29Σεπτεμβρίου2020

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017 15:40 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: QUEENS OF THE STONE AGE - “Villains”

Το εντονότερο συναίσθημα κάθε φορά πριν ακούσεις το καινούριο QUEENS OF THE STONE AGE άλμπουμ, είναι η ανυπομονησία για τα ριφάκια που θα έχει σκαρώσει ο Josh Homme. Άλλωστε, μιλάμε για τον τύπο που στα 14 του χρόνια ίδρυσε μαζί με τον John Garcia και τον Brant Bjork τους Katzenjammer, μετέπειτα Kyuss, πρωτομάστορες αυτού που ονομάζεται σήμερα ευρέως “stoner”.

Έχοντας ήδη πάρει μια γεύση από το πώς περίπου κινείται o Ηomme αυτή την εποχή, μέσω της συνεργασίας του με τον Iggy Pop στο “Post Pop Depression”, η ακρόαση του “Villains” (Matador) δεν έκρυβε ιδιαίτερες εκπλήξεις, μιας που είναι φανερή η θέληση του 44χρονου δημιουργού να φέρει τη μουσική του που όλες και όλοι αγαπήσαμε, σε πιο χορευτικά και διασκεδαστικά μονοπάτια.

Έτσι λοιπόν, το άλμπουμ ξεκινάει αρκετά υποσχόμενο, με τους αυτοβιογραφικούς στίχους “I was born in the desert, May 17th in ’73, when the needle hit the groove, I commenced moving, I was chasing what's calling me”, στο μακράν κορυφαίο όλων “Feet Don’t Fail Me”, όπου τα πλήκτρα προσφέρουν μια άλλη υφή στο προαναφερθέν μοτίβο που ακολουθούν οι Queens of the Stone Age, το οποίο ξετυλίγεται στην ολότητά του στο “The Way You Used to Do”, που ακολουθεί, όπου ο Homme ουσιαστικά μας προσκαλεί να βάλουμε τα dancing shoes μας και να ξεχυθούμε στη ροκ εν ρολ πίστα που έχει δημιουργήσει για μας.

Περίπου ίδια είναι η κατάσταση και στο ακόμα πιο “παρανοϊκό” “Head Like a Haunted House” λίγο αργότερα, ενώ ενδιαμέσως έχουμε χορέψει σε άλλους ρυθμούς, πιο αισθαντικούς, μέσω του “Fortress”.

Παρόλα αυτά, αν εξαιρέσουμε και το συμπαθητικό τελείωμα με το “Villains of Circumstance”, μάλλον θα λέγαμε πως το “Villains” αποτελεί έναν αρκετά άνισο δίσκο, μιας που τα μισά του σχεδόν τραγούδια, συγκεκριμένα τα “Domesticated Animals”, “Un-Reborn Again”, “Hideaway” και “The Evil Has Landed”, λειτουργούν ως fillers.

Όπως και να έχει, οι Queens of the Stone Age μάς προσφέρουν μια ακόμη δισκογραφική δουλειά που δεν γίνεται να προσπεράσουμε, σαφώς, βέβαια, μακριά σε ποιότητα από όσα τους έκαναν λατρεμένους, κάτι το οποίο, έτσι κι αλλιώς, συνηθίζουμε πλέον να συναντούμε με τα περισσότερα διάσημα γκρουπ.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter