19Φεβρουαρίου2018

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018 23:25 Γράφτηκε από: 

Football manager, καφενείο των φιλάθλων και reality show: Ζητείται συναυλιακή παιδεία και όχι αποψάρες

Κάθε χρόνο, η αντιμετώπιση μερίδας του κοινού ως προς τα καλοκαιρινά φεστιβάλ και τις λεγόμενες μεγάλες συναυλίες, θυμίζει κάτι ανάμεσα σε football manager, καφενείο των φιλάθλων και reality show.

Football manager γιατί “φέρτε μωρέ αυτούς, αυτούς, αυτούς, αυτούς και αυτούς”, καφενείο των φιλάθλων γιατί “έλα μωρέ τώρα, τι να μας πουν κι αυτοί” και reality show γιατί “άκουσα αυτό από τον προπάππου της ξαδέρφης του θείου μου”.

Αν βάλεις μέσα και τη μόνιμη γκρίνια για την οποιαδήποτε τοποθεσία (στην πόλη δεν μας αρέσει γιατί υπάρχει μποτιλιάρισμα, εκτός πόλης δεν μας αρέσει γιατί είναι μακριά), το πάρκινγκ (πρέπει να παρκάρουμε το πολύ 3’ μακριά από τον χώρο και φυσικά να φύγουμε στο 5λεπτο από εκεί) και τις ουρές στα μπαρ (γιατί είναι φυσικό σε ένα μέρος με χιλιάδες κόσμου να παίρνουμε την μπύρα μας πριν καν προλάβουμε να την παραγγείλουμε), τότε φτιάχνεται ένας εκρηκτικός συνδυασμός, που μόνο η λέξη παράνοια μπορεί να τον χαρακτηρίσει.

Και φυσικά, τα μεγάλα ονόματα δεν μας αρέσουν γιατί είναι ξοφλημένα ή υπερεκτιμημένα, τα μικρά δεν μας αρέσουν γιατί μπαίνουν με βύσμα και τα μεσαία δεν μας αρέσουν γιατί θέλουμε τα μεγαλύτερα.

Βέβαια, ας μη γελιόμαστε, σε μια αρκετά μεγάλη πλειοψηφία, όσες/οι αναφέρουν τα παραπάνω, κυρίως μέσω της καταιγίδας (παρα)πληροφόρησης που έχουν δημιουργήσει, χρόνια τώρα, τα social media, είναι τα ίδια άτομα που θα σχολιάσουν τα πάντα, καθώς βρίσκονται μόνιμα με ένα πληκτρολόγιο στο χέρι – και ενδεχομένως αυτό να γεμίζει την καθημερινότητά τους. Παρόλα αυτά, δυστυχώς διαμορφώνουν άποψη, έστω και εντελώς αστεία και αβάσιμη.

Και μπορεί τώρα να προκύψει το ερώτημα “εντάξει ρε μεγάλε, και σένα τι σε νοιάζει;”. Παραβλέποντας τη μόνιμη καραμέλα ότι εμείς οι μουσικογραφιάδες τα παίρνουμε από τις εταιρίες (με τόσα που έχουμε πάρει, θα έπρεπε να ζούμε σε βίλα στο διάστημα), η απάντηση στο παραπάνω είναι απλούστατη.

Όσες και όσοι κινούμαστε μέσα στον χώρο της μουσικής, από οποιοδήποτε πόστο και να είναι αυτό, και αγαπάμε αυτό που κάνουμε, προφανώς και θέλουμε να συνεχίσουμε να βλέπουμε φεστιβάλ να στέκονται ακμαία και συναυλίες να πραγματοποιούνται συνεχώς, είτε πρόκειται για ονόματα που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία περισσότερο παρελθοντικά (και ας έρχονται για 8η, 12η ή 15η φορά), είτε που τη γράφουν τώρα, είτε για ονόματα που μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστά, αλλά έχουν κάτι να πουν στο κοινό που απευθύνονται.

Η μόνιμη γκρίνια για τα πάντα, που αγγίζει αρκετές φορές και το ψέμα, δημιουργεί χρόνο με τον χρόνο ένα κλίμα αβεβαιότητας και παραφιλολογίας, που μόνο αρνητικά στοιχεία έχει να προσθέσει στη μουσική. Χώρια που όταν το δάχτυλο είναι μονίμως στη σκανδάλη από τον όχλο, η ουσιαστική κριτική που μπορεί να γίνει για το οτιδήποτε προκύψει, χάνει τη δυναμική της.

Πριν μιλήσουμε λοιπόν, ας βάλουμε λίγο το ρημάδι το μυαλό μας να σκεφτεί και ας κάνουμε ένα κλικ σε μια-δυο σελίδες να τσεκάρουμε τι συμβαίνει στο εξωτερικό αντί αλλεπάλληλων gossip σχολίων. Αλλιώς, θα είμαστε μονίμως άσχετοι και χωρίς καμία συναυλιακή παιδεία.


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones


Newsletter