19Αυγούστου2017

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017 14:54 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: PARADISE LOST - “Medusa”

Πέρασα δυο ολόκληρες μέρες (και νύχτες) ακούγοντας στο repeat το νέο άλμπουμ των PARADISE LOST και ακόμα δεν το έχω χορτάσει.

Αποτελώντας ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιδραστικά σχήματα στην ιστορία της metal μουσικής, οι Βρετανοί επιστρέφουν για τα καλά στις ρίζες τους, κάτι για το οποίο μας είχαν προϊδεάσει με το “The Plague Within” του 2015.

Άλλωστε, το διάγραμμα με τη δισκογραφική πορεία των Paradise Lost ξεκινάει από την κορυφή με τα death/doom “Lost Paradise”, “Gothic” και “Shades of God”, ενώ συνεχίζεται λίγο πιο κάτω, από πλευράς “υφής”, με τα εμβληματικά “Icon” και “Draconian Times” που όρισαν τον gothic metal ήχο, και πολύ παρακάτω με τα ηλεκτρονικού χαρακτήρα “One Second” και “Host”.

Και αν τα “Believe in Nothing” και “Symbol of Life” αποτέλεσαν, ουσιαστικά, μια ευθεία στο διάγραμμα, η γραμμή άρχισε να ανεβαίνει σιγά σιγά από το “Paradise Lost” του 2005 και έπειτα, με το γκρουπ από το Halifax να προσθέτει μεθοδικά, στα “In Requiem”, “Faith Divides Us - Death Unites Us” και “Tragic Idol”, όλα εκείνα τα συστατικά που θα το επανέφεραν ομαλά στην αρχική του θέση.

Το προ διετίας “The Plague Within” σήμανε, λοιπόν, τον πρώτο συναγερμό, όμως η ολική επαναφορά γίνεται με το φετινό “Medusa”, κατά τη διάρκεια του οποίου συναντούμε έναν ξαναγεννημένο Nick Holmes, με τις κραυγές του να στοιχειώνουν τα ηχεία, πάντα, φυσικά, σε συνδυασμό με τις κιθάρες των Gregor Mackintosh και Aaron Aedy και το μπάσο του Stephen Edmondson – 30ετής τετράδα “ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει” - την ίδια στιγμή που την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση με το γκρουπ κάνει ο Φινλανδός ντράμερ Waltteri Väyrynen, συνεργάτης του Mackintosh στους Vallenfyre και αντικαταστάτης, σε αμφότερα τα γκρουπ, του Adrian Erlandsson.

Στα 57 λεπτά διάρκειας του “Medusa”, που κυκλοφορεί από τη Nuclear Blast, οι Paradise Lost αποδεικνύουν εμφατικά πόσο αγαπούν αυτό που κάνουν και πόσο δάσκαλοι μπορεί να γίνουν ακόμα και σήμερα, για τις μπάντες που είτε κάνουν το πρώτο τους ξεκίνημα, είτε κάπου έχουν κολλήσει στην πορεία, σε ιδέες και διάθεση.

Ο δίσκος ξεκινάει μαεστρικά με το διάρκειας 8:30 “Fearless Sky”, με το οποίο, προφανώς, οι Paradise Lost έχουν στόχο να μας αιχμαλωτίσουν εξαρχής και να μας κάνουν να ελπίζουμε πως η συνέχεια θα είναι αντάξιά του πρώτου τραγουδιού. Η ελπίδα παραμένει ολοζώντανη με το εξίσου βαλτώδες doom “Gods of Ancient” και με τη φωνή του Holmes να τρίζει τα τζάμια, ενώ στο “From the Gallows” οι Βρετανοί ανεβάζουν ταχύτητες, για να παραδώσουν αμέσως μετά τη σκυτάλη στο “The Longest Winter”, που δικαίως αποτελεί το lead single του άλμπουμ, με τους στίχους “feeling so alive in this hopeless dream” απόλυτα αντιπροσωπευτικούς.

Από την άλλη, με το doom και συνάμα μελωδικό “Medusa”, οι Paradise Lost μας γυρίζουν στις μέρες του “Draconian Times”, ενώ τα growls του Holmes αναβιώνουν και πάλι με το ωραιότατο “No Passage for the Dead”. Με τη σειρά του, το γεμάτο ταχύτητα “Blood & Chaos” έρχεται ως μια από τις εκπληκτικότερες στιγμές του 2017 και ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν βγάλει οι PL από το ’95 και έπειτα, ενώ το κυρίως μέρος του άλμπουμ ολοκληρώνεται με τον doom όλεθρο του “Until the Grave”.

Από εκεί και μετά, οι Paradise Lost μας προσφέρουν τρία bonus τραγούδια, αρχής γενομένης με το “Frozen Illusion”, που μας πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά στην ιστορία τους και συγκεκριμένα στο ξεκίνημα με το “Lost Paradise”, ενώ η συνέχεια έρχεται με το “Shrines”, που μόνο ως έξτρα στιγμή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, συμπυκνώνοντας σε 4 λεπτά όλες τις πτυχές του ήχου που επιδεικνύουν οι Βρετανοί την τελευταία δεκαετία, καθώς και με το προσιτό και πανέμορφο “Symbolic Virtue”.

Για τους Paradise Lost, λοιπόν, μόνο αγάπη και σεβασμός.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter