22Οκτωβρίου2019

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015 09:37 Γράφτηκε από: 

Συνέντευξη ΕΥΑ ΚΟΛΟΜΒΟΥ: “Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το rock συνωμοτεί…”

Χρόνια 15, χώρος το υπόγειο του An, συναυλίες αμέτρητες και στιγμές που δεν καταγράφονται εύκολα στο “χαρτί”.

Λίγες ημέρες πριν από το μεγάλο sold out γενέθλιο πάρτι της Evacuate Productions στο ιστορικό club των Εξαρχείων, τα έσοδα από το οποίο θα διατεθούν για καλό σκοπό, η ΕΥΑ ΚΟΛΟΜΒΟΥ μάς μίλησε για το τότε, το τώρα και το μετά…

- Περίμενες ή ονειρευόσουν ποτέ ότι θα συνδεθείς τόσο πολύ με έναν τόσο ιστορικό συναυλιακό χώρο;

“Από 16-17 χρονών κατέβαινα αυτά τα διαβόητα σκαλιά του Αn… έζησα, γνώρισα και είδα άπειρες καταστάσεις, τρελά σκηνικά, ιστορικές συναυλίες, συγκροτήματα που άφησαν ανεξίτηλα σημάδια μέσα στον χρόνο και που ποτέ δεν θα ξεχαστούν. Κάθε φορά φανταζόμουν τον εαυτό μου ως μέρος αυτού του μικρού κόσμου που ονομάζεται An, ονειρευόμουν έμενα πάνω στη σκηνή του, μέσα στο γραφείο του, να μιλάω με τα γκρουπ, να σπάω τα τύμπανα… Τελικά όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το rock συνωμοτεί…”

- Δύσκολη ερώτηση, αλλά θα την κάνω. Αγαπημένο σου live που έχει γίνει στο Αn; Ή τέλος πάντων αυτό που σου έμεινε περισσότερο για τον οποιονδήποτε λόγο. Μην πεις αυτό που έρχεται 19 του Μάρτη…!!!

“Έζησα ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο συναίσθημα στις 15 Φεβρουαρίου του 2014 όταν σε συναυλία τους, οι Savage Republic με κάλεσαν και τζαμάραμε μαζί το τελευταίο κομμάτι τoυ set τους. Μου το είπαν ξαφνικά λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή. Αν και στην αρχή διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου πιο πολύ από φόβο μην τα κάνω όλα μπάχαλο, τελικά αποτέλεσε μια μαγική εμπειρία στο soundtrack της ζωής μου!”

- Το αγαπημένο σου σημείο στο μαγαζί;

“Έχω 2… Το ένα είναι στη κονσόλα των φώτων. Εκεί αράζω, όταν θέλω να ακούσω και να δω τη μπάντα και για να επιβλέπω κατά κάποιο τρόπο την παραγωγή. Ενίοτε βέβαια αποσκοπώ και στο άκουσμα των τρομερών σχολιασμών και στη βροχή από ατάκες που πέφτουν μεταξύ εμού, του Μάκη του ηχολήπτη μας και του Κώστα του φωτιστή μας. Το 2ο spot είναι στο μπαρ αριστερά της σκηνής, εκεί κάθομαι όταν γουστάρω να τα πω με φίλους και γνωστούς και με βολεύει κιόλας λόγω ύψους το σκαλάκι που έχει εκεί (γέλια)”.

- Μια “λεζάντα” για κάθε γκρουπ που θα συμμετάσχει στη μεγάλη γιορτή σου:

Nightstalker – “Η καλύτερη Ελληνική rock μπάντα!”

Deus Ex Machina – “Ακόμα και τα παιδιά των παιδιών μας θα ακούνε Deus Ex Machina!”

The Last Drive – “Αν δεν υπήρχαν οι Last Drive, πού θα οδεύαμε;”

Distortion Tamers – “Οι δίσκοι που βγάζουν, είναι ικανοί να μείνουν 5 μήνες στο πικάπ μου!”

Bent by Sorrow – “Βάλθηκαν να μας θυμίζουν πως Music Is Our Weapon!”

Narshish – “Οι παλιές καραβάνες, βγήκαν παγανιά! Ετοιμαστείτε!”

The Darkstar – “Αυτοί οι τύποι ξέρουν να βγάζουν χιτάκια!”

Speedblow – “Καθαρόαιμο heavy metal! Απίστευτοι παίχτες!”

- Τη γενικότερη εναλλακτική σκηνή, πώς τη βλέπεις στις μέρες μας; Αντέχει;

“Αντέχει και μεσουρανεί! Και δεν την πειράζει ούτε ο οικονομικός πόλεμός τους, ούτε ο φασισμός τους, ούτε η μισαλλοδοξία τους, ούτε οι μικροπρεπισμοί τους, γιατί έχει σαν βάση της την ομορφιά της δημιουργίας, και σαν κολώνα την αγάπη για τέχνη και τον σεβασμό στον συνάνθρωπο.

Κάθε μίσος, κάθε ψέμα, κάθε κόμπλεξ, αναπαράγεται από κακούς μάστορες. Ένας καλός τεχνίτης δεν σπαταλά την ενέργειά του στο γενικότερο κακό, αλλά θα κοιτάξει να μετατρέψει το πόνο του και τη χαρά του, σε έργο τέχνης για κάποιους, αλλά αριστούργημα για τον εαυτό του. Αυτή είναι η σκηνή, έτσι φτιάχνονται οι μουσικές και τα τραγούδια.  Δεν μπορώ και δεν θέλω να φανταστώ μια σκηνή ή έναν μουσικό με ασχήμια ψυχής…”

- Σου λείπει το συναίσθημα της εμφάνισης πάνω στο stage;

“Όχι και τόσο, όλο αυτό τον καιρό, ή που με καλούν φίλοι να παίξω ή που χώνομαι από μόνη μου… (βλέπε «Children of the Sun» στα 25 χρόνια των Νightstalker στο Gagarin). Άσε που θα ξαναβρεθώ on stage, με τη μπάντα μου στις 19 Μαρτίου στο πάρτι. Όνομα βέβαια δεν έχουμε βγάλει ακόμα…”

- Όλα τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για καλό σκοπό. Θέλεις να πεις κάτι για αυτό;

“Η αρχική μου σκέψη ήταν να συμπαρασταθώ ψυχικά και οικονομικά σε έναν άνθρωπο, που είναι φίλος όλων μας και που αν δεν υπήρχε αυτός, πολλούς από εμάς θα μας είχαν βρει σε κάνα χαντάκι, αλλά η ζωή του, του γύρισε τούμπα. Ήθελα λοιπόν να γνωρίσει πως δεν τον ξεχάσαμε. Τώρα βέβαια και εφόσον αυτή την ώρα που μιλάμε η συναυλία είναι sold out, πήρα φόρα και θα ενισχύσω και 2-3 άλλους που ξέρω πως αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα… Το θέμα δεν είναι το υλικό της υπόθεσης, αλλά η έννοια της αλληλεγγύης και η πράξη απλά, που δηλώνει πως κανείς δεν είναι μόνος αν δεν το θέλει”.

- Από την πρώτη συναυλία που έκλεισες (Τρύπες) για το An, μέχρι σήμερα, τι έχει αλλάξει και τι έχει μείνει ίδιο στα live; Θέλω την άποψή σου τόσο σαν promoter, όσο και σαν οπαδός της μουσικής.

“Eίναι κάπως σαν να άλλαξαν οι άνθρωποι, τώρα η νέα γενιά έχει τη γνώση, το internet, τα μηχανήματα, αλλά δεν έχει την ανεμελιά…… Βέβαια δεν χάθηκε η όρεξη, το πάθος και το μεράκι για μουσικά ταξίδια! Μπαγκέτες έσπαζαν και τότε, μπαγκέτες καταστρέφονται και σήμερα. Κάποτε λέγαμε ιστορίες από τις συναυλίες, τώρα τις βλέπει ο καθένας από τον καναπέ του και αυτόματα χάνεται και η μαγεία. Σήμερα οι μπάντες γνωρίζουν καλά και απαιτούν όσα τους αξίζουν, τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90 ήταν πιο διαλλακτική η κατάσταση”.

- Αναφέρεις στην “πρόσκλησή” σου ξεχωριστά τους συνεργάτες σου. Θα ήθελες να πεις κάτι επιπρόσθετό για όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν και όλα αυτά που έρχονται;

“Όλα αυτά τα χρόνια με προσδιόρισαν και με προσδιορίζουν. Είναι αδιαμφισβήτητη η μοναδικότητα της κάθε στιγμής που έχω ζήσει μέσα στο Αn. Νιώθω πως κάθε μέρα κερδίζω ενέργεια, κερδίζω πάθος, κερδίζω μουσικότητα, κερδίζω εμπειρία! Για τα χρόνια που θα ‘ρθουν δεν ξέρω να σου πω, γιατί δεν μ’ αρέσει να μιλάω για το μέλλον, αλλά ένα είναι το σίγουρο… θα πρέπει να φύγουν οι κολώνες του An για να την κάνω από εκεί μέσα…”

- Σβήνεις τα “κεράκια” κάνοντας μια ευχή. Ποια θα ήταν αυτή;

“Εύχομαι να έρθει το τζίνι για θα μου δώσει 3 ευχές… (γέλια)

Εύχομαι όλοι μας να σκοτώσουμε τον φασίστα που κρύβουμε μέσα μας, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να τον βρούμε…”

- Αν ήθελες να κάνεις δώρο το τελευταίο εισιτήριο που είχε απομείνει για το μεγάλο πάρτι της 19/3, σε ποιο πρόσωπο θα ήταν;

“Εφόσον δεν μπορώ να το δωρίσω στον θεό Lemmy, θα το δωρίσω στον Rob Zombie!”

- Εύα μου σε ευχαριστώ πολύ και εύχομαι ακόμα… 115 χρόνια σ’ αυτό το διαβόητο υπόγειο! Τελευταίο μήνυμα;

“Σε ευχαριστώ πολύ! Αλλά 115 χρόνια ακόμα; Με φαντάζομαι μούμια μέσα σε γυάλινο φέρετρο κάτω από τη σκηνή του Αn… θα καλυτερεύσει και ο ήχος…”

* Το μεγάλο πάρτι της Εύας Κολόμβου για τα 15 χρόνια της Evacuate Productions στο An Club πραγματοποιείται την Πέμπτη 19 Μαρτίου, με τη συμμετοχή των Nightstalker, Deus Ex Machina, The Last Drive, Distortion Tamers, Bent by Sorrow, Narshish, The Darkstar και Speedblow. Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί και τα έσοδα θα διατεθούν για καλό σκοπό.


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter