12Νοεμβρίου2019

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016 13:58 Γράφτηκε από: 

Συνέντευξη IAMX: “O κόσμος κρύβεται πίσω από τη θρησκεία, την πολιτική, τα χρήματα”

Η φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, ευγενική και πράα. Τόσο, που απορείς για τη μεταμόρφωση που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης πάνω στη σκηνή.

To σίγουρο είναι ότι οι IAMX είναι ένα γκρουπ που στηρίζεται στο συναίσθημα και με το άλμπουμ “Metanoia”, είχαν πολλά και σημαντικά να πουν και να εκφράσουν. Όπως και ο ιθύνων νους τους, Chris Corner

- Σύστησέ μας σε παρακαλώ τα μέλη της μπάντας σου. Με ποιους μουσικούς μοιράζεσαι τη σκηνή αυτή τη στιγμή;

“Είμαστε τέσσερα άτομα, μαζί με εμένα που τραγουδώ και παίζω πλήκτρα. Έχουμε δύο εξαιρετικές και σέξι κιμπορντίστριες, την Janine Gezang που κάθεται στα αριστερά μου πάνω στη σκηνή και τη Sammi Doll στα δεξιά μου, καθώς και έναν εξίσου εξαιρετικό ντράμερ, τον Jon Siren”.

- Και γιατί “IAMX”; Ποια είναι η ιστορία πίσω από το όνομα του γκρουπ;

“Ήθελα ένα όνομα που να είναι ευπροσάρμοστο και ανοιχτό. Άλλωστε, ο όρος «Χ» χρησιμοποιείται ως μεταβλητή στα μαθηματικά, είναι κάτι στο οποίο μπορείς να προσδώσεις όποιο νόημα επιθυμείς. Όσο αλλάζουμε τις ζωές μας μεγαλώνοντας, πάντα θα υπάρχει ο παράγοντας «Χ» για να δείχνει πού βρισκόμασταν πριν. Επιπλέον, είναι ένα όνομα που δεν βαριέμαι, κάτι το οποίο είναι καλό!”

- Οι στίχοι στο “Metanoia” μιλούν για τη θρησκεία, την τηλεόραση, τον καπιταλισμό, την πολιτική. Τι σε εξοργίζει περισσότερο στην τωρινή κοινωνία;

“H υποκρισία, τα ψέματα, το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν έχουν αληθινή και τίμια σύνδεση με τον ίδιο τους τον εαυτό. Εξάλλου, πιστεύω ότι η τέχνη έχει να κάνει με το να εκθέτει μία συναισθηματική κατάσταση. Προσωπικά, πάντα ελκύομαι από ανθρώπους που είναι τίμιοι και αληθινοί με τον εαυτό τους, δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Είναι σαν είδος σκλαβιάς, ο κόσμος κρύβεται πίσω από τη θρησκεία, την πολιτική, τα χρήματα, ουσιαστικά κακοποιεί τη μία και μοναδική καθημερινότητά του.

Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο λοιπόν, είναι να λες ψέματα στον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν αντέχω να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που γνωρίζουν ότι λένε ψέματα, είναι απαίσιο. Οπότε θα έλεγα ότι μια χείριστη μορφή ψευτιάς, είναι η πολιτική, όλ@ το γνωρίζουμε αυτό”.

- Συμφωνώ απόλυτα… Πάντως, συνηθίζεις να λες ότι “οι IAMX είναι η δημόσια θεραπεία” σου. Είναι και αυτή μια αιτία που επιλέγεις να αντιδράς με τη μουσική και τους στίχους σου σε καταστάσεις που σε ενοχλούν;

“Ακριβώς! Ένας από τους λόγους που γράφω μουσική, είναι ότι θέλω να συνδέομαι με τους ανθρώπους που νιώθουν το ίδιο με μένα. Μπορεί η πλειοψηφία του κοινού να μην λαμβάνει το μήνυμα ή να μην του αρέσει, όμως υπάρχει η μειοψηφία που το νιώθει και είμαι πολύ χαρούμενος για εαυτό. Από αυτή την πλευρά, θα έλεγα ότι οι IAMX είναι μάλλον ένα project που δεν έχει ορθάνοιχτες τις πόρτες.

Νιώθω πολύ όμορφα που μπορώ να εκφραστώ με τον τρόπο που επιθυμώ μπροστά στα άτομα που αγαπούν τη μουσική μου. Είτε συναισθηματικά, είτε πολιτικά, είτε σεξουαλικά. Ο τελευταίος δίσκος έχει να κάνει, λοιπόν, με τα προβλήματα κατάθλιψης και άγχους που αντιμετώπισα. Ένιωθα παράξενα που θα εκφραζόμουν για τέτοια ζητήματα, όμως ήμουν σίγουρος ότι το κοινό μου θα το κατανοούσε και θα το υποστήριζε. Και έτσι έγινε, νιώθω πολύ τυχερός για αυτό”.

- Αυτός είναι και ο λόγος που το “Metanoia” είναι το πιο μελαγχολικό άλμπουμ των ΙΑΜΧ ως τώρα; Συμφωνείς, καταρχάς, με αυτή την άποψη;

“Συμφωνώ, έτσι είναι. Kαι πρέπει να σου πω ότι η δημιουργία του ήταν καθόλα εύκολη, δεν είχα να παλέψω με τα συναισθήματά μου ή κάτι τέτοιο. Κι αυτό γιατί η πιο δύσκολη δουλειά πάνω στη δική μου ψυχοσύνθεση, είχε γίνει ήδη πριν. Παρόλα αυτά, το περιεχόμενο του δίσκου είναι πολύ προσωπικό, πολύ δύσκολο μερικές φορές να το ακούσεις. Αναμφίβολα, όμως, συμβολίζει την αλλαγή, τη θέληση να έχεις μια σταθερή και θετική διάθεση να αλλάζεις. Είμαι πολύ χαρούμενος που προσωπικά ξεπέρασα δυσάρεστες καταστάσεις και βλέπω πια τη ζωή με μια εντελώς διαφορετική ματιά”.

- Oι IAMX ιδρύθηκαν στο Λονδίνο, μετακόμισαν στο Βερολίνο και τα τελευταία δύο χρόνια έχουν ως βάση το Λος Άντζελες. Σε ποια πόλη προτιμάς να ζεις, και ποια πόλη σε εμπνέει περισσότερο ως μουσικό;

“Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει πόλη που να με ορίζει. Μου αρέσει να κινούμαι γρήγορα, να μη μένω σε μία κατάσταση. Με τον ίδιο τρόπο που κάτι μπορεί να με εμπνεύσει, μπορεί να αποτελέσει και αμέσως παρελθόν. Αυτό έχει να κάνει με τη διάθεση να προχωράς μπροστά. Γι’ αυτό και όποτε το θεωρώ αναγκαίο, ψάχνω για ένα διαφορετικό μέρος. Ένιωσα ότι τέλειωσα με το Βερολίνο και με το Λονδίνο, ήθελα μια τοποθεσία που να αποπνέει μία θετικότητα και μία γεωπολιτική ησυχία. Στο Λος Άντζελες πιστεύω ότι ωρίμασα ακόμα περισσότερο. Πάντως, μπορώ να δουλέψω οπουδήποτε, γι’ αυτό σου είπα και στην αρχή ότι με καμία πόλη δεν έχω κάποιου είδους συναισθηματική δέσμευση”.

- Στο “Look Outside” γράφεις, όμως, “Los Angeles you took care of me, I raise my broken glass to your sanctuary”. Νιώθεις το Λος Άντζελες ως σπίτι σου;

“Ναι, φυσικά. Αυτό είναι ένας συνδυασμός με το τι έχεις στο μυαλό σου, τι αλλαγές έχεις κάνει στη ζωή σου, αλλά και με την ίδια την πόλη. Από την άλλη, όμως, ποτέ δεν ένιωσα την πραγματική ανάγκη να έχω ένα σταθερό «σπίτι», ποτέ δεν ένιωσα ότι βρίσκομαι «σπίτι». Αυτό συμβαίνει μόνο όταν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή ή το στούντιο, εκεί είναι το σπίτι μου. Όμως, σίγουρα το Λος Άντζελες μου έφερε μια σταθερότητα, βοήθησε στο να ξεπεράσω τα προβλήματα που σου ανέφερα πριν”.

- Αλήθεια, μπορείς να υπολογίσεις πόσες ώρες έχεις περάσει στο εργοστάσιο/στούντιο του Turmwerk στο Βερολίνο;

“Ω, πολλές ώρες…! Ήμουν σαν σε απομόνωση όταν ζούσα στο Βερολίνο, κάθε μέρα βρισκόμουν στο στούντιο. Αυτό ήταν και μέρος του προβλήματος, δεν είχα φίλους, προσωπική ζωή. Δούλευα συνέχεια και αυτό είναι κάτι που σε αποξενώνει και σε τρελαίνει. Εκτός αυτού, ήταν και χειμώνας στο Βερολίνο, πολύ άσχημος καιρός. Παρόλα αυτά, σίγουρα το Turmwerk ήταν ένα άψογο καλλιτεχνικό μέρος, για όλες τις μπάντες που το χρησιμοποιούσαν. Και παραμένει έτσι και σήμερα”.

- Kαι όσον αφορά την Ελλάδα; Τι θυμάσαι από τις προηγούμενες συναυλίες σου εδώ; Νομίζω η τελευταία ήταν μια τριετία πριν.

“Αγαπώ την Ελλάδα! Το κοινό είναι εκρηκτικό, γνωρίζει πώς να συνδέεται με τη μουσική, πώς να χάνει τον έλεγχο. Μου αρέσει αυτό. Άλλωστε, έχω περάσει μερικές μέρες διακοπών και στην Κέα. Είμαι σίγουρος ότι οι εμφανίσεις στην Ελλάδα θα είναι θαυμάσιες, όπως πάντα”.

- Διάβασα ότι υπάρχει περιορισμός ηλικίας για τις συναυλίες σου στην Μπρατισλάβα, το Λιντς, το Βουκουρέστι, την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Ποια είναι η γνώμη σου γι’ αυτό;

“Δεν το πολυκαταλαβαίνω. Ίσως έχει να κάνει με το ότι υπάρχει κόσμος που θεωρεί τα σόου μας λίγο τολμηρά, το ότι, ας πούμε, ορισμένες φορές βγάζουμε τα ρούχα μας πάνω στη σκηνή, χα χα! Ίσως για αυτ@ το μήνυμα που στέλνουμε με τη μουσική και τους στίχους μας είναι ριζοσπαστικό. Πάντα είχαμε μια διφορούμενη σεξουαλικότητα ως γκρουπ, για παράδειγμα κάποιες φορές θεωρούν ότι εγώ είμαι κορίτσι, ή η Janine αγόρι. Όπως και να ‘χει, δεν είμαι σίγουρος για ποιους λόγους γίνεται όλο αυτό”.

- Eίναι εύκολο ή δύσκολο να σκηνοθετείς τα δικά σου βίντεο;

“Το αγαπώ, νιώθω περισσότερο ως κινηματογραφιστής παρά ως σκηνοθέτης. Μου αρέσει η οπτική διαδικασία, να ζωγραφίζω εικόνες και να τις εξιστορώ, δεν είμαι καλός στο να γράφω σενάρια. Μπορώ να φτιάξω την κατάλληλη ατμόσφαιρα και να ενώσω τα κομμάτια με ένα αποτέλεσμα λίγο αφηρημένο. Είναι μια άλλη πτυχή του εαυτού μου, που πάντα αγαπούσα. Ανέκαθεν με ενδιέφερε να γυρίζω φιλμ, να φτιάχνω visuals για τη σκηνή, είναι κάτι σαν χόμπι”.

- Θέλω να σε ρωτήσω για το “Wildest Wind”. Μιλάει για κάποιον έρωτα;

“Ναι, νομίζω ότι είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει στην έννοια του «ερωτικού τραγουδιού» από όσα έχω γράψει. Είναι αδιαμφισβήτητα μελαγχολικό, έχει να κάνει με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο πολύ σημαντικό για τη ζωή μου”.

- Πάντως, το προσωπικό μου αγαπημένο είναι το “Say Hello Melancholia”. Θα το ακούσουμε στην Αθήνα;

“Χμ, δυστυχώς δεν το παίζουμε σε αυτή την περιοδεία, μάλλον στην επόμενη. Όμως είναι και ένα από τα δικά μου αγαπημένα!”.

- Χαίρομαι για αυτό! Τελευταία ερώτηση, Chris. Χρησιμοποίησες την καμπάνια Pledgemusic για να κυκλοφορήσεις το “The Unified Field” και το “Metanoia”. Είναι αυτός ένας τρόπος να αντιμετωπίζεις τους fans ως “συνιδιοκτήτες” των άλμπουμ;

“Έτσι ακριβώς, πιστεύω ότι είναι ένας πολύ αυθεντικός τρόπος να συμπεριλαμβάνεις το κοινό σου σε ό,τι κάνεις, να συνδέεσαι μαζί του ακόμα περισσότερο μαζί με τη μουσική που φτιάχνεις. Να δίνεις τη δυνατότητα μιας προσωπικής ματιάς στον καθένα και την καθεμιά. Είναι κάτι πολύ φυσικό για τους IAMX, πάντα ήμασταν κοντά με το κοινό μας. Η ίδια αιτία που θέλω οι εμφανίσεις μας να είναι πάντα ζεστές και οικείες, να έρχομαι κοντά στον κόσμο, να βλέπω τα πρόσωπά του, να τα αγγίζω”.

* Οι IAMX εμφανίζονται την Κυριακή 20 Μαρτίου στο Principal Club Theater (Viva.gr) και τη Δευτέρα 21 Μαρτίου στο Piraeus 117 Academy (15€ & 17€ / Ticket House, TicketPro.gr, TicketHouse.gr).


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter