18Ιανουαρίου2022

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2021 17:31 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: CONVERGE + CHELSEA WOLFE - “Bloodmoon: I”

Μια αξιοσημείωτη συνεργασία που ξεκίνησε πάνω στη σκηνή, επισφραγίστηκε μερικά χρόνια μετά στο στούντιο.

Ήταν άνοιξη του 2016, όταν οι CONVERGE και η CHELSEA WOLFE παρουσίασαν μια σειρά πολύ περιορισμένων σόου στην Ευρώπη, υπό τον τίτλο “Blood Moon” και να που ήρθε η ώρα για το “Bloodmoon: I” (Epitaph/Deathwish) να βρεθεί σε ψηφιακά και φυσικά δισκάδικα, αποτελώντας το συνεργατικό νέο άλμπουμ αμφότερων των δύο σπουδαίων ονομάτων.

Έτσι λοιπόν, σύσσωμοι οι Converge με τους Jacob Bannon, Kurt Ballou, Nate Newton και Ben Koller, μαζί με την Chelsea Wolfe και τον συνεργάτη της Ben Chisholm, καθώς και τον Stephen Brodsky των Cave In (και ex-Converge, μεταξύ άλλων), αναβίωσαν στο στούντιο εκείνη την πολύ ενδιαφέρουσα προ 5ετίας συνεργασία (μόνο ο Steve Von Till των Neurosis έλειπε από το τωρινό κάδρο), προσφέροντάς μας ένα αξιομνημόνευτο δημιούργημα. Και πώς να γινόταν διαφορετικά, δηλαδή.

Το “Bloodmoon: I” μοιάζει με πλάστιγγα που πότε γέρνει προς την πλευρά των Converge, πότε προς την Chelsea Wolfe και πότε κεντροβαρίζει, προκαλώντας ποικίλα, ανάμεικτα και συνεχώς εναλλασσόμενα συναισθήματα, με μια εξαιρετική παραγωγή προεξάρχοντος του μαέστρου του είδους Kurt Ballou.

Το εναρκτήριο και lead single “Blood Moon”, χαοτικό, λυρικό, πονεμένο και οργισμένο, δίνει το στίγμα, περιγράφοντας απόλυτα το “ποιόν” και των δύο πλευρών, ενώ η hardcore αρχή του “Viscera of Men” δεν πρέπει να σε ξεγελάσει, καθώς η συνταγή είναι και πάλι συνδυαστική.

Ακολούθως έρχεται το έτερο single “Coil”, στο οποίο τα πνεύματα ηρεμούν με τα έγχορδα στο background να μπαίνουν στο παιχνίδι, ενώ η, σχετική πάντα, ηρεμία διατηρείται και στο “Flower Moon”, όπου οι Converge και η Chelsea Wolfe μέχρι και στο grunge κλείνουν το μάτι.

Τέρμα το διάλειμμα, όμως, και τα κεφάλια μέσα, με την τίγκα κιθαριστική παραμόρφωση του Ballou και τα σκισμένα φωνητικά του Bannon στο “Tongues Playing Dead”, που δίνει τη θέση του στο ημιπαραναϊκό “Lord of Liars”, κορυφαία στιγμή του “Bloodmoon: I”, στην οποία η τραχύτητα των Converge συναντάει τη σκοτεινή μελωδικότητα της Chelsea.

Από την πλευρά του, το “Failure Forever” δίνει μια κάπως πιο “ευχάριστη νότα” κι όλα αυτά μέσα στον πεσιμισμό των στίχων του, ενώ κάπου εκεί και μπαίνοντας στην τελική ευθεία, η Καλιφόρνια κερδίζει στα σημεία τη Μασαχουσέτη, με τραγούδια που θα μπορούσες κάλλιστα να συναντήσεις σε σόλο άλμπουμ της Chelsea Wolfe.

Στο δια ταύτα, εξαιρουμένης της “παρέμβασης” από το “Daimon”, όπου κάπου στο βάθος ηχεί ξανά η οποιαδήποτε grunge επιρροή, έχουμε το πολύ όμορφο και ατμοσφαιρικό “Scorpion’s Sting”, έναν blues/Americana/goth λυγμό, αλλά και το “Crimson Stone”, από το είδος εκείνο των τραγουδιών που μας έκαναν να αγαπήσουμε την Chelsea Wolfe, με λίγα λόγια στιγμές με εσωτερική δύναμη, στις οποίες ανήκει και το καταληκτικό “Blood Dawn”.

Από το “Blood Moon” στο “Blood Dawn”, λοιπόν. Μία ώρα μουσικής, όπου η κατάνυξη και η περισυλλογή διαδέχονται την οργή και το χάος.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter