17Μαΐου2022

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2022 14:25 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: MADRUGADA - “Chimes at Midnight”

Δώδεκα μπαλάντες νυχτερινής περιπλάνησης, όταν ο ωροδείκτης έχει φτάσει ακριβώς σε αυτό το σημείο.

Η αγάπη τους για το βραδινό σκοτάδι, το σούρουπο ή την αυγή, εκφραζόταν ανέκαθεν μέσα από τα τραγούδια τους και, προφανώς, από το όνομά τους. Οι MADRUGADA είναι ξανά εδώ δισκογραφικά, με το “Chimes at Midnight” (Warner Music).

Όσον αφορά ένα οποιοδήποτε άλμπουμ του νορβηγικού σχήματος, γνωρίζεις εξαρχής δύο πράγματα. Αφενός ότι η παραγωγή είναι εξαιρετική, αφετέρου ότι η φωνή, η ερμηνεία και η άρθρωση του Sivert Høyem, ορίζουν τα πάντα.

Τα στοιχεία αυτά δεν θα μπορούσαν να λείψουν και από το “Chimes at Midnight”, το οποίο έρχεται 14 χρόνια μετά από την τελευταία τους στούντιο δουλειά. Από εκεί και πέρα, οι Madrugada ακολουθούν ηχητικά τον δρόμο που χάραξε ο frontman τους στο τελευταίο του EP “Roses of Neurosis” (2021), άλλοτε πιο σκοτεινοί και ατμοσφαιρικοί, άλλοτε σε πιο folk/Americana ρυθμούς, σίγουρα όμως μακριά από εκείνες τις ηλεκτρισμένες στιγμές που ακόμα και όταν ήταν σε low tempo, μας ταρακουνούσαν συθέμελα.

Προφανώς και δεν πρόκειται να προσπεράσεις ποτέ αβίαστα τους Madrugada και σίγουρα εξαρτάται από το τι ώρα και σε ποιες συνθήκες θα ακούσεις δισκογραφήματα σαν το “Chimes at Midnight”, προφανώς και κάθε γκρουπ έχει την απόλυτη ελευθερία να γράφει και να παρουσιάζει μουσική ανάλογα με την έμπνευση και τα συναισθήματα της κάθε χρονικής περιόδου, όπως και να ’χει, όμως, εκείνα τα 5 άλμπουμ στη δύση των 90s και την πρώτη δεκαετία των 00s, μοιάζουν αξεπέραστα.

Όχι σώνει και καλά ποιοτικά, μιας και δεν τους πήραν δα και τα χρόνια τους Madrugada, αλλά κυρίως γιατί - μέχρι αποδείξεως του εναντίου - οι Νορβηγοί κατέβηκαν από τη βιομηχανική ταράτσα του στούντιο που ηχογράφησαν το ιστορικό τους ντεμπούτο “Industrial Silence” (1999) ατενίζοντας το Όσλο και τα νυχτερινά του φώτα (όπως μας περιέγραψε γλαφυρά ο Høyem στην τελευταία τους επίσκεψη στην Ελλάδα), επιλέγοντας τον δρόμο προς τη φύση και τα τοπία στα οποία μας ταξίδεψαν όλο αυτό το διάστημα με τα promo videos για το “Chimes at Midnight”.          

Στο δια ταύτα, το τραγούδι που σαφώς ξεχωρίζει είναι το lead single και εναρκτήριο “Nobody Loves You Like I Do” (άξιος “απόγονος” του “Black Mambo”, του “Majesty” και του “Honey Bee”), όπου ο Sivert αποδεικνύει στο έπακρο αυτή τη μαγική του ικανότητα και το χάρισμα να σου διηγείται το στιχουργικό περιεχόμενο και να σε κάνει κοινωνό του.

Στις πιο νυχτερινές (ή “μπαρόβιες”, αν θέλεις) στιγμές του “Chimes at Midnight”, ανήκουν επίσης το “Call My Name”, το “Help Yourself to Me” με τις πολύ όμορφες μελωδίες στο πιάνο, καθώς και το “Stabat Mater”, όπου ο Høyem δείχνει για μία ακόμη φορά την αγάπη του προς τον αξέχαστο Leonard Cohen.

Από την άλλη, τα folk/Americana μονοπάτια οδηγούν τους Madrugada στα “Running from the Love of Your Life” (όπου υπάρχει και ο στίχος “chimes at midnight” που ονοματοδότησε το άλμπουμ), “Slowly Turns the Wheel”, “Dreams at Midnight”, “Empire Blues”, “You Promised to Wait for Me” και “The World Could Be Falling Down”, ενώ πιο απογυμνωμένους ακούμε τους Νορβηγούς στα “Imagination” και “Ecstasy”.

Οι fans των πιο soft rock ακουσμάτων, αναμφίβολα θα αγαπήσουν το “Chimes at Midnight”. Όσοι νοσταλγούμε το “... no life, no life without a fall...” παρελθόν, θα ανατρέξουμε εκεί για να διατηρήσουμε τη σχέση ζωής με τους Madrugada και τον Sivert.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter