19Οκτωβρίου2018

Δισκοκριτική: THE LAST DRIVE - s/t Milo
Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018 18:50 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: THE LAST DRIVE - s/t

Οδηγούσα πέρα δώθε στο κέντρο της Αθήνας ακούγοντας μονάχα δύο κομμάτια, ταλαιπωρώντας ξανά και ξανά το κουμπί της υπερπήδησης στο ηχοσύστημα.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως το ομώνυμο νέο άλμπουμ των LAST DRIVE αρχίζει και τελειώνει στο “Always the Sun” και το “White Knuckles” – άλλωστε, τα δύο αυτά τραγούδια τα ακούμε καιρό τώρα στα live τους, οπότε έλειπε και το στοιχείο της έκπληξης με το που κυκλοφόρησε ο δίσκος.

Προφανώς, βέβαια, αδυνατώ να προβλέψω τα συναισθήματά μου, αν τα συγκεκριμένα τα άκουγα πρώτη φορά με το που πατούσα το play στο “The Last Drive” (Labyrinth of Thoughts/The Lab Records) και δεν είχαν γίνει ήδη συναυλιακό μου βίωμα. Μάλλον το στόμα μου θα παρέμενε ανοιχτό για πολύ καιρό ακόμα, μιας και πλην της αναμφισβήτητης ατομικής τους αξίας, υπάρχει ανάμεσά τους και μια ιδιότυπη αλληλοκάλυψη, με μια γραμμή που ξεκινάει από τη μελαγχολία του “Always the Sun” και καταλήγει στους ανεβασμένους και στρεσαρισμένους παλμούς του “White Knuckles”.

Κατά τα άλλα, λοιπόν, σε ένα άλμπουμ όπου η παραγωγή των Jim Spliff και Νίκου “Otomo” Αγγλούπα παίρνει δέκα με τόνο, οι Last Drive κάνουν το μεγάλο comeback, μια 9ετία μετά το τελευταίο τους full-length, αφενός για να κυκλοφορήσουν και “επίσημα” δύο από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γνωρίσει ποτέ το εγχώριο ψυχεδελικό ρεύμα, αφετέρου για να αποδείξουν ξανά, και με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, πως δεν χωρούν ως γκρουπ στα στενά όρια ενός και μόνο ροκ ιδιώματος, αλλά είναι το ροκ το ίδιο.

Πανέμορφα μελωδικό το “Snakecharmer”, στα χνάρια της Americana το “The Wave” και το “Angel (Whiskey Mouth)”, διασκεδαστικότατο το “Radio (City of Love)” και χαλαρωτικό psych outro το “Yiagos”, με τα έγχορδα του Φώτη Σιώτα να φτιάχνουν ένα πολύ ταιριαστό περίβλημα, όπως και στο “Always the Sun”, του οποίου πρόλογο αποτελεί ουσιαστικά το εισαγωγικό “Everlasting Intro”.

Συμπέρασμα ένα και αδιαπραγμάτευτο; Last Drive, οι εμβληματικοί.

Υ.Γ.1: Πρόσφατα παρακολούθησα το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ “Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών”, όπου την - εξίσου εξαιρετική - μουσική υπογράφουν οι Drog A Tek. Έχω την εντύπωση ότι με το “White Knuckles”, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ “Φασισμός Α.Ε.’”, οι Last Drive ξεκίνησαν μια νέα σχολή αντιφασιστικής μουσικής.

Υ.Γ.2: “O δίσκος αφιερώνεται στo Drive Tribe, την κοινότητα των φίλων που στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια το γκρουπ, και στη μνήμη του αγαπημένου Fred Cole των Dead Moon, που χάθηκε πρόσφατα”.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter