05Ιουνίου2020

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016 17:36 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: BLUES PILLS - “Lady in Gold”

Οι BLUES PILLS κυκλοφόρησαν το 2ο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο “Lady in Gold” και δύο συντάκτες του i-JUKEBOX.gr αναλαμβάνουν να σας το παρουσιάσουν…

Γιάννης Νέγρης

Χμ, ήρθε λοιπόν η ώρα που οι Blues Pills κυκλοφόρησαν τον διάδοχο του επώνυμου ντεμπούτου τους. Κι αν η προσμονή για αυτό το άλμπουμ ήταν μεγάλη, πιστεύω ότι προσωπικά χρειάζομαι και live ακρόασή του για να το εκτιμήσω λίγο παραπάνω.

Φυσικά και το αγαπημένο Σουηδικό γκρουπ διατηρεί το γνωστό blues και “vintage” στιλ του, με κομμάτια όπως το “Burned Out”, το “Gone So Long” και το “Rejection”, ενώ γίνεται soul με το “Little Boy Preacher” και rock and roll με το “Won’t Go Back”, την ώρα που το δυναμικό εναρκτήριο “Lady in Gold” έχει έρθει σαν άλλο “High Class Woman”, όμως η γενικότερη αίσθηση που μου αφήνει ο δίσκος, είναι πως το κουαρτέτο από το Örebro επιδιώκει να κάνει μερικά πιο mainstream βήματα, χάνοντας μέρος της έως τώρα αξίας του.

Εκ των ων ουκ άνευ, προφανώς, η επιβλητική παρουσία της Elin Larsson, τα riffs του Dorian Sorriaux και το rhythm section των Zach Anderson και André Kvarnström, στοιχεία που, συνδυαζόμενα μεταξύ τους, έχουν φέρει τους Blues Pills σε μια τόσο σημαντική θέση παρά τον πολύ μικρό χρόνο παρουσίας τους στα δρώμενα, παρόλα αυτά περίμενα ότι στο “Lady in Gold” θα υπάρχει ένα καινούριο “River” ή “Devil Man”, όχι, βεβαίως, με μέθοδο αντιγραφής, αλλά μιλώντας για επάξιο επίπεδο.

Στην τελική, είναι κρίμα η κορυφαία στιγμή σε ένα άλμπουμ των Blues Pills να προέρχεται από διασκευή (“Elements and Things” του Tony Joe White), ή, έστω, μόνο από τη φωνή της Elin και το πιάνο στο “I Felt a Change”. Όπως προείπα πάντως, είναι πιθανό να συμπαθήσω περισσότερο το “Lady in Gold”, όταν ακούσω τα τραγούδια του σε συναυλία των Blues Pills, ευελπιστώ σύντομα στα μέρη μας.

Μιχάλης Κανάκης

Οι Blues Pills, έγιναν γνωστοί πριν από περίπου 3 χρόνια, όταν με το πρώτο τους EP με το “Devil Man”, η εκπληκτική φωνή της Elin Larsson μας άφησε άφωνους. Με την πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, το ομώνυμο άλμπουμ τους, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2014, έκαναν το μεγάλο “μπαμ” και κέρδισαν και με το παραπάνω τις εντυπώσεις και πήραν έως και διθυραμβικές κριτικές, ενώ στην περιοδεία που ακολούθησε έπαιξαν σε μεγάλα φεστιβάλ.

Μετά από δύο χρόνια ασταμάτητης περιοδείας, έρχεται το δεύτερο άλμπουμ, με τίτλο “Lady in Gold”. Η αλήθεια είναι πως με το πρώτο άκουσμα του δίσκου οι εντυπώσεις δεν είναι και οι καλύτερες, και μπορείς να χαρακτηρίσεις τον δίσκο έως και βαρετό. Στο δεύτερο άκουσμα όπου και μπορείς να παρατηρήσεις περισσότερα στοιχεία, τα πράγματα κάπως αλλάζουν.

Τα τρία πρώτα κομμάτια “Lady in Gold” - “Little Boy Preacher” - “Burned Out” είναι κάπως άνευρα και χωρίς χαρακτήρα. Μπορεί να θυμίζουν περισσότερο τον πρώτο δίσκο, αλλά τους λείπει η ένταση και ειδικά η έλλειψη των κιθαριστικών κομματιών απλά τα κάνει να περνάνε έως και αδιάφορα.

Η αλλαγή γίνεται στο “I Felt a Change”. Τέτοια μπαλάντα δεν ξανακούσαμε από τους Blues Pills. Κομμάτι μάλλον μόνο της Elin. Organ, πιάνο και πλήκτρα και μια όμορφη απογυμνωμένη ενορχήστρωση με την ερμηνεία της Σουηδής να μαγεύει.

Η παραγωγή είναι πολύ καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη. Έχουν προστεθεί τα πλήκτρα και η δεύτερη κιθάρα για να γεμίζουν τον ήχο, αλλά και τα κενά στα solos του Dorian. Ενώ τα δεύτερα φωνητικά δίνουν μια soul πινελιά και αρκετή δόση από 50’s και 60’s, με ξεκάθαρο δείγμα το “Bad Talkers”.

Από το “Bad Talkers” και μετά τα κομμάτια είναι πιο δυναμικά και νομίζω εκεί είναι που κερδίζεται το παιχνίδι. Η ανατροπή σε σχέση με τα τρία πρώτα κομμάτια του δίσκου. Κομμάτια με χαρακτήρα, με θέμα. Ακούμε πολύ blues, ίσως και hard rock, αλλά κυρίως νομίζω ότι υποβόσκουν οι επιρροές της μπάντας σε Creedence Clearwater Revival, Fleetwood Mac και άλλες μπάντες εκείνης της εποχής.

Για να κλείσω το κείμενο, να πω ότι το “Lady in Gold” δεν είναι καλύτερο από τον προκάτοχό του. Δεν έχει την δυναμική, την ένταση και τα γκάζια που έβγαζε το “Blues Pills”. Σίγουρα όμως δεν είναι χειρότερο. Είναι ο δεύτερος δίσκος μιας μπάντας, που ψάχνει την ταυτότητά της. Ένας μεταβατικός δίσκος αν θέλετε.

Να επισημανθεί εδώ ξανά, πως μιλάμε για έναν δίσκο που κατά κύριο λόγο γράφτηκε και ηχογραφήθηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, στα μικρά κενά που είχε το συγκρότημα ανάμεσα στις συναυλίες του. Μένει, λοιπόν, να δούμε στο μέλλον αν οι Blues Pills θα συνεχίσουν να μας απασχολούν, και ειδικά στις live εμφανίσεις τους που είναι και το φόρτε τους.

* Band line-up: Elin Larsson (vocals), Dorian Sorriaux (electric & acoustic guitars), Zach Anderson (bass guitar), André Kvarnström (drums & percussion)

** Label: Nuclear Blast Records


E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter