06Ιουνίου2020

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016 13:14 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: SWANS - “The Glowing Man”

Από την επανένωσή τους και έπειτα, οι SWANS μας έχουν συνηθίσει σε άλμπουμ-ογκόλιθους. Και κάθε διετία, οι top λίστες τούς περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες.

Το 2012 ήταν το “The Seer”, το 2014 το “To Be Kind”, φέτος το “The Glowing Man”, θεωρητικά τελευταίο άλμπουμ στη συγκεκριμένη “έκδοση” των Swans. Και σαν “επίλογο”, ο Michael Gira βάζει για μία ακόμη φορά την υπογραφή του, ως ο τύπος που δεν θα ήθελες να έχεις συγκάτοικο, φίλο ή γείτονα, αλλά να ήταν αυτός που κάθε μέρα θα έγραφε μουσική σε ένα γειτονικό στούντιο και θα την παρουσίαζε ζωντανά σε ένα παρακείμενο κακόφημο μπαράκι.

Με συνολική διάρκεια 118 λεπτών και μουσική υπόκρουση που μοιάζει ενιαία στα 8 του τραγούδια, το “The Glowing Man” είναι αριστοτεχνικά στημένο, σαν μια κλεψύδρα που σιγά-σιγά αδειάζει και όταν έρχεται η ώρα και πέφτει και ο τελευταίος κόκκος, έρχεται η κορύφωση.

Ως εκ τούτου, το 14ο στούντιο άλμπουμ των Swans - το οποίο δημιουργήθηκε και πάλι με τη βοήθεια fundraiser καμπάνιας, εν προκειμένω μέσω του limited edition live album “The Gate” - θα μπορούσε απλά να αποτελείται από ένα και μοναδικό δίωρο κομμάτι, το οποίο δεν μπορώ να διανοηθώ τι ατμόσφαιρα θα δημιουργούσε αν παρουσιαζόταν εξ ολοκλήρου σε μια συναυλία τους.

Back to reality, όμως, αρχής γενομένης από το εναρκτήριο “Cloud of Forgetting”. Ο αρχηγός της φυλής ξεκινάει την τελετουργία και τη συνεχίζει στο “Cloud of Unknowing”, στο οποίο συμμετέχει και η τσελίστρια Okkyung Lee. Τα πρώτα 38 λεπτά του δίσκου, έχουν βάλει στη θέση τους τα κλαδιά και η φυλή ετοιμάζεται για τη συνέχεια. Ο Gira κάνει επικλήσεις στο “The World Looks Red/The World Looks Black”, έχοντας τραγουδήσει και στίχους από το “The World Looks Red” των Sonic Youth που έχει γράψει ο ίδιος, ενώ λίγο αργότερα, έρχεται η κορυφαία στιγμή.

Κι αυτή, δεν είναι άλλη από το 21λεπτο εμμονικό “Frankie M.”, που αρχικά χτίζει ένα θορυβώδες τείχος και μετά απελευθερώνει όλη τη μανία της φύσης, σε σημείο τέτοιο που στη live εκτέλεση, έχεις φτάσει ήδη κάγκελο χωρίς να το καταλάβεις, αν δεν το έχεις κάνει από την αρχή. Απίστευτα καθαρτικό κομμάτι, από ένα απίστευτο συγκρότημα.

Με τη σειρά του – και με την Jennifer Gira, σύζυγο του frontman των Swans, να αναλαμβάνει τα lead vocals – το “When Will I Return?” έρχεται να ρίξει τους παλμούς σου προς στιγμήν, ανεβάζοντάς τους, όμως, σιγά-σιγά ξανά στο σημείο της φωνητικής συνεργασίας Jennifer και Michael για το μήνυμα “I’m Alive”, που όπως σημειώνει ο ηγέτης της μπάντας, έχει να κάνει με μια παλιότερη δυσάρεστη εμπειρία της συζύγου του.

Όσο για το ομώνυμο “The Glowing Man”, που περιλαμβάνει μεταλλαγμένο και ένα μέρος του “Bring the Sun” από το προηγούμενο άλμπουμ, τι να πεις. Ένα 29λεπτο δείγμα επεξήγησης για το τι πρεσβεύουν ηχητικά οι Swans στον μάταιο τούτο κόσμο.

Για το τέλος, έρχεται το “Finally, Peace”, το οποίο, όντως, φέρνει τη γαλήνη μετά από έναν ανεμοστρόβιλο που μοιάζει να έχει παρασύρει τα πάντα. Και φαντάσου τώρα να ακούς όλες αυτές τις στιγμές ζωντανά. Απερίγραπτο. 

* Band line-up: Michael Gira (vocals/electric & acoustic guitar), Norman Westberg (electric guitar/vocals), Kristof Hahn (lap steel guitar/electric guitar/acoustic guitar/vocals), Phil Puleo (drums/dulcimer/knocks/vocals), Christopher Pravdica (bass guitar/vocals), Thor Harris (percussion/vibes/bells/dulcimer), Bill Rieflin (drums/piano/synth/Mellotron/bass guitar/electric guitar/vocals)

* Label: Young God Records/Mute Records



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter