27Σεπτεμβρίου2020

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2020 15:32 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: BLUES PILLS - “Holy Moly!”

Μια βόλτα μέχρι το Monterey και το Woodstock. Αλλά και τους δρόμους και τις πλατείες, όπου οι μαύροι διεκδικούσαν και διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Τεράστια επιστροφή από τους BLUES PILLS, μια 4ετία μετά το δεύτερό τους άλμπουμ. Διάδοχος, το “Holy Moly!” (Nuclear Blast). Εκεί όπου το σουηδικό γκρουπ ανακατεύει με ένα μαγικό τρόπο το rock και τα blues με τη soul, περισσότερο από κάθε άλλη του δουλειά έως τώρα. Εκεί που η Elin Larsson παίζει στα ίδια της τα δάχτυλα τη φωνή της, μεταλλάσσοντάς τη από κομμάτι σε κομμάτι και δίνοντάς της αναρίθμητα ηχοχρώματα.

Εκεί που ακούς όλα τα τραγούδια και στο τέλος όντως αναφωνείς “holy moly!”. Εκεί που το σχήμα από το Örebro κυκλοφορεί τον πιο γεμάτο του δίσκο μέχρι σήμερα. Και εντέλει, εκεί που οι Blues Pills, μετά από εξοντωτικές περιοδείες, τη φυγή του κιθαρίστα Dorian Sorriaux και εν μέσω πανδημίας και αυτοί, παίζουν τα ρέστα τους και κερδίζουν πανηγυρικά.

Εδώ βρίσκουμε πλέον τον Zack Anderson να έχει πιάσει την κιθάρα (“αντικαταστάτης” του στο συγκρότημα ο μπασίστας Kristoffer Schander). Επίσης τους ίδιους τους Blues Pills στην παραγωγή του δίσκου, με περίφημο αποτέλεσμα. Μα πάνω από όλα, μια Elin να ανακηρύσσεται σε performer της χρονιάς (και όχι μόνο). Και ναι, καιρό έχει να με αφήσει μια ερμηνεία τόσο... άλαλο.  

Το lead single “Proud Woman” ξεκινάει το άλμπουμ και είναι αυτό που λέει ο τίτλος. Στα χνάρια της Nina και της Aretha, στα βήματα όλων των γυναικών που υψώνουν ανά τα χρόνια το ψυχικό τους ανάστημα για πράγματα που θα έπρεπε να θεωρούνται εξαρχής αυτονόητα.

Με τη σειρά του, το “Low Road” τρέχει, τρέχει, τρέχει... μέχρι να ξεπεράσει το φράγμα και να μας γυρίσει πίσω, στα χρόνια των πρώτων μεγάλων ροκ φεστιβάλ. Παικταράδες μουσικοί και μια ερμηνεύτρια από τα παλιά.

Από την άλλη, το “Dreaming My Life Away” ρίχνει μεν την ταχύτητα, όμως εμείς έχουμε μπει στη χρονομηχανή και γυρισμός δεν υπάρχει, έχουμε ήδη κατασκηνώσει στα λιβάδια και περιμένουμε να βγουν στη σκηνή όλα τα ονόματα που πρόκειται να υπογράψουν φαρδιά πλατιά την ιστορία της μουσικής.  

Κάπου εκεί έρχεται το “California”, που σε κάνει να ορκίζεσαι ότι ακούς την Janis. Από τις καταπληκτικότερες ερμηνείες που μας έχει προσφέρει έως τώρα η Elin Larsson.

Και το “Rhythm in the Blood”; Φοβερή και τρομερή γκρούβα. Το λέει και ο τίτλος, το λένε και οι στίχοι (με μια παραπομπή, ίσως, και στους μεγάλους Thin Lizzy, βλέπε “Killer on the Loose”). Παράλληλα, οι αναφορές στη soul κορυφώνονται με το “Dust”, ενώ το “Kiss My Past Goodbye” ενώνει τη funk με το γνωστό ρετρό ύφος των Blues Pills.

Σειρά εν συνεχεία παίρνει το bluesy “Wish I'd Known” και κάπως έτσι φανταζόμαστε τις συναυλίες των Σουηδών, εκείνη τη στιγμή να δίνεται η ασίστ για τις back-to-back δύο κορυφαίες στιγμές του δίσκου. Το “Bye Bye Birdy” και το “Song from A Mourning Dove”, δύο τραγούδια σαν κι αυτά που μας έκαναν να λατρέψουμε τους Blues Pills, δύο τραγούδια βγαλμένα μέσα από την ψυχή τους, μέσα από τα ανοιχτά φτερά των πουλιών.

Η σκυτάλη δίνεται αμέσως μετά στο μελαγχολικό “Longest Lasting Friend” και έτσι κλείνει το “Holy Moly!”, που σε μια τέτοια αμήχανη περίοδο, άνοιξε ξανά τους ορίζοντές μας και οδήγησε το βλέμμα μας στο άπειρο.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter