30Σεπτεμβρίου2020

Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:56 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: ROTTING CHRIST - “Rituals”

Ήταν δεδομένο ότι η καινούρια δουλειά μιας από τις σπουδαιότερες extreme metal μπάντες παγκοσμίως, θα συγκαταλεγόταν στα κορυφαία άλμπουμ της χρονιάς - κι ας είμαστε ακόμα στην αρχή της.

Πόσο μάλλον, όταν οι ROTTING CHRIST είχαν φροντίσει όλο αυτό το διάστημα να μας “ταΐζουν” με δείγματα από το “Rituals”, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να καταλάβουμε ότι, για μία ακόμη φορά, επίκειται κατακλυσμός…

Οι Rotting Christ προχωρούν ένα βήμα παραπάνω με τον καινούριο τους δίσκο. Μοιάζει σαν να συμπληρώνεται μια άτυπη τριλογία που ξεκίνησε με το “Aealo” και συνέχισε πανηγυρικά με το “Κατά τον Δαίμονα Εαυτού”.

Δεισιδαιμονίες, ξόρκια, πνεύματα, οράματα, εφιάλτες, ψίθυροι, κραυγές, τελετές. Το ένα τραγούδι να εισχωρεί μέσα στο άλλο, όπως τα κομμάτια ενός παζλ. Διάφοροι πολιτισμοί, διάφορες κουλτούρες, αλλά ένα και μόνο αποτέλεσμα. Μια δισκογραφική δουλειά που θα αφήσει και πάλι άφωνο όλο τον πλανήτη.

Κι ας είναι ένα “κλικ” πιο κάτω από τον προκάτοχό της. Άλλωστε, αν οι Rotting Christ κατάφερναν μέσα σε τρία χρόνια να ξεπεράσουν το μεγαλείο και τη φωτιά και λάβρα που άφησε πίσω του το “Κατά τον Δαίμονα Εαυτού”, ε, τότε τι να πω, πραγματικά θα σηκώναμε τα χέρια ψηλά.

Ίσως να είναι περιττό να μιλήσω για “καλύτερες στιγμές” στο “Rituals”, όμως αν έπρεπε να ξεχωρίσω δύο, αυτές θα ήταν το “Ἐλθὲ Κύριε (Elthe Kyrie)”, με την απίστευτη ερμηνεία της ηθοποιού του Εθνικού Θεάτρου, Δανάης Κατσαμένη, καθώς και η διασκευή που σε στοιχειώνει στο “Του Θάνατου Παράγγειλα”, των Νίκου Ξυλούρη και Χρύσανθου.

Μια ακόμη εκπληκτική διασκευή έρχεται για να ολοκληρώσει το άλμπουμ και είναι αυτή στο “The Four Horsemen” των Aphrodite’s Child, ειδικά στο τελείωμά της, όπου οι Rotting Christ κάνουν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα από όλους – τα δίνουν όλα.

Με αυτές τις δύο δικές τους εκδοχές σε τραγούδια εντελώς διαφορετικού ύφους, οι Rotting Christ δείχνουν το πόσο ανοιχτόμυαλοι είναι μουσικά, πόσο εύγεστο βγαίνει το αποτέλεσμα που βγάζει το καζάνι που βράζει και είναι, στην ουσία, η τωρινή τους κατάσταση. Μια κατάσταση, που θυμίζει κάτι από Sepultura προ 20ετίας και βάλε, όταν αποφάσισαν να εισάγουν στοιχεία από άλλους πολιτισμούς στη μουσική τους.

Οι Rotting Christ το έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια, όμως τώρα το τελειοποιούν, με το “In Nomine Dei Nostri” (συμμετέχει ο Magus των Necromantia, Thou Art Lord και Principality of Hell), το “זה נגמר (Ze Nigmar)”, το “Les Litanies de Satan (Les Fleurs du Mal)” (συμμετέχει ο Vorph των Samael) και το φοβερό και τρομερό “देवदेवं (Devadevam)” (συμμετέχει ο Kathir των Rudra), που έρχεται σαν συνέχεια του “In Yumen – Xibalba”.

To γκρουπ, δε, κρατά τις (σχεδόν) “αμιγώς μεταλλικές στιγμές” για το “For a Voice like Thunder” (συμμετέχει ο Nick Holmes των Paradise Lost και Bloodbath) και το “Konx om Pax”, ενώ μας ξορκίζει με το “Ἄπαγε Σατανά (Apage Satana)”.

Τη βλέπω πάλι τη δουλειά. Μέχρι οι Rotting Christ να “γεννήσουν” τον διάδοχο, το “Rituals” θα λιώσει από το παίξιμο. Τέτοια άλμπουμ, βέβαια, δεν “λιώνουν” ποτέ. Αυτό έλειπε.

* Label: Season of Mist



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter