11Αυγούστου2020

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2020 21:10 Γράφτηκε από: 

Δισκοκριτική: 1000MODS - “Youth of Dissent”

Ένας κύκλος έκλεισε, ένας νέος ίσως και να άνοιξε, ο καιρός θα δείξει.

Το βέβαιο είναι ότι οι 1000MODS κάνουν μια αναμενόμενη (μπορεί και όχι) στροφή, μιας που μπορεί το ταξίδι τους στο Seattle για την ηχογράφηση του “Youth of Dissent” (Ouga Booga and the Mighty Oug) να προμήνυε ότι κλείνουν το μάτι στα 90s και πιο συγκεκριμένα στην grunge σκηνή, όμως αν δεν ακούσεις κάτι ολοκληρωμένα, δεν μπορείς να σταθείς μόνο σε υποθέσεις.

Εντέλει, αρκούν μόνο μερικές ακροάσεις του καινούριου τους δίσκου, για να αντιληφθείς πως μόνο τυχαία δεν ήταν η επιλογή του Matt Bayles (Isis, Mastodon, Soundgarden, Pearl Jam κ.ά.) ως παραγωγού, όπως και των στούντιο όπου πραγματοποιήθηκαν οι ηχογραφήσεις, καθώς, από τη μια, στο London Bridge έχουν δουλέψει ονόματα όπως οι Pearl Jam, Alice in Chains και Soundgarden, από την άλλη το Litho είναι ιδιοκτησίας του Stone Gossard, γνωστού από τους Pearl Jam, Temple of the Dog, Mother Love Bone και Green River, μεταξύ άλλων.

Φτάνει, όμως, με τα credits, σειρά παίρνει αυτούσια η μουσική. Για την παραγωγή και όλα τα λοιπά τα είπαμε, δεν περιμέναμε άλλωστε και κάτι λιγότερο από αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα, προχωράμε στο δια ταύτα.

Και το δια ταύτα λέει, με μια φράση: California - Seattle, ένα τσιγάρο δρόμος. Η Αμερική της δεκαετίας του ‘90 συμπυκνώνεται σε 55 λεπτά, το stoner ιδίωμα, ή αν θέλετε ο heavy ήχος γενικότερα, συναντά το grunge (θυμίζοντάς μας ότι μόνο τυχαία δεν ήταν η πρόσφατη παρουσία των 1000mods στο πλευρό των Alice in Chains), και κάπως έτσι, μετά από μια τριπλέτα που όρισε τον heavy rock ήχο για τα ελληνικά δεδομένα (“Super Van Vacation” – 2011, “Vultures” – 2014, “Repeated Exposure to...” – 2016), δίνοντας μεγάλη ώθηση στα Χιλιομόδια να ταξιδέψουν στην κυριολεξία μέχρι την άκρη της Γης για να διαδώσουν τη μουσική τους, σειρά παίρνει εν έτει 2020 το “Youth of Dissent”, για να μας δείξει ότι υπάρχουν γκρουπ που δεν στέκονται στις safe κατακτήσεις τους, αλλά εξελίσσονται, δοκιμάζουν και τολμούν.

“Youth of Dissent”, λοιπόν, για μια γενιά στην οποία προφανώς ανήκουν και οι 1000mods, που πάλεψαν και μόχθησαν σε δύσκολες περιόδους, για να φτάσουν στο σημείο να είναι μέσα στα σημαντικότερα εξαγώγιμα προϊόντα της ελληνικής rock και metal σκηνής. Μια γενιά, που οφείλει να εναντιώνεται σε κάθε τι που την καταπιέζει και προσπαθεί να της κόψει τον δρόμο για την πραγματοποίηση των ονείρων της.

Αυτό εκλαμβάνεις, άλλωστε, χαζεύοντας και το βλέμμα του πιτσιρικά στο εξώφυλλο (δημιουργία του Tind), αυτό καταλαβαίνεις και από το στιχουργικό περιεχόμενο, αναφορικά με το οποίο θα σταθώ λίγο περισσότερο αφενός στο “Dear Herculine”, αφιερωμένο στο διαφυλικό άτομο Herculine-Abel Barbin, που το 1868 αυτοκτόνησε στα 29 του χρόνια αφήνοντας πίσω την κληρονομιά των απομνημονευμάτων του, αφετέρου στο πιο πρόσφατο από τα singles “Mirrors”, ένα τραγούδι για την αποδοχή και αντιμετώπιση της κατάθλιψης.

Από εκεί και πέρα, το “Pearl” δεν είναι διόλου τυχαία το lead single του δίσκου, ζωγραφίζοντας αμερικάνικους αυτοκινητόδρομους κάτω από τον καυτό ήλιο και βάζοντας σοβαρότατη υποψηφιότητα για live αγαπημένο από τα καινούρια, όπως διόλου τυχαία δεν είναι και η επιλογή του “Lucid” ως εναρκτήριο, καθώς η “90ίλα” και το τσίτα-τα-γκάζια ροκ εν ρολ σίγουρα θα αγαπηθεί εξίσου στις συναυλίες των 1000mods.

Από την άλλη, το “So Many Days”, που επίσης επιλέχθηκε ως single (και δικαίως), αποτελεί ένα από τα κορυφαία τραγούδια στη μέχρι τώρα καριέρα των 1000mods και κατ’ εμέ κορυφαίο του “Youth of Dissent”, ενώνοντας το παρελθόν με το παρόν τους, ενώ η πεντάδα των highlights συμπληρώνεται από το πανέμορφο ταξιδιάρικο “Young”, για να μας θυμίσει ότι από τα blues ξεκίνησαν όλα, όπως και από το προαναφερόμενο (και κλασικό χιλιομοδίτικο) “Mirrors”, που κλείνει ιδανικά το άλμπουμ και φαντάζει από τώρα και ως ιδανική αυλαία των συναυλιών τους, με το υπέροχο τζαμάρισμα στο τέλος.

Κατά τα λοιπά, έχουμε ακόμη τα “Warped” και “Blister”, όπου η πλάστιγγα γέρνει σαφώς προς την grunge πλευρά, όπως και τα “Less Is More” και “Dissent”, τα οποία (κυρίως το πρώτο) είναι και τα πιο “εύπεπτα”, ας τα ονομάσουμε, κομμάτια του άλμπουμ, ενώ μην αμελούμε και το σύντομο ορχηστρικό “21st Space Century”, όπου παίρνουμε μια δόση από τις psych καταβολές της μπάντας.

Προφανώς και όταν περάσει η μπόρα της πανδημίας, οι 1000mods θα ανέβουν στο αγαπημένο τους βαν για να διανύσουν για μία ακόμη φορά αμέτρητα μίλια, προφανώς και ανυπομονούμε για να ακούσουμε ζωντανά τα νέα τους τραγούδια, οπότε μέχρι τότε η διαδικασία είναι γνωστή και μη εξαιρετέα: Πάτημα play, γύρισμα του volume στο τέρμα.



E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
comments powered by Disqus

The Last Ones

Also Read


Newsletter