20Απριλίου2019

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019 17:29 Γράφτηκε από: 

Βουτιά στην ηλεκτρισμένη μελαγχολία των MADRUGADA και αναδρομή στη δισκογραφία τους

Ίσως δεν πίστευες ότι θα έρθει η στιγμή που θα τους (ξανα)δεις ζωντανά, όμως όταν ο χρόνος γιατρέψει τις (όποιες) πληγές, μένει η νοσταλγία για τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος και, συχνά, η θέληση για επαναφορά τους στο σήμερα.

Στις 15 Νοεμβρίου του 2008, ο MADRUGADA είχαν εμφανιστεί για τελευταία φορά στο Spektrum του Όσλο και σχεδόν 11 χρόνια μετά, άρχισαν να ξετυλίγουν ξανά το κουβάρι κυριολεκτικά από το σημείο που το είχαν αφήσει, λαβωμένοι από τον θάνατο του συνιδρυτή και κιθαρίστα τους Robert Burås.

Η πρώτη περιοδεία μετά την επανένωσή τους, υπό τα ιδρυτικά τους μέλη Sivert Høyem στα φωνητικά, Frode Jacobsen στο μπάσο και Jon Lauvland Pettersen στα τύμπανα, τους οποίους συνοδεύουν επί σκηνής οι Cato Thomassen και Christer Knutsen στις κιθάρες και τα πλήκτρα, δεν θα μπορούσε παρά να περάσει και από την Ελλάδα, με τη ζήτηση των εισιτηρίων να είναι ενδεικτική της λατρείας του κοινού.

Επ’ αφορμή, λοιπόν, της μεγάλης επιστροφής των Madrugada, κάνουμε μια αναδρομή σε μια δισκογραφία που μόνο διαμάντια έχει να επιδείξει…

1999, “Industrial Silence” (Virgin)

Μια 6ετία μετά από τη δημιουργία τους στο Stokmarknes και αφού έχει μεσολαβήσει η μετακόμισή τους στο Όσλο, καθώς και η αλλαγή του ονόματός τους από “Abbeys Adoption” σε “Madrugada” (“νωρίς το πρωί” στα πορτογαλικά και ισπανικά), οι Νορβηγοί κυκλοφορούν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το οποίο φέτος γιορτάζει τα 20ά του γενέθλια.

Θα μπορούσε κάποιος απλά να πει πως το “Industrial Silence” είναι ο δίσκος που περιλαμβάνει το “Strange Colour Blue” (με τον ονοματοδοτικό στίχο “an industrial silence singing”) και το “Salt” (που σε έκανε να ψάχνεις τι σημαίνει “mellow wallow”), και να σταματήσει εκεί, όμως δεν είναι μόνο αυτά.

Ηλεκτρικό και συνάμα μελαγχολικό, το απίστευτα ώριμο ντεμπούτο μιας παρέας νεαρών αποτέλεσε κειμήλιο για τα 90s, έχοντας στο τιμόνι του παραγωγού τον διεθνώς καταξιωμένο John Agnello και δίνοντας στους Madrugada το νορβηγικό Grammy (λέγε με Spellemannprisen) για το Καλύτερο Ροκ Γκρουπ.

Το “Industrial Silence” ξεκινάει με το πολύ όμορφο και live favourite “Vocal”, το ηλεκτρικό “Beautyproof”, το αισθαντικό “Shine” και το ακόμα πιο ηλεκτρικό “Higher”. Και μετά. Και μετά έρχεται το “Sirens”, το πρώτο “τηλεοπτικό” κομμάτι του άλμπουμ και ένα από τα ομορφότερά τους.

Όσο για το “δίπολο” “Strange Colour Blue” και “Salt”, τι να λέμε τώρα, θα πέσει φωτιά να μας κάψει αν τα μειώσουμε έστω και στο ελάχιστο. Το μεγαλύτερο δίλημμα του ανθρώπου, ποιο από τα δύο είναι έστω και ψήγματα καλύτερο.

Κατά τα άλλα, υπάρχει το πολύ όμορφο “Electric”, ένα από τα τραγούδια που στα παιδικά μας πάρτι θα ονομάζαμε “μπλουζ”, το “Belladonna”, επίσης εκ των αγαπημένων τραγουδιών των Madrugada, καθώς και το pure rock “Norwegian Hammerworks Corp.”.

Υ.Γ.: “No life, no life without a fall”. Το αποφάσισα. Ελάχιστα καλύτερο το “Salt”. Ο ανατριχιαστικός στίχος “as long as we are free, we’ll be doomed to live and die, under the great suburban sky”, ίσως και να κάνει τη διαφορά.

2001, “The Nightly Disease” (Virgin)

Στο, οριακά μεγαλύτερο από τον προκάτοχό του (65’ έναντι 64’), δεύτερο άλμπουμ τους, οι Νορβηγοί συνεργάζονται ξανά με τον John Agnello, του οποίου η παραγωγή είναι, όπως αναμενόταν, εξαιρετική.

Εκεί που η κατάθλιψη συναντάει τα ηλεκτρικά ξεσπάσματα και τα δύο αυτά στοιχεία παλεύουν μανιωδώς για κάτι περισσότερο από μία ώρα, οι Madrugada κυκλοφορούν ένα άλμπουμ που εκ των πραγμάτων έμοιαζε σχεδόν απίθανο να φτάσει στα κορυφαία επίπεδα του δισκογραφικού τους ντεμπούτου μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να χαρακτηριστεί κάτι λιγότερο από εξαίρετο.

Το σκοτεινό (και επίσης εκ των live favourites) “Black Mambo” με την κορύφωση στο τέλος, τα εξαίρετα “Lucy One” και “The Frontman”, όπως και τα “We Are Go” και “Nightly Disease, Pt. 2”, από τα πλέον ηλεκτρικά τραγούδια των Madrugada, μαζί με το μελαγχολικό νουάρ “A Deadend Mind”, εγγυώνται για την ποιότητα του δίσκου.

2002, “Grit” (Virgin)

Οι Madrugada επανέρχονται μόλις 10 μήνες μετά την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους και επιβεβαιώνουν πως έχουν πάρει φόρα και τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει.

Με τον Simen Vangen να κάθεται πίσω από το drum kit στη θέση του Jon Lauvland Pettersen, οι Νορβηγοί δείχνουν ένα άγριο “γκαραζιέρικο” πρόσωπο και σε πιάνουν απευθείας από τον λαιμό, με το εναρκτήριο (και πλέον “ραδιοφωνικό” τους) “Blood Shot Adult Commitment” και το ροκ εν ρολ “Ready” που ακολουθεί.

Με τη σειρά του, το “7 Seconds”, ένα από τα μεγαλύτερα hits τους, μαζί με το “Try” και “Come Back Billy Pilgrim”, συμπληρώνουν τη λίστα με τα highlights της “μίας πλευράς”, καθώς στην “αντίπερα όχθη”, αυτή της χαρακτηριστικής Madrugada μελαγχολίας, υπάρχει το μαγικό “Majesty”, μάλλον το πιο επιβλητικό τους κομμάτι, καθώς και τα “I Don’t Fit” και “Proxy”, με το “Madrugada” να δείχνει το γνωστό αφηγηματικό και “βιομηχανικό” τους στιλ.

Αυτή τη φορά, στην παραγωγή βρίσκουμε τον μπασίστα του γκρουπ Frode Jacobsen, που μαζί με τον Howard “Head” Bullivant κατορθώνουν να περάσουν ακριβώς αυτόν τον ξυραφένιο ήχο που οι Νορβηγοί επιδίωκαν όταν έγραφαν τα τραγούδια, κερδίζοντας ένα ακόμη Spellemannprisen στην κατηγορία του Καλύτερου Ροκ Γκρουπ.

2005, “The Deep End” (EMI/Virgin)

Το σπουδαιότερο άλμπουμ των Madrugada, μαζί, βέβαια, με το ντεμπούτο τους. Το γκρουπ από το Όσλο κυκλοφορεί, ουσιαστικά, ένα best-of, έναν απόλυτα ηλεκτρισμένο δίσκο, προσλαμβάνοντας τον George Drakoulias ως παραγωγό και έχοντας τον “παλιό” Simen Vangen και τον νέο Erland Dahlen να μοιράζονται τη θέση του ντράμερ.

Μονάχα οι τίτλοι των τραγουδιών, φτάνουν για να καταδείξουν τη σημασία αυτού του δισκογραφήματος. “The Kids Are on High Street”, κατάθεση ψυχής. “Stories from the Streets”, ό,τι λέει, ιστορίες του δρόμου. “Running Out of Time”, το πιο “πιωμένο” τους τραγούδι, με στιχουργική αναφορά στο όνομά τους (“one more early morning, one more late afternoon”).

“Sail Away” με μαγική ατμόσφαιρα και στίχους για την ελευθερία. “On Your Side” τραγουδάρα, όπως και το “Subterranean Sunlight”, το “Hard to Come Back” και το bonus “Life in the City”. Εντελώς νουάρ το “Hold on to You”, ξεσηκωτικά το “Ramona” με τον punk στίχο “there is no tomorrow” και το έτερο bonus “I’m in Love”. Όλος ο δίσκος, μια μαγεία.

2008, “Madrugada” (Malabar/EMI/Virgin)

Τίτλοι τέλους, καθώς τα πάντα έχουν αλλάξει με τον ξαφνικό θάνατο του Robert Burås, όμως ο Sivert Høyem και ο Frode Jacobsen νιώθουν ότι το χρωστάνε στον συνοδοιπόρο τους να ολοκληρώσουν τον δίσκο που είχαν ξεκινήσει όλοι μαζί.

Ο John Agnello επιστρέφει και υπογράφει την παραγωγή μαζί με τους ίδιους τους Madrugada, ενώ το ομώνυμο αυτό άλμπουμ αποτελεί και την πλέον μελαγχολική τους δουλειά, λες και ήξεραν όταν έγραφαν τα τραγούδια, ότι θα αποτελέσει ένα τραγικό αντίο.

Το ένα κομψοτέχνημα έρχεται μετά το άλλο και, παίρνοντας βαθιά ανάσα, καταγράφουμε. “Whatever Happened to You?”, τραγουδάρα. “The Hour of the Wolf”, από τα πιο σκληρά τους. “Look Away Lucifer”, κάτι σαν φόρος τιμής στον Johnny Cash με την παραστατικότητα στην ερμηνεία του Høyem.

Για το “Honey Bee” τι να πεις, πλήρης σιγή για να μη χαθεί ούτε λέξη. “New Woman/New Man”, να ορίζεται από την πανέμορφη μελωδία στο πιάνο. “What’s on Your Mind?”, δικαίως από τα πλέον αγαπημένα τους. “Highway of Light”, η ηλεκτρική παραμόρφωση να “συγκρούεται” με τη μελαγχολία. “Valley of Deception”, να σε ταξιδεύει. Και βέβαια, το αποχαιρετιστήριο “Our Time Won’t Live That Long”, απλά με τη φωνή και την κιθάρα του Burås.

Οι Madrugada είπαν τότε το αντίο, χωρίς εις το επανιδείν. Μια δεκαετία και έναν χρόνο μετά, το ξημέρωμα τούς βρίσκει ξανά στο κατώφλι μας, έστω και χωρίς τον τόσο πρόωρα χαμένο σύντροφό τους.

* Οι Madrugada εμφανίζονται την Παρασκευή 5 Απριλίου στο PAOK Sports Arena (30€ & 33€ / Viva.gr, 11876, Wind, Seven Spots, Musicland, Rover Bar, PAOK BC Store) και την Κυριακή 7 Απριλίου (sold out) και Δευτέρα 8 Απριλίου στο Γήπεδο Tae Kwon Do (32€, 35€ & 40€ ορθίων, 43€ & 48€ καθήμενων / Viva.gr, 11876, Reload Stores, Seven Spots, Wind, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Yoleni’s, Viva Kiosk Συντάγματος, Viva Spot Τεχνόπολης, Publio, Public.gr). Τις συναυλίες ανοίγει ο Luke Elliot.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter