Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015 13:31 Γράφτηκε από: 

Συνέντευξη NIGHTSTALKER: “Οι Nightstalker είναι αυτό που γίνεται στα live κάθε φορά...”

Στο στούντιο στον Βύρωνα, το κλίμα είναι παρεΐστικο, όπως συμβαίνει πάντα με αυτή την μπάντα.

Ανάμεσα σε πειράγματα, γέλια, συναυλιακά και άλλα σχέδια, ξεκινάμε την κουβέντα με τον Αργύρη, τον Ανδρέα και τον Ντίνο (ο Τόλης απουσίαζε λόγω ίωσης), με αφορμή την επερχόμενη συναυλία των NIGHTSTALKER στο Gagarin…    

- Επιστροφή στον “τόπο του εγκλήματος”, ένα χρόνο μετά τον εορτασμό των 25 χρόνων. Συναισθήματα για τη συναυλία που έρχεται στο Gagarin; Είναι κάτι λίγο πιο ιδιαίτερο για σας, ή απλά μια συναυλία που υπάρχει στο πρόγραμμα;

Αρ.: “Το κάθε live είναι ξεχωριστό από μόνο του. Τα συναισθήματα όταν παίζουμε είναι ίδια κάθε φορά, απλά εκεί έχει προφανώς παραπάνω κόσμο”.

Ανδ.: “Είναι και η πόλη σου, έχει και παραπάνω κόσμο από ό,τι μπορούν να μαζέψουν τα άλλα μαγαζιά”.

- Όσον αφορά το DVD που κυκλοφόρησε με το Metal Hammer για τη συναυλία των 25 χρόνων; Βασικά, πώς είναι να βλέπεις τον εαυτό σου στην οθόνη και να είσαι εσύ αυτός που παίζεις, τραγουδάς κλπ;

Ανδ.: “Εντάξει, είναι κάτι που μετά από χρόνια το έχεις βιώσει πολλές φορές”.

Αρ.: “Δεν το αντιμετωπίζεις στο στιλ «αααα, είμαι εγώ», απλώς είναι μια δουλειά που πρέπει να γίνει. Δεν εντυπωσιάζεσαι πια με… τη μούρη σου, την έχεις ξαναδεί πολλές φορές”.

- Δισκογραφικά νέα, πότε να αναμένουμε; Υπάρχει νέο υλικό αυτή τη στιγμή που μιλάμε;

Ανδ.: “Ετοιμάζουμε καινούρια κομμάτια και λέμε όποτε είμαστε έτοιμοι να μπούμε στο στούντιο”.

- Θα παρουσιαστεί καινούρια υλικό στο συναυλία στο Gagarin;

Ανδ.: “Παλιά το κάναμε αυτό, αλλά στην πορεία διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος θέλει να ακούει κομμάτια που τα γνωρίζει”.

Κάπου εκεί παρεμβαίνει ο Dodos, αδερφός του Αργύρη και εκ των στιχουργών, και όχι μόνο, του γκρουπ.

Dod.: “Κι εμείς δεν το παθαίνουμε αυτό στις συναυλίες, όταν ακούμε καινούρια κομμάτια;”.

Αρ.: “Είναι λίγο περίεργα, κάθεσαι με την καλύτερη διάθεση, αλλά είναι κάπως όταν ακούς κομμάτια που δεν τα ξέρεις”.

- Υπολογίζετε περίπου πότε θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος;

Ανδ.: “Το θέμα είναι να βγουν τα κομμάτια, να ηχογραφηθούν, και εξαρτάται μετά από πιο label θα κυκλοφορήσει. Η κάθε εταιρία έχει διαφορετικό προγραμματισμό”.

- Mπορεί να πάει και για 2016 δηλαδή;

Ανδ.: “Πολύ πιθανό να πάει και για 2016. Εμείς μπορεί να έχουμε έτοιμο το υλικό μέσα στο 2015, αλλά το label μπορεί να σου πει ότι το παίρνει τώρα και το κυκλοφορεί, ας πούμε, τον Ιούλιο ή τον Σεπτέμβριο του ’16”.

- Θα το έχετε ερωτηθεί… 1 εκατομμύριο φορές, οπότε ας προσθέσω άλλη μία. Το “Children of the Sun” αντικατοπτρίζει σε “μια χούφτα στίχους” όλη την πορεία της μπάντας; Ενδεχομένως και της σκηνής, όπως την ονειρευόσασταν και την ονειρεύεστε ακόμα;

Ανδ.: “Αν αναφέρεσαι στο video clip, ναι, θα μπορούσε να είναι έτσι”.

- Το βίντεο, οι στίχοι, ότι είστε όλοι μαζί.

Aρ.: “Mάλλον για τους στίχους ρωτάει ο Γιάννης”.

- Κοίταξε, και το βίντεο παίζει ρόλο.

Αρ.: “Μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί, ή απλώς ένα τραγούδι. Να σου πω την αλήθεια, όταν έγραφα τότε τους στίχους δεν σκεφτόμουν τίποτα από όλα αυτά”.

- Ίσως λόγω του video clip, το συνδέει έτσι ο κόσμος και το συνέδεσα κι εγώ.

Αρ.: “Δεν είναι ερωτικό πάντως. Δηλαδή δεν σκεφτόμουν κάτι συγκεκριμένο όταν το έγραφα. Και ούτε είχα σκεφτεί και την ιδέα αυτού του video clip”.

- Πώς ήρθε αυτή η ιδέα;

Nτ.: “Εδώ, ο Ανδρέας…”

Αρ.: “O σκηνοθέτης… Λέει «σκέφτομαι να βάλουμε όλους τους φίλους μας μαζί». Oκ, μέσα…”.

- Περιττό να σας πω ότι ήταν… γαμώ.

Αρ.: “Ξέρεις τι; Είναι αληθινό”.

Ανδ.: “Είναι αληθινό γιατί είπαμε στον καθένα «κάνε ό,τι θέλεις». Δηλαδή «στήσου εδώ», εμείς διαλέξαμε πού θα στηθεί, «και κάνε ό,τι θέλεις»”.

- A, εσείς διαλέξατε τα σημεία.

Ανδ.: “Ναι, για να είναι λίγο, ας πούμε, ουδέτερο το περιβάλλον”.

- Φαντάζομαι ότι τρελάθηκαν όλοι μόλις τους το προτείνατε.

Ανδ.: “Να σου πω κάτι, υπήρχε και ο κόσμος που δεν μπήκε καν. Δεν ήξερε τι θα γίνει, να σου πω την αλήθεια ούτε εμείς ξέραμε”.

Αρ.: “Ναι, και μετά γκρίνιαζαν, «αχ, γιατί δεν με έβαλες»”.

- Πόσο καιρό σας πήρε να το κάνετε;

Ανδ.: “Πολύ καιρό”.

Αρ.: “10 μήνες κράτησαν τα γυρίσματα”.

Ανδ.: “Εντάξει, όχι τόσο πολύ”.

Αρ.: “Μέχρι να βρεις τον έναν, τον άλλο”.

Ντ.: “Συνολικά, συνολικά”.

Ανδ.: “Πόσοι είναι μέσα, γύρω στα 70 άτομα; Είχαμε μαζέψει μια λίστα περίπου 100 ατόμων και σκέψου ότι γυρνούσαμε αρκετούς μήνες με τον Γιαννάκη γύρω γύρω για να τους πετύχουμε όλους. Σκέψου ότι έχουμε κάνει γυρίσματα στο An πριν και μετά από live, που ξέραμε ότι θα τους βρούμε όλους. Τους λέγαμε «μείνετε εδώ για να κάνουμε τα γυρίσματα»”.

Αρ.: “Θεσσαλονίκες, παντού”.

- Και από το Eightball έχει πλάνα.

Ανδ.: “Και στο Eightball, πήγαμε για συναυλία και τα κάναμε επί τόπου”.

Ντ.: “Και στο Eightball, και εδώ, και σε σπίτια, παντού, παντού”.

Ανδ.: “Πήγαμε σε μερικούς και σε χώρους δικούς τους, επαγγελματικούς, μας άρεσε, δισκάδικα, μπαρ, τέτοια φάση”

Αρ.: “Και στην Κατερίνη στο χωράφι… Ή στην μπανιέρα…”.

- Αυτό το τραγούδι πιστεύετε ότι θα κλείνει από εδώ και πέρα τις συναυλίες σας;

Αρ.: “Μπα, μη νομίζεις”.

Ανδ.: “Κοίτα, είναι πολύ πιθανό, έχει μια λογική, το παίζεις και λες στον κόσμο… «άντε, σπίτια σας τώρα»”.

- Ο Αργύρης είπε “μπα”.

Aρ.: “Να σου πω κάτι, πιστεύω θα…”.

- … θα κουράσει λες τον κόσμο; Θα το περιμένει ας πούμε;

Αρ.: “Θα κουράσει εμάς πρώτα απ’ όλα. Ναι ΟΚ, εντάξει, θα το παίξουμε”.

- Δεν θέλεις να γίνει και πολύ “σούπα” ας πούμε.

Αρ.: “Βρε να γίνει ό,τι θέλει”.

Ανδ.: “Εντάξει, δεν νομίζω να μας κουράσει, γιατί υπάρχουν ήδη κομμάτια στο setlist που τα παίζουμε από τότε και δεν τα αφήνουμε εύκολα”.

Αρ.: “Ναι, ναι. Κι εμείς μπορεί να κουραστούμε σε κάποια φάση να το βάζουμε αυτό, οπότε να παίζουμε το «Children…» και μετά και κάτι άλλο”.

Ανδ.: “To «Trigger Happy» νομίζω ότι πρέπει το παίζουμε ανέκαθεν, από τότε”.

- Απλά όταν τελειώνει το live με κάποιο τραγούδι είναι στάμπα.

Αρ.: “Και επειδή το ξέρουν αυτό το κομμάτι τώρα, είναι το πιο γνωστό. Εντάξει, για μένα δεν είναι το καλύτερο, αλλά ξέρεις τι γίνεται; Είδα ένα πράγμα. Κάθονται και αγκαλιάζονται. Χωρίς να ξέρει ο ένας τον άλλο ρε συ και αγκαλιάζονται”.

Ανδ.: “Είναι ωραίο αυτό το πράγμα, δημιουργεί ωραίο συναίσθημα. Γιατί να μην το δώσεις αυτό; Κατάλαβες; Και να σου πω κάτι, αυτό που λέει ο Αργύρης ότι θα το βαρεθούμε, δεν νομίζω. Αφού αυτό το συναίσθημα το παίρνουμε και εμείς”.

Αρ.: “Σίγουρα, σίγουρα, άλλο λέω, ότι θα κορέσει σε κάποια στιγμή”.

Ντ.: “Κάποτε τελείωνες τα live με «Trigger Happy», τώρα με «Children of the Sun», αύριο με κάτι από τον καινούριο δίσκο”.

Αρ.: “To «Children of the Sun» έτσι κι αλλιώς για πάντα θα παίζεται”.

Ντ.: “Μπορεί για παράδειγμα να ανέβει πιο πάνω στο setlist”.

- Προσωπικά θα στράβωνα αν πήγαινα σε κάποιο live των Nightstalker και δεν άκουγα το “Children of the Sun”, έστω και στη μέση, επειδή μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε “hit”.

Αρ.: “Έστω και πριν το encore, να γίνει όλο αυτό”.

- Ναι, γιατί δίνει στον κόσμο αυτό που λέει ο Ανδρέας.

Ανδ.: “Eίναι ωραίο το συναίσθημα που δίνει στον κόσμο εκείνη την ώρα”.

- Πρόσφατα… σας απολαύσαμε μαζί με τις άλλες “συμμορίες” και πάνω από όλα φιλαράκια σας, στον εορτασμό για τα 15 χρόνια της Εύας Κολόμβου στο An Club. Αν σας ζητούσα να σχολιάσετε με δυο κουβέντες τη συγκεκριμένη βραδιά, τι θα λέγατε;

Ανδ.: “Εσύ πώς το είδες; Σαν ακροατής, πώς σου φάνηκε; Όχι για τους Nightstalker μόνο, για όλες τις μπάντες”.

- Το εγχείρημα ήταν πολύ ωραίο, μπάντες που γνωρίζονται χρόνια μεταξύ τους και είναι φίλοι.

Ανδ.: “Ενοχλήθηκες που παίξαμε λίγο; Γιατί είδα ότι ο κόσμος λύσσαξε σε κάποια φάση”.

- Ούτε για πλάκα, ο κόσμος που λύσσαξε μπορεί να λύσσαξε γιατί νόμιζε ότι οι Nightstalker θα παίξουν μιάμιση ώρα. Άλλωστε η Εύα το είχε ανακοινώσει από νωρίς”.

Ανδ.: “Εννοείται”.

Αρ.: “25 λεπτά. Είχε καιρό που βγήκε το πρόγραμμα”.

- Καλά, μη νομίζεις, πολλοί μπορεί να νόμιζαν ότι…

Αρ.: “… καλά εντάξει, ας πούμε”.

- Ή να μην το είχαν ακούσει καν ότι θα παίξετε λίγο.

Ντ.: “Σου λέει επειδή είναι τελευταίοι, μπορεί να παίξουν παραπάνω”.

Ανδ.: “Όλο το event μού άρεσε πάρα πολύ πάντως. Ήταν όλοι οι φίλοι από νωρίς”.

Αρ.: “Έχουμε πολύ καιρό να δούμε όλα αυτά τα άτομα”.

Ανδ.: “Στο Gagarin όλοι εκεί ήταν”.

Αρ.: “Πέρσι. Λίγο είναι;”.

Ανδ.: “Και όλοι έτσι μαζεμένοι, είναι ωραίο αυτό το πράγμα”.

Αρ.: “Από πέρσι μέχρι φέτος έχουν αλλάξει όλα, με δουλεύεις!”.

- Τώρα στο Gagarin θα υπάρξουν καλεσμένοι;

Ανδ.: “Δεν έχουμε πει κάτι. Θα ήθελες να υπάρχουν;”

- Nα σου πω την αλήθεια αυτό γίνεται σε κάτι επετειακό νομίζω.

Ανδ.: “Όχι, ρωτάω για να δω τι περιμένει και ο κόσμος”.

- Δεν νομίζω να περιμένει κάτι τέτοιο. Για τους Thee Holy Strangers που ανοίγουν τη συναυλία;

Aνδ.: “Είναι φίλοι τα παιδιά, παίζει κι ο παλιός μας ο ντράμερ εκεί, ο Κώστας”.

Αρ.: “Kι ο Άλεξ”.

Ανδ.: “Καιρό θέλαμε να παίξουμε μαζί”.

- Έχετε ξαναπαίξει μαζί;

Ανδ.: “Όχι, ακριβώς για αυτό το θέλαμε καιρό”.

Aρ.: “Με έναν έναν από αυτούς έχουμε παίξει”.

Ανδ.: “Nαι, με άλλα σχήματα”.

- Εσείς επιλέξατε το συγκρότημα που θα ανοίξει τη συναυλία;

Ανδ.: “Όλα γίνονται σε συνεργασία πάντα με το μαγαζί και με τον promoter. Μας πρότειναν τα παιδιά και μαζί και κάποιες άλλες μπάντες, στο τέλος επιλέξαμε τα παιδιά”.

- Που τους γνωρίζετε και από παλιά.

Ανδ.: “Και σ’ αυτό το live να μην παίζαμε μαζί, θα παίζαμε σε κάποιο άλλο.

- Για το καλοκαίρι; Φεστιβάλ κλπ;

Ανδ.: “Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε κάτι συγκεκριμένο, αλλά θα γίνει αυτό που γίνεται πάντα. Σίγουρα θα παίξουμε. Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση να μη μας πάρουν τηλέφωνο. Μας έχουν πει ήδη από μερικά, απλά δεν τα έχουμε κλείσει ακόμα. Μέχρι και για την Κάλυμνο μάς είπαν, για τον Οκτώβριo. Θέλουν να είναι stoner festival επειδή περιλαμβάνει αναρρίχηση!”.

- Συναυλίες στην Ευρώπη;

Ανδ.: “Μας έχουν πει κάποιοι, πρέπει να τα κολλήσουμε μεταξύ τους γιατί αλλιώς είναι δύσκολο να βγουν οικονομικά”.

Αρ.: “Να πας σε ένα-ένα κάθε φορά”.

Ανδ.: “Απλά υπάρχει η σκέψη, επειδή είμαστε στο κομβικό σημείο να βγάλουμε το άλμπουμ, να το κάνουμε τότε.

- Το θέλετε πολύ να παίξετε στην Ευρώπη;

Ανδ.: “Εμείς θέλουμε να παίζουμε όπου μας λένε, δεν έχουμε θέμα. Είτε είναι στην Αμερική, είτε στην Ασία, είτε στην Κάλυμνο”.

Αρ.: “Ασία, ε;”.

Ανδ.: “E ναι, όπου να ‘ναι ρε φίλε”.

- Δεν σας κούρασε μετά από τόσα χρόνια αυτό το βγαίνω στον δρόμο για περιοδεία;

Αρ.: “Τα κενά μάς κουράζουν”.

Ανδ.: “Η αλήθεια είναι ότι έχεις ένα δίκιο, σε κουράζει, αλλά το αντίθετο, δηλαδή τα κενά, σε κουράζουν ακόμα πιο πολύ”.

Αρ.: “Χάνεις τη φόρμα σου, πας αλλού. Κάνεις κάτι άλλο”.

Ανδ.: “Είναι αυτό που κρατάει ζωντανή μια μπάντα”.

- Ειδικά τους Nightstalker που είναι κατεξοχήν live μπάντα.

Ανδ.: “Γενικά μια μπάντα αυτό είναι. Συναυλίες, να φτιάχνει μουσική, να πηγαίνει στο στούντιο. Αν δεν τα κάνεις, δεν είσαι ζωντανός σαν μπάντα”.

- Οπότε αν έρθει κάποια στιγμή που πείτε “πω πω, πάλι περιοδεία, βαριέμαι”, θα είναι ουσιαστικά και η αρχή του τέλους;

Ανδ.: “Για να το πούμε αυτό… μακάρι να το πούμε, να σου πω την αλήθεια. Για να το πεις αυτό, πάει να πει ότι είσαι πολύ φτασμένος”.

Αρ.: “Μπα, έχουν πει οι Rolling Stones «βαριέμαι, δεν θέλω να πάω»;”

Ανδ.: “Δεν ξέρω, μπορεί”.

Αρ.: “Αφού τους βλέπεις, όλο χαμόγελα είναι όταν βρίσκονται στην περιοδεία”.

Ανδ.: “Σίγουρα αυτό είναι ακριβώς, όσες φορές και να πεις «βαριέμαι», όταν έρχεται η ώρα να φύγεις, δεν σε νοιάζει τίποτα, λες «πω πω, τέλεια»”.

Αρ.: “Οι Rolling Stones ρε παιδιά, ο Lemmy. Δεν τους βλέπεις; Τους λένε για περιοδεία. «Πάμε ρε, εννοείται. Τι, εδώ θα κάτσουμε;»”.

- Πώς τα πάτε με την τεχνολογία; Facebook, Spotify, mp3; Το ’89 που ξεκινήσατε, δεν υπήρχε όλος αυτός ο καταιγισμός ψηφιακών πληροφοριών.  

Ανδ.: “Εντάξει, δεν είναι και το δυνατό μας σημείο. Δεν μεγαλώσαμε εμείς με αυτό. Και όταν έρχεται, εκτός του ότι το ανακαλύπτουμε λίγο μετά, δεν έχουμε και την αντίστοιχη, πώς να σου πω…”

Αρ.: “Υπομονή”.

Ανδ.: “Δηλαδή δεν μας λέει κάτι όλο αυτό, το Facebook, ας πούμε. Ενώ σε έναν πιτσιρικά, είναι το πρώτο που θα έκανε”.

- To γεγονός ότι όλος ο κόσμος ακούει πλέον τα τραγούδια ψηφιακά; Βοηθάει τη μουσική; Ή ότι τα κατεβάζει δωρεάν;

Ανδ.: “Βοηθάει, βοηθάει, όπως και να είναι”.

Αρ.: “Να σου πω κάτι; Πόσο είσαι;”

- 35.

Αρ.: “Την κασέτα τη θυμάσαι;”

- Ναι, βέβαια

Αρ.: “Αυτό τι ήταν; Δεν κλέβαμε άλμπουμ και τα ακούγαμε τζάμπα; Μόνο αυτό κάναμε!”

Ανδ.: Όσο περισσότερος κόσμος ακούει τη μουσική σου, τόσο το καλύτερο, από όπου και να είναι.

- Γιατί υπάρχει και η αντίθετη άποψη που λέει “εγώ χάνω έσοδα, θέλω να πουλάω το CD μου” κλπ.

Ανδ.: “Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα. Αυτά είναι για άλλους”.

Αρ.: “Καλή σου τύχη!”

Ανδ.: “Οι πωλήσεις των δίσκων γενικά είναι πρωτίστως για τις δισκογραφικές και μετά για τις μπάντες. Όλα αυτά τα χρόνια. Οι μπάντες, να στο πω στα ίσια, μπορεί να μην πουλάνε αυτή την εποχή άλμπουμ, πουλάνε όμως μπλούζες”.

Αρ.: “Και βινύλια, στην περιοδεία. Το βινύλιο πουλάει”.

Ανδ.: “Όπως το βλέπουμε κι εμείς, τα μπλουζάκια είναι όπως πωλούνταν παλιά τα CD. Οπότε οι μπάντες έχουν κάποιο έσοδο”.

- Και το μπλουζάκι μάλλον είναι και κάπως πιο…

Αρ.: “… αξιοποιήσιμο, το φοράς”.

Ανδ.: “Είναι πρώτης ανάγκης”.

- Και μπορεί να βγάζεις και πιο πολλά όταν πουλάς το μπλουζάκι, γιατί, όπως λες, με το άλμπουμ μπλέκουν και οι δισκογραφικές.

Αρ.: “Εταιρίες και όλα αυτά”.

Ανδ.: “Κρατάμε και χαμηλές τιμές, πρέπει να σέβεσαι τον κόσμο, ειδικά σε τέτοιες εποχές”.

- Εγώ συμφωνώ μ’ αυτό, ότι είναι καλό ο κόσμος να ακούει τη μουσική σου όπως και να ‘χει.

Ανδ.: “Έτσι είναι. Και αυτό το βλέπεις και στα live. Αν όλος ο κόσμος σε ακούσει από το internet χωρίς να έχεις πάρει φράγκο και του αρέσεις, τότε έρχεται στη συναυλία”.

- Νομίζω ότι αυτό είναι και μια τάση που δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο κόσμος ακούει τη μουσική μιας μπάντας από το internet, μαθαίνει τα νέα της και πάει στο live, χωρίς κατ’ ανάγκη να έχει αγοράσει το CD.

Αρ.: “Υπάρχει πολύς κόσμος τώρα τελευταία που έρχεται μόνο για το «Children of the Sun»”.

Ανδ.: “Κατάλαβες; Από το Youtube”.

Αρ.: “Περιμένουν όλο το live γι’ αυτό”.

Ανδ.: “Έχουν έρθει άτομα που δεν έχουν ακούσει καν ροκ μουσική”.

Αρ.: “Και στο «Children of the Sun» τα δίνουν όλα”.

- Και έρχονται μόνο για το «Children of the Sun»;

Αρ.: “Ναι ρε, έτσι μας έχουν πει. Ο άλλος είναι 15 χρονών. Πού να ξέρει τώρα το «Use»; Τι είναι αυτό”;

- Αυτό δεν σας πειράζει καθόλου;

Αρ.: “Ότι έρχεται καινούριος κόσμος”;

- Ότι ο άλλος “είδε φως και μπήκε” με ένα τραγούδι.

Ανδ.: “Αν είσαι καλή μπάντα, θα ακούσει και τα παλιά σου”.

Αρ.: “Άμα κάποιος είναι περίεργος να φτάσει μέχρι την πόρτα, τότε μετά το live θα ψαχτεί και με τα υπόλοιπα. Για να δω, τι λένε αυτοί”.

Ανδ.: “Κι αυτό βλέπεις κάθε φορά που βγαίνει ένα καινούριο άλμπουμ και σε γνωρίζει πιο πολύς κόσμος. Αυτόματα έχει ενδιαφέρον και το back catalogue”.

- Ποια θα ήταν η συμβουλή σας σε μια μπάντα που ξεκινάει τώρα και που στο στούντιο που κάνει πρόβες έχει το πόστερ σας σε περίοπτη θέση;

Αρ.: “Να αγοράσουν κάνα μπλουζάκι!”

Ανδ.: “Να μην παίρνουν ναρκωτικά!”

Αρ.: “Όχι, να συμβουλέψουμε; Τι να συμβουλέψουμε;”

Ανδ.: “Αν ζητήσουν συμβουλή, εννοείται ότι θα τη δώσουμε”.

- Αλλά δεν θέλεις να το πεις από μόνος σου.

Αρ.: “Στα παιδιά δεν πρέπει να λες τίποτα. Τα παιδιά πρέπει να τα ακούς”.

Ανδ.: “Έτσι”.

- Μεγάλη κουβέντα

Ανδ.: “Έτσι είναι. Και αν θέλουν να ζητήσουν κάτι, ευχαρίστως”.

- Αλήθεια, εσείς ως πιτσιρικάδες ποια πόστερ θυμάστε να έχετε κολλήσει στον τοίχο;

Ανδ.: “Στο στούντιο με το που έμπαινες είχε τον Bob Marley με τα ράστα, θυμάσαι Αργύρη;

- Πως και Marley;

Ανδ.: “Αυτό είχε ο Αργύρης. Marley και Jimi Hendrix”.

Αρ.: “Μου τα είχε φέρει ο Dodos από την Αγγλία”.

- Μπάντες που γουστάρατε εκείνα τα χρόνια;

Αρ.: “Marley και Hendrix!”

Ανδ.: “Χα χα!”

Αρ.: “Από Faith No More μέχρι… Το 90κάτι που άρχιζε και άλλαζε το πράγμα, και από εκεί που υπήρχε μόνο heavy metal και thrash metal, γινόταν και pop metal, και rap metal, και grunge, και indie…”.

Ανδ.: “… και punk metal, και Red Hot Chili Peppers”.

Αρ.: “Όλα τα ακούγαμε, ό,τι μουσική υπήρχε. Αυτό το μάθαμε και από τους πιο μεγάλους. Τον Τζίμη, τον Αλέξη, όλους αυτούς. «Άκου γέρο μου», έλεγαν. Έβαζαν από funk μέχρι οτιδήποτε. Ό,τι έβγαινε, το άκουγαν”.

- Για να έχεις μια σφαιρική άποψη.

Αρ.: “Η μουσική είναι μουσική. Μία”.

- Είτε βρίσκεστε σε μεγάλα φεστιβάλ, είτε σε μικρά κλαμπ στην επαρχία, η “διαδικασία” είναι η ίδια. Τα φώτα χαμηλώνουν, ο κόσμος κραυγάζει και οι Nightstalker βγαίνουν στη σκηνή. Εκείνη τη στιγμή, και μετά από τόσα χρόνια, νιώθετε ακόμα την καρδιά σας να χτυπάει δυνατά; Ή είναι κάτι που πλέον το έχετε συνηθίσει;

Ανδ.: “Και τα δύο. Συμβαίνουν και τα δύο”.

Αρ.: “Εγώ σε κάθε live αγχώνομαι, πριν βγω”.

Ντ.: “Ένα μικρό άγχος το έχεις”.

- Άγχος μην δεν πάει κάτι καλά;

Ανδ.: “Όχι μην δεν πάει κάτι καλά”.

Αρ.: “Όχι, όχι μην δεν πάει κάτι καλά. Σου βγαίνει η αδρεναλίνη”.

D.: “Είναι από κάτω 500 άτομα που περιμένουν εσένα”.

- 500 και λίγα λες.

Ανδ.: “Ανάλογα τον χώρο”.

Αρ.: “Ξέρεις τι γίνεται; Είναι στην αρχή. Μετά μπαπ, είναι γαμώ. Δεν θέλεις να φύγεις”.

Ντ.: “Παίζεις ένα κομμάτι και είσαι κομπλέ”.

- Δεν γουστάρετε να σας αποκαλούν “stoner” ή να σας βάζουν ταμπέλες, έτσι;

Αρ.: “Ό,τι θέλουν ας μας βάζουν”.

Ανδ.: “Ό,τι θέλουν”.

- Λέτε απλά ότι είστε ροκ.

Ανδ.: “Αυτό είναι. Rock, hard rock, heavy rock. Πώς το λένε. Αν θέλει να το πει stoner rock, ας το πει, λάθος δεν κάνει. Είναι πιο ευρύ το φάσμα. Στις συναυλίες έρχονται μεταλλάδες, πανκ κόσμος, stoner κόσμος, απλά ροκ κόσμος”.

D.: “Να σου πω κάτι και κράτα το. Απ’ αυτούς που ψιλοκυνηγούσαν αυτές τις μόδες, δεν υπάρχει τώρα κανένας”.

Αρ.: “Ναι καλά, εννοείται”.

Ανδ.: “Αυτό που λέει ο Dodos, ισχύει. Δηλαδή αν είσαι μια stoner μπάντα που όταν περάσει η μόδα του stoner, συνεχίζει να υπάρχει, έχεις θέμα. Ενώ αν το φάσμα σου είναι πιο ευρύ… Γι’ αυτό πιστεύω ότι και οι Nighstalker έχουν κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί μας ακούει πιο ευρύ κοινό. Έτσι νομίζω, δεν ξέρω”.

D.: “Έτσι είναι ρε Αντρίκο”.

Αρ.: “Έτσι είναι, τι να λέμε”.

D.: “Και από την άλλη, ότι είναι αληθινό αυτό που βγάζετε εσείς”.

- Αν σας ρωτούσα τι είναι οι Nightstalker στη ζωή σας;

Αρ.: “Η μισή μας ζωή και παραπάνω! 24 ώρες το 24ωρο, 26 χρόνια”.

Ανδ.: “Μεγάλο κομμάτι…”

- Μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας χωρίς Nightstalker;

Ανδ.: “Δεν γίνεται”.

D.: “Σκοτεινή…”

Αρ.: “Νομίζεις την είχα φανταστεί με τους Nightstalker; Χα χα!”

- Να στο πω αλλιώς, χωρίς να είσαι τραγουδιστής και να κάνεις περιοδείες. Θα μπορούσες να κάνεις κάτι άλλο; Θα ήθελες;

Αρ.: “Μπα όχι, δεν θα μπορούσα”.

Ντ.: “Εδώ δεν μπορώ πλέον να το φανταστώ εγώ, που είμαι ο πιο μικρός και με πιο λίγο χρονικό διάστημα στην μπάντα”.

Ανδ.: “Πιστεύω ότι ούτε εγώ ούτε ο Ντίνος θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο. Και τους Nightstalker να μην έχεις, αν αύριο σταματήσουν, πάλι το ίδιο θα κάνεις. Πάλι μπάσο θα παίζω, πάλι ντραμς θα παίζει ο Ντίνος, πάλι θα τραγουδάει ο Αργύρης”.

- Για το Φεστιβάλ του Μαΐου στη Θεσσαλονίκη; Πέντε μπάντες συνολικά εκείνη την ημέρα στο Principal. Nightstalker, Planet of Zeus, Glowsun, Jaw Bones, Craang.

Ανδ.: “Ωραία θα είναι εκεί”.

Αρ.: “Ωραία φάση θα είναι”.

Ανδ.: “Πρώτη φορά παίζουμε στο Principal”.

- Όντως, έως τώρα Eightball. Το γουστάρετε το Eightball;

Αρ.: “Πολύ, πολύ. Περνάμε τέλεια εκεί μέσα!”

- Δεν υπάρχει μπάντα που να μην της αρέσει το Eightball.

Aνδ.: “Και οι μπάντες, και ο κόσμος, όλα”.

- Και ο κόσμος, και ο Βαγγέλας και όλοι!

Ανδ.: “Aυτό είναι που κάνει ένα μαγαζί, και μια σκηνή, και μια μπάντα”.

Αρ.: “Ο Βαγγέλας όλα αυτά; Χα χα!”

Ανδ.: “Αυτό που ρώτησες πριν, τι είναι οι Nightstalker. Αυτό που γίνεται στα live κάθε φορά. «Παιδιά, μην μπαίνει κόσμος στα παρασκήνια». Δεν γίνεται. Αυτοί είμαστε”.

D.: “Αφού για ζέσταμα φεύγουν αυτοί από τα παρασκήνια!”

- Από κάποιο σημείο και μετά είναι αναπόφευκτο.

Ανδ.: “Από την αρχή ήταν έτσι. Ε, Αργύρη;”

D.: “Απλά παλιά όλο το παρασκήνιο έβγαινε έξω, για τη συναυλία. Ήμασταν εμείς, ξέρεις”.

- Αυτό νομίζω είναι και το χαρακτηριστικό της μπάντας, γι’ αυτό ρώτησα για το “Children of the Sun”. Έτσι δένει όλο.

Ανδ.: “Ναι, βέβαια”.

- Νομίζω ολοκληρώσαμε. Κάτι να προσθέσετε;

Ανδ.: “Δεν έχω κάτι, έχεις τίποτα Αργύρη; Στα ‘πα όλα πάλι, χα χα!”

Αρ.: “Τι να προσθέσουμε, να έρθουν στο Gagarin”.

- Ε, καλά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Αρ.: “Γιατί γκρινιάζανε στο An!”

* Οι Nightstalker εμφανίζονται το Σάββατο 25 Απριλίου στο Gagarin 205 (10€ / Viva.gr, Public, Παπασωτηρίου, SevenSpots, Ιανός, Reload). Τη συναυλία ανοίγουν οι Thee Holy Strangers.

Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης / i-JUKEBOX.gr | All Rights Reserved



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read