την συνέπεια. Δεν έχω ακυρώσει ποτέ, τίποτα, στη ζωή μου και φροντίζω ακόμα και τις πόρτες να τις ανοίγω στην ώρα τους. Στην τελευταία συναυλία των Combichrist, όμως, μία μέρα πριν γίνει το live, λαμβάνω ένα mail από τον tour manager ενώ ήταν καθ’οδόν προς Ελλάδα (έρχονταν με nightliner, με μεγάλο tour bus δηλαδή και όχι με αεροπλάνο), πως είχαν κάποια απρόοπτα στον δρόμο και θα καθυστερήσουν να φτάσουν στην Αθήνα… Στην ερώτησή μου «πόσες ώρες πιστεύεις πως θα καθυστερήσετε;», η απάντηση ήταν «μάλλον 2 με 3 ώρες». Αν ήταν όντως έτσι, θα ήταν διαχειρίσιμο όλο αυτό και πάλι θα προλαβαίναμε να κάνουμε και soundcheck και οι πόρτες να ανοίξουν στην ώρα τους.

Το μεσημέρι της μέρας της συναυλίας πια, ξαναεπικοινωνώ με τον tour manager και μου λέει πως τελικά θα φτάσουν με 6 ώρες καθυστέρηση… Ενημέρωσα μέσω της Viva (με sms ή mail) όλους όσους είχαν αγοράσει εισιτήρια στην προπώληση (η συναυλία ήταν σχεδόν sold out ήδη από την προπώληση) πως η ώρα έναρξης θα αλλάξει και το ανακοίνωσα και στα social media.

Kάναμε soundcheck μέσα σε απίστευτη πίεση (οι μουσικοί έβριζαν τον manager για αυτή την καθυστέρηση), που πίστευα πως θα επηρέαζε και την on stage απόδοση, αλλά ευτυχώς, παρά την καθυστέρηση, το show ήταν μια χαρά, παρά τις μη ιδανικές συνθήκες. Από ιστορίες που ξέρουμε όλοι βέβαια, έχουν συμβεί πολύ χειρότερα σε άλλους promoters και δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση τους!”

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Είναι ευτυχώς πολλές, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω μία, εντελώς αυθόρμητα, θα έλεγα τη συναυλία των Organ που έκανα στο Underworld το 2005. Ήταν ένα μικρό προσωπικό στοίχημα, σε μια συναυλία που δεν είχε βοηθήσει σχεδόν κανένας από τα media και παρ’ όλα αυτά, Δευτέρα βράδυ και η συναυλία έγινε sold out. Δεν το περίμεναν ούτε οι ίδιες και ήταν ενθουσιασμένες!

Μετά από μερικά aftershow ποτά, τα κορίτσια ήθελαν να πάνε στη θάλασσα παρά το γεγονός ότι ήταν ένα κρύο βράδυ του Νοεμβρίου, δεν χάλασα χατίρι και έτσι πήραμε το van (για να σε προλάβω, οδηγούσε ο οδηγός του van και ήταν sober) και κατά τις 2.30 το βράδυ ήμασταν σε μια από τις πιο γαμάτες παραλίες, λίγο μετά τη Βάρκιζα, που ήταν όλη δικιά μας για μερικές ώρες… Το γεγονός ότι οι Organ διαλύθηκαν λίγους μήνες μετά από αυτό το live, κάνει τη συγκεκριμένη συναυλία και τις στιγμές μαζί τους γενικά, να έχουν ιδιαίτερη θέση μέσα μου”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Μη χάσεις το event Venus in Furs στις 28 Μαΐου στο Second Skin Club”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Χωρίς πολύ σκέψη, την Dawn Crosby και τους Fear of God. Ή τον Andrew Wood για να βλέπαμε τους Mother Love Bone”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Είχα κλείσει τους She Wants Revenge για να παίξουν στο Second Skin Club πριν από 4 χρόνια και ενώ είχα γράψει δελτία τύπου και ήμουν έτοιμος να το ανακοινώσω, μου στέλνουν τελευταία στιγμή και μου λένε «άλλαξαν τα σχέδια και πρέπει να γυρίσουμε Los Angeles δυστυχώς, θα το κάνουμε την επόμενη φορά που θα έρθουμε Ευρώπη». Δεν έχουν έρθει Ευρώπη από τότε”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Δεν πίνω καφέ, αλλά μόνο πράσινο τσάι και δεν κάνω πλάκα! Ελάχιστοι ήταν οι μαλάκες από αυτούς που έφερα ή αυτοί που αποδείχθηκαν αχάριστοι στην πορεία. Από τα πιο ωραία άτομα που έχω γνωρίσει, πάντως, είναι ο Dave Lombardo (πρώην Slayer και Philm), o Brian Molko, o Peter Hook, o Clint Boon (Inspiral Carpets), τα αδέλφια Cavanagh από Anathema και με αρκετούς από αυτούς που έφερα έχουμε ακόμα καλές, φιλικές σχέσεις, τα λέμε πού και πού και πίνουμε κανένα ποτό όποτε βρισκόμαστε (με όσους δεν το έχουν κόψει τέλος πάντων).

Γενικά, αυτό που έχω παρατηρήσει, είναι ότι όσο πιο γνωστός είναι κάποιος και όσα περισσότερα πράγματα έχει καταφέρει στη ζωή του, τόσο πιο προσγειωμένος και cool είναι. Αντίθετα, κωλοπαιδίστικες συμπεριφορές αντιμετωπίζεις από αυτούς που έχουν καταφέρει ελάχιστα. Ή τίποτα”.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΜΠΥΛΗΣ

Lab Art, Plenty Projects

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Οι δυσκολίες είναι πάρα πολλές και προκύπτουν από την υψηλή φορολόγηση που έχουμε στις συναυλίες, αλλά και από το γεγονός ότι υπάρχει μικρή χορηγική υποστήριξη (και καμία κρατική) στις συναυλιακές εκδηλώσεις, σε σχέση με άλλες χώρες. Αυτό, σε συνδυασμό με τα χαμηλά εισοδήματα, δεν μπορεί να δημιουργήσει εφικτά Break Even, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να έρθουν γνωστά ή και νέα ανερχόμενα ονόματα που είναι στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας αυτή τη στιγμή. Παρόλα αυτά, η διάθεση πολλών ανθρώπων που διοργανώνουν συναυλίες δείχνει ότι όλα είναι εφικτά (… ή σχεδόν όλα)”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Το κοινό δεν νομίζω ότι ενδιαφέρεται να γνωρίζει την διαδικασία, καθώς το ενδιαφέρει κυρίως να δει τον καλλιτέχνη που θέλει στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Από εκεί και πέρα, από το booking μέχρι το live, ακολουθεί μια έντονη διαδικασία, με αρκετό άγχος και απρόβλεπτες καταστάσεις ακόμα και μετά το πέρας της εμφάνισης. Η παράγωγη μια συναυλίας είναι μια πολύωρη και έντονη εργασία, όπως αρκετές άλλες δουλειές”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένη. Για μένα προσωπικά, δύσκολη αλλά και πρόκληση είναι μια συναυλία σε καινούριο χώρο (κυρίως εξωτερικό)”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Ήταν μεγάλη χαρά ότι γνώρισα μέσα από αυτή τη δουλειά μερικά σχήματα και καλλιτέχνες με τους οποίους μεγάλωσα”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“ΤΒΑ :). Έτσι και αλλιώς αυτό το καλοκαίρι είναι υπερπλήρες”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Είναι πολλοί, αλλά μάλλον τους Doors ή τους Νirvana ή… δεν ξέρω!”

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Υπάρχει ένα το οποίο ευελπιστώ μια μέρα να κλείσει, δεν έχει έρθει Ελλάδα και επί 8 χρόνια πάντα κάτι στραβώνει όταν φτάνει κοντά”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Με ελάχιστους δεν θα ήθελα”.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΤΣΗΣ

Μέλος των Mahakala & Black Soul Horde, Publicist στις 3P Lab & Trailblazer Records

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Μία από τις βασικότερες δυσκολίες, είναι ο πολύ σκληρός φορολογικός νόμος. Όπως είπε κάποιος φίλος πριν από λίγο καιρό, «Χώρα που φορολογεί τον πολιτισμό με 29%, είναι χώρα χωρίς πολιτισμό». Η μικρή αγοραστική δύναμη του κοινού είναι επίσης σημαντική. Με 4 και 5 συναυλίες ανά εβδομάδα στον χώρο του σκληρού και του εναλλακτικού ήχου (που εγώ τουλάχιστον ασχολούμαι), είναι λογικό πως πολύς κόσμος δεν θα μπορεί να ανταπεξέλθει σε όλες.

Τέλος, πολύ σοβαρή είναι κατά τη γνώμη μου και η έλλειψη συναυλιακής παιδείας. Το μεγαλύτερο μέρος του κοινού (ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων) δεν έχει ανάγκη να πειραματιστεί, να μάθει κάτι νέο, αλλά και ούτε να επιλέξει ως βασικό τρόπο διασκέδασής του μία συναυλία. Μη γελιόμαστε. Βρισκόμαστε στη χώρα που μεσουρανούν τα μπουζούκια κι οι γαρδένιες… ακόμη…

Το αν θα έρθει ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα, εξαρτάται – απλά και όμορφα - από το αν θα βρεθεί ένας promoter που θα πιστέψει σε αυτόν, είτε καλλιτεχνικά, είτε επενδυτικά και θα μπορέσει να καλύψει τις απαιτήσεις του. Είναι, όμως, ένα μεγάλο κεφάλαιο, στο οποίο καλύτερα να απαντήσουν αυτοί που πραγματοποιούν τέτοιες δραστηριότητες πιο εκτεταμένα”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Το κοινό δεν οφείλει να γνωρίζει τίποτα. Όταν μπει στον χώρο για να παρακολουθήσει τη συναυλία, πρέπει όλα να λειτουργούν ρολόι. Αυτό αποτελεί υποχρέωσή όλων των επαγγελματιών του χώρου απέναντι στον κόσμο. Ειδικά όλα όσα πάνε «στραβά» (και δεν είναι λίγα), απαγορεύεται να περνούν προς τα έξω. Για όταν αυτό συμβαίνει… απλά ζητάμε ταπεινά συγγνώμη”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Όλες οι συναυλίες είναι δύσκολες, όταν έχεις υψηλά standards και επαγγελματικούς ιδεοψυχαναγκασμούς που σου απαγορεύουν και την παραμικρή ατέλεια. Με την «τρέλα» που κουβαλάω, έχω καταφέρει να ανάγω κάθε συναυλιακή βραδιά σε μια ξεχωριστή πρόκληση, προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο. Ελπίζω να καταφέρνω μια στο τόσο να στέκομαι στο ύψος των περιστάσεων”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Το sold out των Universe217 όπως και η βραδιά των Mother of Millions, αμφότερα στον κινηματογράφο Τριανόν, το live των Pentagram στο An Club και όλες οι βραδιές του «The Unplugged Experience» (six d.o.g.s) και του Defcon Fest (An Club). Το τελευταίο New Long Fest, οι συναυλίες των Leprous, Primordial, Avatarium και sleepmakeswaves σε διοργάνωση Made of Stone, οι Dødheimsgard στο Fuzz Club, σε διοργάνωση 3 Shades of Black… Πφφφ… Είναι τόσο πολλές, μπορώ να μιλάω για ώρες!”

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Ένας νέος χώρος ετοιμάζεται, για να στεγάσει τα όνειρά μας. Σύντομα θα έχετε νεότερα”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“The Who με original line-up”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Ήθελα πολύ να συνεχίσουμε το «The Unplugged Experience» και τη season 2015-2016 (για τρίτη συνεχόμενη χρονιά δηλαδή), αλλά δυστυχώς τα logistics δεν μας το επέτρεψαν. Θα έπρεπε να ρίξουμε το επίπεδό του project και αυτό είναι για εμάς απαγορευτικό. Ευτυχώς – όπως όλα δείχνουν - το συγκεκριμένο showcase festival θα επιστρέψει την season 2016-2017, με λίγο… διαφορετικό format”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Με την Jennie-Ann Smith των Avatarium”.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΑΛΑΜΕΣ

Marketing Manager Art on the Road Productions, Tour Manager Imam Baildi, Υπεύθυνος Επικοινωνίας Fix Factory of Sound & Factory of Sound Ioannina

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Όχι πολλές, αλλά δυστυχώς σοβαρές. Καταρχήν, η παράλογα μεγάλη αύξηση του ΦΠΑ των μουσικών παραστάσεων, από 13% σε 23%. Αν, μάλιστα, την τοποθετήσει κανείς σε αναλογία με τη διατήρηση του 6% στις θεατρικές παραστάσεις, σε κάνει να αναρωτιέσαι, ποιο έχουν στο θολό τους το μυαλό τους οι ιθύνοντες, ότι είναι το κέρδος μία μουσικής συναυλίας.

Η συρρίκνωση του εισοδήματος, είναι επίσης ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, καθώς κάνει το κοινό επιφυλακτικό σε κάθε καινούργια πρόταση. Το αποτέλεσμα είναι ο κύκλος εργασιών να περιορίζεται σε μερικές δεκάδες καλλιτέχνες συνολικά από όλα τα είδη μουσικής, με λίγες πλην λαμπρές εξαιρέσεις.

Τέλος, η κακή νοοτροπία πολλών ιδιοκτητών χώρων που πραγματοποιούνται συναυλίες, που ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις στην αρχή ή στο τέλος της βραδιάς. Ελλιπής ηχοφωτιστική κάλυψη, ελλιπής αδειοδότηση που οδηγεί συχνά ακόμη και σε ακύρωση της συναυλίας και φυσικά, το… επιλεκτικό Αλτσχάιμερ στα συμφωνηθέντα, όταν έρθει η ώρα της πληρωμής στο τέλος μίας μουσικής παράστασης, το οποίο είναι ολοένα και πιο συχνό φαινόμενο.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Το κοινό δεν χρειάζεται να ξέρει τίποτα, γιατί δεν το ενδιαφέρει και καλά κάνει. Καταθέτει συνήθως ένα γενναίο ποσό για μία υπηρεσία και έχει την απαίτηση τα πάντα να είναι τέλεια και να αποσυμπιεστεί για δύο ώρες από τη σκληρή καθημερινότητα. Οι παράγοντες που εμπλεκόμαστε σε μία συναυλία, οφείλουμε να τα βρούμε μεταξύ μας με τον πιο συμφέρων για το καλό της παράστασης τρόπο, για να συνεχίσει να έρχεται ο κόσμος στις συναυλίες”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Συναυλία των Imam Baildi στο Αμφιθέατρο Νέων Μουδανιών στις 19 Ιουλίου 2015 στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ Θάλασσας». Κάπιταλ κοντρόλ στα ντουζένια του, κλειστές τράπεζες μέχρι πριν δυο μέρες, κακή πρόβλεψη μέρας και πάνω από όλα ένας Δήμος Νέας Προποντίδας στον δικό του μοναδικό και φανταστικό κόσμο. Μηδέν προβολή, μηδέν συνεργασία, μηδέν διάθεση συζήτησης. Ακόμα βλέπω την ταμπέλα για «Νέα Μουδανιά» και με πιάνει σύγκρυο!:)”

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Σαν fan, η συναυλία των Offspring στη Σόφια, τον Ιούλιο του 2014, όπου έπαιξαν όλο το «Smash», από το πρώτο, μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Σκίρτησε ο έφηβος μέσα μου! Σαν υπεύθυνος επικοινωνίας, η συναυλία των Clutch τον Ιούνιο του 2014 στο Fix Factory of Sound. Θρύλοι και με ένα κοινό φανταστικό που τους αποθέωνε σε κάθε τραγούδι. Σαν διοργανωτής, η παράσταση «Viva la Fiesta» των Imam Baildi, τον Μάρτιο του 2015. Άπειρος κόσμος, θετική ενέργεια και κοινό που χόρευε ακόμα και ξυπόλητος μέχρι λιποθυμίας”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Ναι, θα ήθελα να υπενθυμίσω δύο σπουδαία ονόματα που θα βρίσκονται στο Fix Factory of Sound Open Air στις 30 Μαΐου 2016, τους Beirut και τους Daughter. Είναι μεγάλη μας τιμή που θα βρίσκονται στην πόλη μας και είμαι πραγματικά χαρούμενος για την ανταπόκριση αυτή”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Τον Elvis Presley, μόνο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα με έφερνε στα ανθρώπινα όριά μου, από τις απαιτήσεις που θα είχε, αλλά στο τέλος της παράστασης θα άκουγα το «My Way» και θα ξεχνούσα τα πάντα”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Με την Keny Arkana πριν από μερικά χρόνια. Η συζήτηση έμεινε στις πρώτες διευκρινίσεις. Δεν νομίζω να ξαναπροσπαθήσω, αλλά ήταν ένα live που το πίστευα πολύ και τη θαύμαζα σαν καλλιτέχνη”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό, οπότε θα το κρατήσω. :)”

ΘΟΔΩΡΗΣ

Fuzztastic Planet Fest (η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε πριν από την ακύρωση του φετινού φεστιβάλ λόγω ανυπέρβλητων τοπικών προβλημάτων)

* Logo by Adrian Dexter

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Σχετικά με την κατάσταση στην επαρχία στην οποία δραστηριοποιούμαι, καταρχάς μιλάμε λιγότερο για κανονικές εταιρίες διοργάνωσης και περισσότερο για μεμονωμένες προσπάθειες μουσικόφιλων. Ειδικά για εκδηλώσεις πέρα από τη σφαίρα της «ελληνικής λαϊκής παράδοσης», οι δυσκολίες είναι τεράστιες, γι αυτό κι εδώ υπάρχει τέτοιο δημιουργικό κενό σε σχέση με Αθήνα/Θεσσαλονίκη. Τα έξοδα είναι μεγάλα, το ντόπιο κοινό περιορισμένο, η τοπική στήριξη σπάνια. Πόσο μάλλον στον καιρό της «κρίσης». Είναι χαρακτηριστικό το πόσα events και φεστιβάλ ακυρώθηκαν πέρσι το καλοκαίρι στην επαρχία, εν μέσω capital controls και τα συναφή”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάτι συγκεκριμένο, αυτό γενικά είναι δουλειά του διοργανωτή. Αρκεί να έχει την ικανότητα να αναγνωρίζει την προσπάθεια που γίνεται από όλους – διοργανωτές και καλλιτέχνες - για να στηθεί κάτι όμορφο στη συγκεκριμένη μουσική σκηνή”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Σίγουρα το πρώτο Fuzztastic που έγινε το καλοκαίρι του ‘13 σε μια παραλία της Καβάλας. Εκεί έτρεξα όλη τη φάση μόνος μου, από την αρχική ιδέα μέχρι τον σχεδιασμό και την εκτέλεση και υπήρχε μεγάλος κίνδυνος εκτροχιασμού. Παρόλα αυτά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, όλα πήγαν ρολόι”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Το να βλέπω μια τόσο αγαπημένη μπάντα όπως οι Elder να παίζουν ζωντανά στην πόλη μου, σε μια δική μου διοργάνωση (και λίγο αργότερα να κάνουμε παρέα βουτιές στους Αμμόλοφους), δεν θα σου πω ψέματα, ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα!”

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Το μυαλό μου οργιάζει. Τον Sun Ra με support τους Demon Fuzz. Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Μπα, ευτυχώς μέχρι στιγμής ότι έχουμε κάνει έχει πάει according to plan. Ένα απρόοπτο ήταν όταν πέρσι το καλοκαίρι στο pre-fest που στήσαμε στην Ξάνθη, ο μπασίστας των Valley of the Sun έχασε τα χαρτιά του και ξέμεινε κάπου στα Βαλκάνια. Που ήταν κρίμα γιατί ο τύπος βγάζει φοβερή ενέργεια στη σκηνή. Βέβαια και σαν duo, αποδείχθηκαν δυναμίτες”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Οι περισσότεροι της ελληνικής σκηνής είναι και φίλοι, οπότε συχνά-πυκνά βλεπόμαστε. Απ’ τους απ’ έξω, θα ‘πινα ένα καφέ με τους fellow χαζομπαμπάδες Gabriele (Black Rainbows) και Dusan (Temple of the Smoke), για να κουβεντιάσουμε λίγο για τα περί πατρότητας θεματάκια μας”.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΑΗΣ

Κύτταρο Live Club

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Τα… χρόνια της κρίσης, σαφώς έχουν προσθέσει μια δόση επιφύλαξης, κάτι που συνήθως  λύνεται έως ένα βαθμό με την προεξόφληση των αμοιβών, κάτι όμως που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τον διοργανωτή.. Περισσότερο, όμως, και από το οικονομικό, όπου εν τέλει ο καλλιτέχνης διασφαλίζεται με κάποιον τρόπο, η επίδραση της εποχής μας φαίνεται ξεκάθαρα ως προς τη σημασία που έχει μια συναυλία, ή ακόμα περισσότερο μια «στάση» στην Ελλάδα (όταν πρόκειται για περιοδεία).

Είμαστε σαφώς στις κατώτατες επιλογές. Αυτό κυρίως για μπάντες που έρχονται πρώτη φορά, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις μεγάλη σημασία έχουν οι εντυπώσεις της προηγούμενης επίσκεψης στη χώρα μας, άρα πολλές φορές πληρώνουμε τα… σπασμένα ή εισπράττουμε την προίκα από τη φιλοξενία προηγούμενης παραγωγής ή της δικής μας προφανώς.. Γι’ αυτό και δίνουμε μεγάλο βάρος σε αυτό..

Σε γενικές γραμμές, πλην κάποιων κωμικοτραγικών πολύ σπάνιων καταστάσεων (κυρίως από επιπολαιότητα και απειρία και όχι από πονηρές προθέσεις ή αδιαφορία) που έχουμε δει, πίστεψέ με (γιατί σαν venue φιλοξενούμε πολλές φορές και παραγωγές άλλων διοργανωτών), η… Ελληνική φιλοξενία είναι τοπ επιπέδου, είτε γιατί το…’ χουμε, είτε από επαγγελματική συνείδηση, μάλλον νομίζω και τα δυο..”

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Το κοινό είναι στο δικό του σήμα και καλά κάνει!! Αυτό έλειπε σε μια βραδιά που θέλει να τα δει και να τ’ ακούσει όλα, να ξεφύγει από την καθημερινότητα και τη γείωση, να βάζει στο μυαλό του τον λαβύρινθο και τις ψυχώσεις που πρέπει να διασχίσει ο διοργανωτής από τα ατέλειωτα αρχικά τηλεφωνήματα και e-mails έως το ξεπροβόδισμα των καλλιτεχνών στο αεροδρόμιο, λιώμα χώμα και πολλές φορές και μερικά χιλιάρικα μέσα..

Όχι, είναι «άλλος κόσμος» και για αυτό το κοινό είναι σκληρό και δεν χαρίζεται, για όλα τα καλά «φταίει ο καλλιτέχνης», για όλα τα κακά ο αδηφάγος και άπληστος  διοργανωτής, είναι κάτι που πρέπει να ζήσουμε με αυτό… Πάσο και μακροπρόθεσμα δικαιώνεσαι, στη διάρκεια.. Και αν μη τι άλλο, το Κύτταρο έχει διάρκεια..”

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Κατά την κρίση μου, το σημαντικότερο είναι η ασφάλεια, δίνουμε μεγάλο βάρος σε αυτό, οπότε θεωρώ ότι το live των DVBBS στην Open Partara τον Ιούλιο του ‘14 ήταν ένας αστείος μεν (κατόπιν εορτής), εφιάλτης δε (σε πρώτο χρόνο)..

Ήταν δυο γλυκά κακομαθημένα τρελόπαιδα που με την πρώτη ευκαιρία το έσκαγαν και όταν κατάφερνες να τους βρεις, γινόσουν μάρτυρας και σε κάποιο highlight, κάτι μεταξύ «Hangover» και «Φόβος και Παράνοια στο Las Vegas».. Ειδικά το βράδυ του event και ανάμεσα σε 2500 τρελαμένος πιτσιρικάδες που ‘θελαν να τους φάνε, ήταν πολύ ζόρικο να τους ελέγξεις, ο δε tour manager… ακαδημαϊκός!!!!”

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Περισσότερο και από τις μοναδικές ξεχωριστές στιγμές που μπορεί να σου χαρίσει αυτή η ιστορία, η ικανοποίηση που νιώθεις ένα ξημέρωμα που το έργο τελείωσε και δικαίωσε όλες τις προσδοκίες (αισθητικές, οικονομικές, ιδεολογικές – ναι, δεν είναι μόνο τα φράγκα, δεν ξέρω κανέναν διοργανωτή στην Ελλάδα που να μην έχει ένα χαρακτηριστικό μουσικό background, είτε σαν μουσικός είτε σαν οπαδός και αυτό είναι φοβερό πραγματικά!!!), και βρίσκεις το χρόνο να κάνεις ένα τσιγάρο (μόλις το ξανάρχισα για πολλοστή φορά), είναι σα να ρουφάς όλα τα χαμόγελα, τις σηκωμένες γροθιές, το χάσιμο και τη συγκίνηση του καθένα που μοιράστηκες αυτή την αίθουσα, ακόμα και αν εσύ δεν πρόλαβες να πάρεις χαμπάρι!!!” 

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Όλα στην ώρα τους..... τα καλύτερα έρχονται :)”

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Παύλος Σιδηρόπουλος, παγκόσμιος, μοναδικός, όποιος ξεπεράσει το κλισέ που περιβάλλει τον μύθο του νεκρού από πρέζα ροκά, θα γευτεί ένα μεγαλείο που πολλά «ιερά τέρατα» από τις απατηλές Αμερικές δεν πλησιάζουν καν. Αδικούμε πολύ τη σκηνή μας, ευκαιρία να το πω.... Joe Strummer, Lou Reed και μην αρχίσουμε τώρα γιατί δεν θα τελειώσουμε..”

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Το μόνο απωθημένο που έχω, είναι να ξεθάψω θαμμένος ζωντανούς δημιουργούς που βρέθηκαν στον δρόμο μου αυτά τα 15 χρόνια, δεν είναι λίγοι, άλλους τους έφαγαν τα σκληρά, άλλους τα μαλακά και άλλους η μαλακία, υπάρχουν αυτή τη στιγμή εις γνώσιν μου τουλάχιστον 5 διαφορετικές δημιουργικές αφετηρίες και υλικό, το οποίο θα άλλαζε εντελώς το σημερινό μουσικό και όχι μόνο στάτους, που δεν βγήκε στην επιφάνεια ποτέ!!!! Το ξαναλέω, θεωρώ πως το χωριό μας έχει τρομακτικές δημιουργικές δυνατότητες, παρόλο τον αποπροσανατολισμό.

Θα ‘θελα να πλασάρω μια καλή άγνωστη εγχώρια μπάντα ως ξένη και με τετραπλάσιο αναλογικά εισιτήριο, ώστε να αποδείξω την κουτή πραγματικά νοοτροπία που έχουν εμποτιστεί οι περισσότεροι ακροατές. Έχουμε μπερδέψει την παραγωγή με το ίδιο το τραγούδι, τα μπάσα γράφει ο ένας, την μπότα λέει ο άλλος, το τραγούδι το ακούει κανείς;;; Έλεος..”

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Sorry, αλλά είναι πολλοί και άδικο να ονοματίσω..”

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΚΙΑΔΑΣ

Death Disco

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Ανέκαθεν οι συναυλίες βασίζονταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό στη δυνατότητα του κοινού να επενδύσει στη διασκέδαση. Είναι προφανές ότι όσο τα οικονομικά μιας χώρας είναι σε κρίση, θα είναι σε κρίση και όλη η βιομηχανία θεαμάτων. Σημαντικό μέρος των συνανθρώπων μας έχει μεγάλα οικονομικά προβλήματα να αντιμετωπίσει στην καθημερινότητά του, οπότε το να πάει σε μια συναυλία είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Το αν θα έρθει ένα συγκρότημα πλέον στην Ελλάδα, είναι μια συνάρτηση της δυναμικής που εξακολουθεί να έχει στο ελληνικό κοινό και το κατά πόσο μπορεί και θέλει να προσαρμόσει τις οικονομικές απαιτήσεις του. Σημαντικό ρόλο πολλές φορές παίζει η «αδυναμία» που μπορεί να έχει ένας διοργανωτής προς ένα συγκρότημα, αδυναμία που μπορεί να τον κάνει να πάρει μερικά ρίσκα παραπάνω.

Όσον αφορά το Death Disco, πολλές φορές κάνουμε συναυλίες που μπορεί εκ των προτέρων να γνωρίζουμε ότι δύσκολα θα καταφέρουν να βγουν, αλλά είναι συναυλίες που θεωρώ ότι ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν σε εμάς, γιατί αφενός μεν μας αρέσουν και αφετέρου ταιριάζουν με την εικόνα που έχω στο μυαλό μου για το Death Disco”. 

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι ενδιαφέρον που πρέπει να γνωρίζει το κοινό. Μεσολαβεί ένα ατελείωτο αλλά και απαραίτητο γραφειοκρατικό κατεβατό, που κουράζει αλλά και εξασφαλίζει ότι όλα θα γίνουν όπως πρέπει”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Δύσκολες είναι οι συναυλίες που παρουσιάζουν απρόοπτα. Το καλό είναι ότι σχεδόν πάντα βρίσκεται μια λύση και οι δυσκολίες ξεπερνιούνται, αλλά μέχρι να βρεθεί αυτή η λύση, μεσολαβούν πολλές στιγμές άγχους”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Έχει τελειώσει η συναυλία, το συγκρότημα έχει αποδώσει τα μέγιστα και το κοινό το αναγνωρίζει με ένα γενναίο χειροκρότημα. Και αν η προσέλευση ήταν αυτή που έπρεπε, ακόμα καλύτερα”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Ian Curtis και Rozz Williams”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Οι πρώτοι που μου έρχονται είναι ο Mike Joyce (The Smiths) που τον είχαμε προσφάτως στο Death Disco και οι Cold Cave”.

ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ

Krisis Productions

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Οι δυσκολίες έχουν να κάνουν με δύο παράγοντες. Ο ένας είναι ότι γεωγραφικά είμαστε μακριά από την υπόλοιπη Ευρώπη, κάνοντας δύσκολo έως αδύνατo τα «tour packages» να κατέβουν οδικώς ως εδώ. Οπότε, οι περισσότερες συναυλίες γίνονται «πετώντας» μία μόνο μπάντα στην Ελλάδα, με ιδιαίτερα αυξημένο κόστος. Ο άλλος παράγοντας έχει να κάνει με τους χώρους συναυλιών, που δεν είναι και πολλοί, ίσως λόγω της έλλειψης live στη χώρα μας”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Το όλο εγχείρημα απαιτεί οργάνωση της κάθε λεπτομέρειας, αλλά πλέον με το internet, όλα είναι πιο εύκολα”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχετε διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σας κρίση.

“Έχοντας μόλις δύο χρόνια στον χώρο και τιμώντας το αρχικό μας πλάνο, να φέρνουμε μπάντες που γουστάρουμε προσωπικά, δεν υπάρχει «δύσκολο» live για εμάς. Γινόμαστε φίλοι με τα συγκροτήματα και τα πάρτυ είναι επικά!!”

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σας έχουν μείνει στο μυαλό;

“Πολλές, κυρίως οι γνωριμίες με άτομα από όλη την Ελλάδα που αγαπάνε τη μουσική όπως εμείς. Μέλη συγκροτημάτων που «ματώνουν» για να πραγματοποιήσουν το όραμά τους και οπαδοί που έχουν τις συναυλίες προτεραιότητα στη ζωή τους”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα θέλατε να δημοσιοποιήσετε, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Doom over Greece 2!! Στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου, σε Κύτταρο και Eightball αντίστοιχα. Θα επιχειρηθεί κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στον χώρο του Doom στην Ελλάδα”.

- Αν μπορούσατε να “κλείσετε” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσατε;

“Πολλά!!!! Να πούμε το πιο πρόσφατο; Motörhead!!”

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Για τον λόγο αυτό έγινε η Krisis, όλα τα συναυλιακά μας απωθημένα θα γίνουν! Χα χα!”

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχετε συνεργαστεί θα θέλατε αυτή τη στιγμή να πίνετε τον καφέ σας;

“Mr Oscar Garcia, από τους θρυλικούς Terrorizer!!!”

ΑΝΝΑ ΓΑΓΓΑ

Υπεύθυνη Τομέα Εκδηλώσεων της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Η απάντηση είναι πράγματι η προφανής: οι δυσκολίες είναι πρώτα και κύρια οικονομικές. Ξεκινώντας από την τιμή εισιτηρίου: Προκειμένου να προσελκύσουν το κοινό, οι καλλιτέχνες και οι εταιρίες παραγωγής χαμήλωσαν την τιμή των εισιτηρίων, τόσο ώστε τα έξοδα της παραγωγής να είναι πολύ δύσκολο να καλυφθούν, ακόμα και σε μία επιτυχημένη συναυλία μεγάλης προσέλευσης. Δεν ξέρω τι φαντάζεται ο κόσμος, όμως οι αμοιβές των μουσικών αλλά και των εταιρειών έχουν πέσει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Σε αυτό ήρθε να προστεθεί το ΦΠΑ του 23% από 13%, για να γίνει ακόμα πιο δύσκολη η κατάσταση”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Νομίζω το κοινό πρέπει να καταλάβει ότι μιλάμε για μία δύσκολη διαδικασία, παρά το γεγονός ότι φαίνεται πολύ γοητευτική. Έχω να μετράω απογοητεύσεις εθελοντών που ήρθαν να δουν πως γίνεται η παραγωγή από κοντά. Δεν είναι τόσο μαγικά όσο φαίνεται σε κάποιον που είναι θεατής. Αυτή είναι μία δουλειά όπως οι περισσότερες”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Για εμένα – που μιλάω ως χώρος ουσιαστικά - οι δύσκολες συναυλίες είναι όταν ο καλλιτέχνης δεν συνεργάζεται, δεν σε βοηθάει με τη στάση του να τηρήσεις και να σεβαστείς κανονισμούς που διέπουν τη λειτουργία ενός χώρου. Άλλες δύσκολες στιγμές είναι φυσικά όταν δεν επιτυγχάνεται – για διάφορους λόγους - η επιθυμητή προσέλευση. Σε νοιάζει, δηλαδή, και ο καλλιτέχνης εκτός από το ότι δεν «βγήκε» μια παραγωγή.

Και όταν λέω διάφορους λόγους, δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να φανταστεί πόσο μπορεί το Μουντιάλ, ας πούμε, να επηρεάσει την προσέλευση και άρα την επιτυχία μιας συναυλίας, ή μια κακή πρόγνωση του καιρού, ακόμα και αν δεν βρέξει καθόλου τελικά!”

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Έχω χιλιάδες πανέμορφες και δυνατές συναυλιακές στιγμές που θυμάμαι. Νομίζω ότι τον τόνο τον δίνει ο καλλιτέχνης, αλλά από εκεί και έπειτα, τη σκυτάλη την παίρνει το κοινό. Ο Έλληνας είναι καλό κοινό σε γενικές γραμμές. Αυτοί που είναι πάνω στη σκηνή και αυτοί που είναι από κάτω, δημιουργούν τη μαγική ατμόσφαιρα της συναυλίας”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Δεν έχω κάποια ανακοίνωση για την Τεχνόπολη ακόμα. Εμείς ετοιμάζουμε το δικό μας συναυλιακό πρόγραμμα αυτόν τον καιρό, όπως κάθε χρόνο. Όμως, φέτος ήδη έχουν ανακοινωθεί εξαιρετικά live. Θέλω να πάμε, παντού”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Τον David Bowie, φυσικά”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Μια χρονιά, περιμέναμε τη Cyndi Lauper. Και δεν ήρθε”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Με τον Νίκο Πορτοκάλογλου. Και τον Φοίβο Δεληβοριά. Και τη Νατάσα Μποφίλιου. Και τον Σπύρο Γραμμένο”.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΠΟΥΡΝΤΕΝΑΣ

Alive Art Performances / gigs - booking – management

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

“Οι δυσκολίες πλέον λόγω κρίσης είναι πάρα πολλές, ιδιαίτερα τα 2 με 3 τελευταία χρόνια. Παρόλα αυτά, ο απρόβλεπτος παράγοντας παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση για τη διοργάνωση συναυλιών, όπως ήταν πάντοτε. Το δυσκολότερο για έναν διοργανωτή δεν είναι να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις, αλλά να προβλέψει όλα τα προβλήματα που πιθανώς να προκύψουν σε μια ζωντανή εμφάνιση. Τα τελευταία χρόνια της κρίσης το πράγμα έχει γίνει πολύ απρόβλεπτο και η διοργάνωση μιας συναυλίας, πάρα πολύ ριψοκίνδυνο εγχείρημα”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

“Δεν ξέρω τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό και τι όχι. Μάλλον τίποτα από όλα αυτά που μας απασχολούν. Ίσως θα πρέπει να γνωρίζει ότι για να γίνει μια συναυλία, υπάρχουν αρκετοί αφανείς ήρωες. Το κοινό πληρώνει ένα αντίτιμο και περιμένει να απολαύσει μια ζωντανή εμφάνιση με τις καλύτερες συνθήκες σε όλους τους τομείς, και αυτό είναι το σωστό”. 

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχεις διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σου κρίση.

“Όσον αφορά τη διοργάνωση συναυλιών, εμείς κατά 95% δραστηριοποιούμαστε στην πόλη της Λάρισας, οπότε δεν υπάρχει η ίδια πρόσβαση και το ίδιο κόστος για εμάς, όταν υπάρχουν πολλές τεχνικές απαιτήσεις. Από εκεί προκύπτουν πολλά που ξεπερνιούνται βέβαια, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Οι μεγάλες δυσκολίες είναι στη λήψη αποφάσεων την τελευταία στιγμή, όπου πρέπει να υπολογίσεις και το κόστος ή τη ζημιά που θα έχεις στο τέλος της βραδιάς. Όταν έσκασε το ηχοσύστημα του χώρου 5 ώρες πριν αρχίσει η συναυλία των Sepultura στη Λάρισα, ήταν μια δύσκολη στιγμή. Τελικά, αλλάξαμε ένα μεγάλο μέρος του συστήματος μέσα σε μιάμιση ώρα και έγιναν όλα κανονικά.

Επίσης, η συγκεκριμένη μέρα στην οποία είχαμε τη μεγαλύτερη επετειακή μας εκδήλωση με “Το Σωματίδιο του Θεού» το 2015, έτυχε να είναι η πρώτη που έκλεισαν οι τράπεζες. Αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις όταν η εκδήλωση έχει κανονιστεί μήνες πριν. Δυσκολία υπήρξε στην απόφαση αν πρέπει να γίνει η εκδήλωση ή όχι. Εκεί αναρωτιέσαι: θα έρθει κανένας το βράδυ; Τελικά, αποφασίσαμε να το κάνουμε και ήταν και πετυχημένη βραδιά, δεδομένων των συνθηκών”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σου έχουν μείνει στο μυαλό;

“Πάρα πολλές. Όταν σου αφιερώνουν τραγούδια από σκηνής ή όταν οι καλλιτέχνες σε ψάχνουν για να σε χαιρετήσουν και σου λένε «ευχαριστώ για όλα», εγκάρδια και όχι τυπικά. Επίσης, όταν βλέπεις χαρούμενους ανθρώπους από το κοινό να σε ευχαριστούν ή να αποχωρούν ευτυχισμένοι”.

- Κάποια ανακοίνωση που θα ήθελες να δημοσιοποιήσεις, με αφορμή αυτό το παρόν αφιέρωμα/συνέντευξη;

“Θα θέλαμε να ανακοινώσουμε ότι τα καλύτερα έρχονται. Είναι μπροστά μας”.

- Αν μπορούσες να “κλείσεις” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσες;

“Τους AC/DC με frontman τον Bon Scott, τους Doors με Jim Morrison, τους Who με Keith Moon, Led Zeppelin με Bonham στα τύμπανα και την αγαπημένη Nina Simone…”

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Φυσικά, οι Nashville Pussy, Motörhead, Head Cat και Jon Spencer Blues Explosion”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχεις συνεργαστεί θα ήθελες αυτή τη στιγμή να πίνεις τον καφέ σου;

“Με τον παμμέγιστο Robert Plant, φυσικά”…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Β., ΦΩΤΗΣ Α.

Barcode Music

- H πρώτη ερώτηση είναι, μάλλον, η προφανής. Ποιες είναι οι δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών στα “χρόνια της κρίσης”; Και από τι εξαρτάται, τελικά, αν θα έρθει ένα γκρουπ ή ένα καλλιτεχνικό όνομα στην Ελλάδα;

Δημήτρης: “Το πρόβλημα είναι τα capital controls πλέον και σαφώς, όταν μιλάμε για ένα καλό όνομα, το να μπορέσεις να το κλείσεις όσο πιο κοντά θα ήταν στην Ελλάδα, γιατί όπως ξέρουμε, διανύουμε δύσκολες εποχές, κάτι που πλέον το αντιμετωπίζουν πιστεύω όλοι. Μετά, έρχεται το τι έχεις καταφέρει σαν εταιρία και πόσο καλά. Μετράνε όλα, από το να παρέχεις τα απαραίτητα σε μια μπάντα, μέχρι και το πώς θα φερθείς. Ξέρεις, όλα αυτά είναι σημαντικά. Να δείξεις πόσο σοβαρά έχεις πάρει τη δουλεία σου”.

Φώτης: “Για μένα, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η πρόσβαση. Είναι στην άλλη άκρη της Ευρώπης και μακριά από τους hot προορισμούς μιας μπάντας. Οπότε, αυτό σημαίνει ότι ανεβαίνει το κόστος για τα μεταφορικά, οπότε ανεβαίνει το συνολικό κόστος της παραγωγής, οπότε υπάρχει ακριβό εισιτήριο, σε μια χώρα που οι μισθοί και η γενικότερη οικονομική κατάσταση είναι πολύ μακριά και σε αντίθετη κατεύθυνση από το υποφερτό”.

- Τι πρέπει να γνωρίζει το κοινό ως προς τη διαδικασία διοργάνωσης μιας συναυλίας, από τη στιγμή του booking μέχρι να έρθει η ώρα που το γκρουπ ή ο/η καλλιτέχνης ανέβει στη σκηνή;

Φ.: “Ότι είναι πιο δύσκολο από ό,τι φαίνεται! Πρέπει να ταιριάξεις το να θέλει να έρθει η μπάντα στην Ελλάδα, να μπορεί, να βρεις μεταφορικά που να συμφέρουν και να βολεύουν, να βρεις ανάλογο venue, να κανονίσεις τα support, να κανονίσεις ανάλογο promo, και όλα αυτά να είναι στα δύσκολα ελληνικά οικονομικά δεδομένα και να το έχεις κάνει και 3 με 6 μήνες πριν την ημερομηνία που έχεις στο μυαλό σου, για να τα προλάβεις όλα, ή τουλάχιστον ό,τι περισσότερο μπορείς.

Καμία φορά αναρωτιέμαι γιατί το κάνουμε και εμείς αυτό. Α, ναι! Γιατί όταν βγει η μπάντα που έχεις φέρει μετά από όλα αυτά να παίξει, λες από μέσα σου «Τα καταφέραμε και αυτή τη φορά». Οπότε παίρνεις κουράγιο για την επόμενη φορά”.

Δ.: “Νομίζω ότι πλέον το booking είναι ένα κομμάτι που θέλει αντοχές. Από το να περιμένεις την κατάλληλη στιγμή να κλείσεις την μπάντα, να μπορέσεις να εξασφαλίσεις όλα τα έξοδα και τις ανάγκες του live, επίσης κάτι ακόμα πολύ σημαντικό είναι η διαμονή, ώστε να είναι ξεκούραστη η μπάντα. Όταν ο κόσμος θα έρθει, θα θέλει να τους ακούσει και να δει όχι κάτι άλλο από αυτό που έχει στο μυαλό του.

Σε αυτό παίζει μεγάλο ρόλο η διαχείριση της διοργάνωσης, τα σωστά δελτία τύπου, η κατάλληλη διαφήμιση, ώστε ο κόσμος να ενημερωθεί ακριβώς για το τι πρόκειται και τι είναι αυτό που ΑΝ θέλει να επιλέξει, να έρθει να το ακούσει και να δει”.

- Ποια είναι η πιο “δύσκολη” συναυλία που έχετε διοργανώσει; Αφήνω την ερμηνεία της “δυσκολίας” στη δική σας κρίση.

Δ.: “Δυσκολίες συναντάς πάντα, δεν είναι όλα πάντα καλά, όλο και κάτι θα στραβώσει. Αλλά για μένα ήταν με τους Valley of the Sun. Υπήρξε ένα μπλέξιμο του μπασίστα τους, έχασε τα χαρτιά του και δεν μπορούσε να έρθει στην Ελλάδα για τα δύο live. Για να μην ακυρώσουμε ό,τι είχαμε κάνει, κάναμε τα αδύνατα δυνατά, το live έγινε και όλα πήγαν καλά”.

Φ.: “Θα έλεγα ότι ήταν οι δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που κάναμε για τους Agonist. Και ο λόγος είναι πολύ απλός. Ήταν το πρώτο μεγάλο gig για εμάς και σε δύο πόλεις, οπότε οι δυσκολίες υπήρχαν σε όλα τα μέτωπα. Μας έκανε καλό, όμως, γιατί μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο κάποια πράγματα που δεν ξέραμε”.

- Και μερικές ευχάριστες συναυλιακές στιγμές που σας έχουν μείνει στο μυαλό;

Φ.: “Κάθε gig είναι διαφορετικό και το κάθε ένα έχει τη μαγεία του, οπότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Από την άλλη, αν θέλεις να μιλήσουμε για ποσοστά άγχους και πίεσης, μπορώ να μιλάω για ώρες, αλλά αυτό υπάρχει σε όλες τις δουλειές, έτσι δεν είναι;”

Δ.: “Όλες έχουν κάτι να σου θυμίζουν, τίποτα δεν ξεχνάς, πάντα περνάς καλά όταν τα έχεις όλα υπό έλεγχο και είσαι με τους φίλους σου και τον κόσμο, να τραγουδάς το ίδιο κομμάτι αγκαλιά, αυτό είναι κάτι που σε ξεπερνά”.

- Αν μπορούσατε να “κλείσετε” ένα συγκρότημα ή καλλιτέχν@ που δεν βρίσκεται εν ζωή, ποιο όνομα θα προτιμούσατε;

Φ.: “Θα ήθελα να έκλεινα ένα gig για τους Doors”.

Δ.: “Είναι πολλά και θρυλικά ονόματα, ποιο να ξεχωρίσεις. Jim Morrison, Rory Gallagher, Janis Joplin. Αλλά μάλλον θα διάλεγα τον Gallagher”.

- Κάποιο συναυλιακό “απωθημένο” από όλα αυτά τα χρόνια; Κάποια συναυλία, η συμφωνία για την οποία “στράβωσε” την τελευταία στιγμή ή στην πορεία δεν πραγματοποιήθηκε για τον οποιονδήποτε λόγο;

“Είμαστε ακόμα νέα εταιρία στο χώρο οπότε δεν νομίζω ότι έχει συμβεί ακόμα κάτι τέτοιο. Σίγουρα υπάρχουν κάποια τα οποία αν δεν υπήρχαν τα capital controls θα είχαν γίνει. Ίσως να γίνουν στο κοντινό μέλλον”.

- Με ποι@ μουσικό από όσ@ έχετε συνεργαστεί θα θέλατε αυτή τη στιγμή να πίνετε τον καφέ σας;

Φ.: “Εγώ θα έλεγα με τους Valley of the Sun. Εξαιρετικά παιδιά, στις λίγες ώρες που συζητήσαμε. Θα είχαμε αρκετά κοινά θέματα, αν ποτέ βγαίναμε για καφέ”.

Δ. “Με τον Φώτη από Green Yeti, χα χα!”



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones


Newsletter